Nalvazhi 5 · வருந்தி அழைத்தாலும் வாராத வாரா – Tamilone

Verse 5 · Nalvazhi · Avvaiyar

வருந்தி அழைத்தாலும் வாராத வாராபொருந்துவன போமின் என்றால் போகா - இருந்தேங்கிநெஞ்சம் புண்ணாக நெடுந்தூரம் தாம்நினைந்துதுஞ்சுவதே மாந்தர் தொழில்

Varunthi azhaiththaalum vaaraatha vaaraa / Porunthuvana poamin enraal poakaa - irunthaengki / Nenjsam punnaaka netunthooram thaamninainthu / Thunjsuvathae maanthar thozhil

பொருள்

விதியில் இல்லாதது வருந்தி அழைத்தாலும் வராது; உரியது போ என்றாலும் போகாது. இதை அறியாமல் மனம் புண்ணாக ஏங்கித் தொலைவில் உள்ளதை எண்ணி வாடுவதே மனிதர் தொழிலாகிவிட்டது.

Meaning

What is not ours will not come though we plead for it; what is ours will not leave though we send it away. Yet people pine with wounded hearts over distant things, as if fretting were their trade.

சொற்பொருள் Word by word

வருந்தி அழைத்தாலும்: though called with pleading
வாராத: what is not ours
வாரா: will not come
பொருந்துவன: what is ours
போமின் என்றால்: if told to go
போகா: will not go
இருந்து ஏங்கி: sitting and pining
நெஞ்சம் புண்ணாக: with wounded hearts
நெடுந்தூரம் தாம் நினைந்து: brooding over far-off things
துஞ்சுவதே: wasting away
மாந்தர் தொழில்: is the trade of people

விளக்கம்

நமக்கு உரியதல்லாதது எவ்வளவு கெஞ்சி அழைத்தாலும் வராது. நமக்கு உரியது “போ” என்று விரட்டினாலும் போகாது. இதை அறியாத மக்கள், எட்டாத பொருள்களை நினைத்து நெஞ்சம் புண்ணாகி ஏங்கி வாடுகிறார்கள். அதுவே அவர்களின் தொழிலாகிவிட்டது என்று ஔவை கேலியாகச் சொல்கிறார்.

இங்கே “தொழில்” என்ற சொல் கூர்மையானது. ஏக்கம் ஒரு வேலை போல நேரத்தையும் வலிமையையும் தின்கிறது; ஆனால் ஊதியம் ஒன்றும் தருவதில்லை.

இதன் பொருள் ஆசையே கூடாது என்பதல்ல. நேர்மையாக உழைத்து, வருவதை ஏற்று, வராததை விட்டுவிடும் சமநிலை வேண்டும். பிறர் பொருளைப் பறிக்க நினைப்பது துன்பத்தையே கொண்டு வரும்.

Explanation

What is not ours will not come, however much we plead. What is ours will not leave, even if we tell it to go. People who do not see this pine for things beyond their reach until their hearts are raw. Avvaiyar says, with some irony, that this has become their trade.

The word 'trade' is sharp. Pining eats up time and strength like a job, but it pays no wage.

This does not mean all desire is wrong. What is needed is balance: work honestly, accept what comes and let go of what does not. Reaching for what belongs to others brings only trouble.

ஸ்ரீமத் பாகவதம், பத்தாம் ஸ்கந்தம்

சியமந்தக மணி

ஸ்ரீமத் பாகவதம், பத்தாம் ஸ்கந்தத்திலிருந்து. சத்ராஜித் என்பவன் சூரிய தேவனிடமிருந்து சியமந்தக மணியைப் பெற்றான். அது நாள்தோறும் பொன்னை அளித்தது. அதை நாட்டின் அரசன் உக்கிரசேனனுக்குக் கொடுக்கும்படி கண்ணன் கேட்டார்; சத்ராஜித் மறுத்தான்.

அவன் தம்பி பிரசேனன் அந்த மணியை அணிந்து வேட்டைக்குச் சென்றான். ஒரு சிங்கம் அவனைக் கொன்று மணியை எடுத்தது. அந்தச் சிங்கத்தை ஜாம்பவான் கொன்று மணியைத் தன் குகைக்குக் கொண்டுசென்றான். “கண்ணனே மணிக்காகப் பிரசேனனைக் கொன்றான்” என்ற பழி கண்ணன் மேல் விழுந்தது.

கண்ணன் காட்டில் தேடிச் சென்று, ஜாம்பவானோடு இருபத்தெட்டு நாள் போரிட்டார். இறுதியில் ஜாம்பவான் அவரைத் தன் இராமனாக அறிந்து, மணியையும் தன் மகள் ஜாம்பவதியையும் அளித்தான். கண்ணன் மணியைச் சத்ராஜித்திடமே திருப்பிக் கொடுத்தார். வெட்கமுற்ற சத்ராஜித் தன் மகள் சத்தியபாமையை அவருக்கு மணமுடித்தான். பின்னாளிலும் அந்த மணி அதைப் பற்றிக்கொள்ள நினைத்தவர்களுக்குத் துன்பமே தந்தது.

பற்றிக்கொள்ளத் துடித்தவர்களிடம் அந்த மணி நிலைக்கவில்லை. அதை விரும்பாத கண்ணனுக்கு எதுவும் குறையவில்லை.

Srimad Bhagavatam, Book 10

The Syamantaka Jewel

From the Srimad Bhagavatam, Book 10. Satrajit received the Syamantaka jewel from the Sun god, and it gave gold every day. Krishna asked him to give it to Ugrasena, the king; Satrajit refused.

His brother Prasena wore the jewel and went hunting. A lion killed him and took the jewel. Jambavan then killed the lion and carried the jewel to his cave. The blame fell on Krishna: people said he had killed Prasena for it.

Krishna searched the forest and fought Jambavan for twenty-eight days. At last Jambavan recognised him as his own Rama and gave him the jewel and his daughter Jambavati. Krishna returned the jewel to Satrajit, who, ashamed, gave him his daughter Satyabhama in marriage. Even afterwards, the jewel brought only trouble to those who tried to seize it.

The jewel did not stay with those who grasped at it. Krishna, who did not want it, lacked nothing.

சிந்தனைக்கு

எட்டாத எதை நினைத்து நீங்கள் அதிக நேரம் ஏங்குகிறீர்கள்? உங்களிடம் ஏற்கெனவே இருப்பதை இன்று ஒருமுறை எண்ணிப் பாருங்கள்.

To reflect on

What out-of-reach thing do you spend the most time pining for? Today, take a moment to count what is already yours.