Kural 850 · உலகத்தார் உண்டென்பது இல்லென்பான் வையத்து

இரண்யகசிபுவின் மறுப்பு

பாகவத புராணத்தில் இரண்யகசிபு கதை புகழ்பெற்றது. அவன் அசுர அரசன். பிரம்மாவிடம் கடும் தவம் செய்து யாராலும் அழிக்க முடியாத வரம் பெற்றான். அந்த வரத்தின் செருக்கால் தானே கடவுள் என்று அறிவித்தான். திருமாலைப் பகைவராகக் கருதி, "அவன் எங்கும் இல்லை; உலகில் நானே தெய்வம்" என்று எல்லோரையும் தன்னை வணங்குமாறு ஆணையிட்டான்.

அவன் மகன் பிரகலாதன் சிறுவயதிலிருந்தே திருமாலின் பக்தன். "நாராயணனே எங்கும் நிறைந்தவன்" என்று அவன் எல்லோருக்கும் சொன்னான். இரண்யகசிபு கோபம் கொண்டு, மகனை மலையிலிருந்து தள்ளுதல், நெருப்பில் எறிதல், யானையால் மிதித்தல் எனப் பல வழிகளில் கொல்ல முயன்றான். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் பிரகலாதன் தப்பினான்.

ஒருநாள் இரண்யகசிபு கேட்டான்: "உன் திருமால் எங்கே இருக்கிறான்? இந்தத் தூணில் இருக்கிறானா?" பிரகலாதன் "ஆம், அவர் எங்கும் இருக்கிறார்" என்றான். இரண்யகசிபு தன் கதையால் தூணை அடித்தான். அந்தத் தூணிலிருந்து நரசிம்ம வடிவில் திருமால் தோன்றி, மாலை நேரத்தில், வாசற்படியில், தன் மடியில் வைத்து அவனை அழித்தார்.

இக்கதையில் இரண்யகசிபுவின் நிலை 'உலகத்தார் உண்டென்பது இல்லென்பான்' என்பதே. எங்கும் நிறைந்த இறைவன் உண்மையை எல்லோரும் உணர்ந்தனர்; அவன் மட்டும் அதை மறுத்தான். மகனே உண்மை சொன்னபோதும் ஏற்கவில்லை. அவன் செருக்கே அவனை அலகையாகவும் அசுரனாகவும் காட்டியது.

இங்கே முக்கியமான செய்தி, வரத்தாலும் வலிமையாலும் ஏற்படும் செருக்கு அறிவை மறைக்கிறது என்பதே. இரண்யகசிபு பிறருடைய கருத்தையும் ஏற்கவில்லை; தன் மகன் சொன்னதையும் ஏற்கவில்லை. அதனால் அவன் இறுதியில் அழிவைச் சந்தித்தான்.

பிரகலாதன் இங்கே பணிவு, தெளிவு, உண்மை நம்பிக்கை ஆகியவற்றின் அடையாளம். அவன் தந்தையின் பிடிவாதத்துடன் ஒப்பிடப்படுகிறான். புல்லறிவுக்கும் தெளிந்த அறிவுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை இந்தத் தந்தை மகன் உறவு அழகாகக் காட்டுகிறது.

இதனால் பிடிவாதமான மறுப்புக்குப் பின்னால் இருப்பது அறிவு அல்ல; அச்சமும் செருக்குமே என்பதையும் புராணம் உணர்த்துகிறது.

பிரகலாதனின் கதையில் ஒரு அழகிய முரண் உண்டு: சிறுவன் தெளிந்தவன், வலிமையான அரசன் புல்லறிவு உடையவன். வயதும் வலிமையும் அறிவை உறுதி செய்வதில்லை என்பதை இது காட்டுகிறது. இரண்யகசிபு தன் மகனின் சொல்லுக்குச் செவி சாய்த்திருந்தால் அவன் வாழ்வு வேறு விதமாக அமைந்திருக்கும். ஆகவே அறிவை யார் சொன்னாலும் ஏற்கும் மனப்பான்மையே மனிதனின் உயர்வுக்கு வழி. ஆகவே புராணம் தரும் முடிவு தெளிவானது: உண்மையை மறுக்கும் செருக்கு அழிவைத் தரும்; உண்மையை ஏற்கும் பணிவு காக்கும்.

Hiranyakashipu's Denial

The story of Hiranyakashipu in the Bhagavata Purana is famous. He was a king of the asuras. After severe penance to Brahma he received a boon that he could not be killed by anyone. Because of the pride of that boon he declared himself God. Treating Vishnu as an enemy, he ordered everyone to worship him, saying, 'He is nowhere; I alone am God in the world.'

His son Prahlada was from childhood a devotee of Vishnu. He told everyone, 'Narayana alone pervades everything.' Hiranyakashipu became angry and tried to kill his son in many ways: hurling him from a hill, throwing him into fire, having an elephant trample him. But each time Prahlada escaped.

One day Hiranyakashipu asked, 'Where is your Vishnu? Is he in this pillar?' Prahlada said, 'Yes, he is everywhere.' Hiranyakashipu struck the pillar with his mace. From the pillar Vishnu appeared in the form of Narasimha and, at twilight, on the threshold, placed him on his lap and destroyed him.

In this story Hiranyakashipu's state is exactly 'ulagaththaar undenbadhu illenbaan'. Everyone realised the truth of the all-pervading Lord; he alone denied it. Even when his own son told the truth, he did not accept it. His pride made him appear a ghost and an asura.

The important message here is that pride born of boons and strength hides knowledge. Hiranyakashipu accepted neither others' views nor his own son's words. So in the end he met destruction.

Prahlada is the sign of humility, clarity and true faith. He is set against his father's obstinacy. The father-son relation shows beautifully the difference between petty wisdom and clear wisdom.

The Purana therefore also shows that behind obstinate denial lies not knowledge but fear and pride.