Kural 847 · அருமறை சோரும் அறிவிலான் செய்யும்

அரண்மனை இரகசியம்

ஒரு சிறிய நாட்டில் அரசன் எதிரி நாட்டுடன் அமைதி ஒப்பந்தம் செய்ய ஒரு சிறப்புத் திட்டத்தை உருவாக்கினான். அந்தத் திட்டம் அமைச்சர்கள் மூவருக்கும், ஒரு இளம் எழுத்தர் வேலுவுக்கும் மட்டுமே தெரியும். இளம் எழுத்தர் வேலு கவனமாக எழுதும் திறமையுடையவன்; ஆனால் வாய் திறந்தால் பேச்சை நிறுத்தத் தெரியாதவன்.

ஒருநாள் மாலை வேலு தன் நண்பனோடு சந்தையில் தேநீர் அருந்தினான். நண்பன் "இன்று அரண்மனையில் என்ன புதிதாக நடக்கிறது?" என்று கேட்டான். வேலு தன் முக்கியத்துவத்தைக் காட்ட, "உனக்குத் தெரியாதா? அரசர் எதிரி நாட்டுடன் இரகசியத் திட்டம் தீட்டியிருக்கிறார்" என்று வாய் தவறிக் கூறிவிட்டான். மேலும் சில விவரங்களையும் சொன்னான்.

அந்த நண்பன் எதிரி நாட்டின் ஒற்றனின் உறவினன். செய்தி அவர்களிடம் சென்றது. எதிரி நாட்டுப் படைகள் ஒப்பந்தத்துக்கு முன்பே தம் நிலையை வலுப்படுத்திக்கொண்டன. அரசனின் திட்டம் தோல்வியடைந்தது. அரசன் விசாரணை நடத்தியபோது இரகசியம் வெளிப்பட்ட வழி வேலுவிடமிருந்தே என்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

வேலு தன் பதவியை இழந்தான். அவனிடம் இனி எவரும் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை. அவன் தன் தவறுக்காக வருந்தினான். ஒரு சிறு பெருமைக்காகச் சொன்ன சில சொற்கள் அவனது முழு வாழ்க்கையையும் மாற்றின.

அவ்வூர் முதிய அமைச்சர் "அருமறை சோரும் அறிவிலான் செய்யும் பெருமிறை தானே தனக்கு" என்று அவனுக்குக் கூறி, "சொல்வதை விட, சொல்லாமல் இருப்பதே அறிவு" என்றார்.

பின்னாளில் வேலு ஒரு கிராமத்தில் ஆசிரியராகி, குழந்தைகளுக்கு இரகசியம் காக்கும் பழக்கத்தை முதல் பாடமாகக் கற்பித்தான். தன் தவறிலிருந்து பிறருக்கு வழிகாட்டும் பணி அவனைச் சற்று மீட்டது.

வேலுவின் கதையில் உள்ள இன்னொரு பாடம், தவறு நேர்ந்த பின் அவன் எடுத்த முடிவு. அவன் தன் தவற்றை மறைக்காமல் ஒப்புக்கொண்டான்; இது அவன் குணத்தின் மீட்சிக்கு வழி செய்தது. ஆனால் இழந்த நம்பிக்கையைத் திரும்பப் பெறுவது எளிதல்ல. ஆகவே இரகசியம் வாய் தவறுமுன் ஒரு கணம் நிறுத்தும் பழக்கமே சிறந்த பாதுகாப்பு; வார்த்தை வெளியேறிவிட்டால் அதை மீண்டும் உள்ளே இழுக்க முடியாது. அமைச்சர் சொன்ன அந்தக் குறள் ஊரார் நினைவில் நிலைத்து, இரகசியம் காப்பதன் மதிப்பை எடுத்துரைத்தது; அது இன்றும் அந்நாட்டின் பழமொழியாக வழங்குகிறது.

The Palace Secret

In a small kingdom the king prepared a special plan to make a peace treaty with an enemy state. The plan was known only to three ministers and a young scribe, Velu. Velu was a careful writer but one who, once he opened his mouth, did not know how to stop talking.

One evening Velu was having tea in the market with a friend. The friend asked, 'What is new in the palace today?' To show his importance, Velu said carelessly, 'Don't you know? The king has drawn up a secret plan with the enemy state.' He even told a few details.

That friend was a relative of an enemy spy. The news reached them. The enemy's forces strengthened their position before the treaty. The king's plan failed. When the king inquired, it was found that the secret had leaked through Velu.

Velu lost his post. No one trusted him afterwards. He regretted his error. A few words spoken for a small vanity changed his whole life.

The old minister of that place told him, 'Arumarai sorum arivilaan seyyum perumirai thaane thanakku,' and added, 'Better than telling is not telling.'

Later Velu became a teacher in a village and taught children the habit of keeping secrets as the first lesson. Guiding others from his own error somewhat redeemed him. Once a word has left the mouth it cannot be drawn back.