Kural 848 · ஏவவும் செய்கலான் தான்தேறான் அவ்வுயிர்

திருதராஷ்டிரனும் விதுரனும்

மகாபாரதத்தில் திருதராஷ்டிரன் அறிவுரை கேளாத மனிதனுக்கு மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. அவன் கண்பார்வை இல்லாத அரசன். அவனுடைய தம்பி விதுரன் அறநெறியில் சிறந்தவன். திருதராஷ்டிரன் மகன் துரியோதனன் பாண்டவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யத் தொடங்கிய போதெல்லாம் விதுரன் அவனைத் தடுக்குமாறு அண்ணனுக்கு அறிவுரை சொன்னான்.

சூதாட்டத்துக்கு முன் விதுரன், "அண்ணா, இந்த ஆட்டம் குடும்பத்தைப் பிளக்கும்; இதை நிறுத்துங்கள்" என்றான். சஞ்சயன், பீஷ்மர், துரோணர், காந்தாரி ஆகியோரும் தனித்தனியாக அறிவுரை சொன்னார்கள். காந்தாரி துரியோதனனை "அவனை விலக்கிவிடுங்கள்; குடும்பம் பிழைக்கும்" என்று நேரடியாகவே சொன்னாள்.

திருதராஷ்டிரன் இவை எல்லாவற்றையும் கேட்டான். அவன் உள்ளம் அவற்றை உண்மை என்று அறிந்தது. ஆனால் மகன் மீது கொண்ட பாசத்தால் அவற்றின்படி செய்யவில்லை. அவன் தானாகவும் எது சரி என்று தீர்மானிக்கவில்லை. பிறர் சொல்லியும் செய்யவில்லை; தானும் தெளியவில்லை.

இறுதியில் குருக்ஷேத்திரப் போரில் அவன் நூறு மகன்களும் மாண்டனர். போருக்குப் பிறகு திருதராஷ்டிரன் ஆழ்ந்த துயரத்தில் மூழ்கினான். அப்போது விதுரனும் சஞ்சயனும் அவனுக்கு ஆறுதல் கூறினர். அவன் துயரத்தை 'தன் கண்களால் அல்ல, தன் முடிவுகளால் வந்த பார்வையின்மை' என்று பலர் விளக்குகின்றனர்.

திருதராஷ்டிரனின் வாழ்க்கை 'ஏவவும் செய்கலான் தான்தேறான் அவ்வுயிர் போஓம் அளவுமோர் நோய்' என்ற குறளின் உண்மையை நிரூபிக்கிறது. அவன் தனக்கும், தன் குடும்பத்துக்கும், ஒரு நாட்டுக்கும் ஒரு நோயாக ஆனான்.

அன்பு அறிவை மறைக்கும்போது அது அன்பாகவே இருப்பதில்லை; அது குருட்டுத்தனம் ஆகிறது என்பது இக்கதையின் கசப்பான பாடம்.

திருதராஷ்டிரனின் கதை அன்பு எவ்வாறு அறிவை மறைக்கக்கூடும் என்பதைக் காட்டும் எச்சரிக்கை. மகன் மீதான பாசம் தவறு அல்ல; ஆனால் அது நீதியையும் விவேகத்தையும் தள்ளிவிடும்போது அது அழிவுக்கே வழிகோலுகிறது. பெற்றோர் எவரும் பிள்ளைகளின் தவற்றைத் திருத்தும் துணிவையும் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் பாடம். அறிவுரை வழங்குபவர்களின் குரலுக்குச் செவி கொடுக்க மறுத்தால் இறுதியில் வருந்த நேரும். அவ்வாறு திருதராஷ்டிரனின் வாழ்வு காலம் கடந்தும் ஒரு எச்சரிக்கையாக நின்று, செவி கொடுக்கும் பணிவே பேரழிவைத் தடுக்கும் என்பதை நினைவூட்டுகிறது. இதன் வழியாகத் திருதராஷ்டிரனின் துயரம் அறிவுரையைப் புறக்கணித்ததன் விளைவு என்பது தெளிவாகிறது; எல்லாம் முடிந்த பின்னரே அவன் அறிவுரையின் மதிப்பை உணர்ந்தான் என்பது கதையின் துயரம்.

Dhritarashtra and Vidura

In the Mahabharata, Dhritarashtra is the best example of a man who would not take advice. He was a king without eyesight. His younger brother Vidura was excellent in dharma. Whenever Dhritarashtra's son Duryodhana began to do harm to the Pandavas, Vidura advised his elder brother to restrain him.

Before the dice game Vidura said, 'Brother, this game will split the family; stop it.' Sanjaya, Bhishma, Drona and Gandhari also gave advice separately. Gandhari told him directly, 'Cast him off, and the family will survive.'

Dhritarashtra heard all this. His heart knew it to be true. But because of his affection for his son he did not act on it. Nor did he himself decide what was right. He did not act though told, and he did not himself discern.

In the end all his hundred sons died in the Kurukshetra war. After the war Dhritarashtra sank in deep grief. Vidura and Sanjaya then consoled him. Many explain his grief as blindness that came not of his eyes but of his decisions.

Dhritarashtra's life proves the truth of the verse 'evavum seykalaan thaan theraan avvuyir poom alavumor noi'. He became a disease to himself, to his family and to a kingdom.

The bitter lesson of this tale is that when love hides wisdom, it ceases to be love; it becomes blindness.