Vinayagar Agaval 3 · முப்பழம் நுகரும் மூஷிக வாகன – Tamilone

Verse 3 · Vinayagar Agaval · Avvaiyar

முப்பழம் நுகரும் மூஷிக வாகனஇப்பொழு தென்னை ஆட்கொள வேண்டித்தாயா யெனக்குத் தானெழுந் தருளிமாயாப் பிறவி மயக்கம் அறுத்துத்திருந்திய முதலைந் தெழுத்தும் தெளிவாய்ப்பொருந்தவே வந்தென் உளந்தனில் புகுந்து

Muppazham nukarum mooshika vaakana / Ippozhu thennai aatkola vaentith / Thaayaa yenakkuth thaanezhun tharuli / Maayaap piravi mayakkam aruththuth / Thirunthiya muthalain thezhuththum thelivaayp / Porunthavae vanthen ulanthanil pukunthu

பொருள்

முப்பழங்களை விரும்பி உண்ணும், எலியை வாகனமாகக் கொண்டவனே! இப்பொழுதே என்னை ஆட்கொள்ள விரும்பி, ஒரு தாயைப் போல நீயே எழுந்து வந்து, ஓயாத பிறவியின் மயக்கத்தை அறுத்து, சிறந்த முதன்மையான ஐந்தெழுத்தின் பொருள் தெளிவாக விளங்கும்படி என் உள்ளத்தில் புகுந்தாய்.

Meaning

O You who relish the three fruits and ride upon the mouse! Wishing to take me as Your own right now, You came of Your own accord, like a mother, cut away the delusion of endless births, and entered my heart so that the perfect first five syllables became clear to me.

சொற்பொருள் Word by word

முப்பழம்: the three fruits: mango, jackfruit and banana
நுகரும்: who enjoys
மூஷிக வாகனன்: the one who rides the mouse
ஆட்கொள வேண்டி: wishing to take me as His own
தாயாய்: as a mother
தானெழுந்தருளி: coming of His own accord
மாயாப் பிறவி மயக்கம்: the delusion of birth that keeps returning
அறுத்து: cutting away
திருந்திய முதல் ஐந்தெழுத்து: the perfect first five syllables, Na-ma-si-va-ya
தெளிவாய்: clearly
உளம்: the heart, the inner mind

விளக்கம்

மா, பலா, வாழை என்ற முக்கனிகளை விநாயகருக்குப் படைப்பது தமிழர் வழக்கம். அவற்றை விரும்பி உண்ணும் எளிய தெய்வம் அவர். சிறிய எலியை வாகனமாகக் கொண்ட பெரிய யானை முகத்தான் என்ற முரண் அழகானது: பெரியதும் சிறியதும் அவருக்கு ஒன்றே.

"இப்பொழுது", "தாயாய்", "தானெழுந்தருளி" என்ற மூன்று சொற்களும் ஆழமானவை. அருள் எப்போதோ வருவதல்ல, இப்போதே வருகிறது. பக்தன் தேடிப் போகவில்லை, இறைவனே தாயைப் போல எழுந்து வருகிறார். குழந்தை அழும் முன்பே தாய் ஓடி வருவது போல.

"முதல் ஐந்தெழுத்து" என்பது சைவர்களின் உயிர் மந்திரமான "நமசிவாய". விநாயகர் சிவனின் மைந்தர்; எனவே அவர் முதலில் தருவது தன் தந்தையின் திருப்பெயரே. இந்த ஐந்தெழுத்து அகவலின் இறுதியில் (அடி 69) மீண்டும் வருகிறது. நூல் முழுவதையும் இந்த மந்திரம் இரு முனைகளிலும் பிடித்து நிற்கிறது.

Explanation

Offering the three fruits, mango, jackfruit and banana, to Ganesha is a Tamil custom. He is a simple god who loves them. There is beauty in the contrast of the great elephant-faced Lord riding a tiny mouse: the great and the small are one to Him.

Three words here carry great depth: 'now', 'as a mother', and 'of His own accord'. Grace does not come someday; it comes now. The devotee did not go searching; the Lord Himself rose and came, like a mother. Just as a mother runs to her child before it even cries.

'The first five syllables' are Na-ma-si-va-ya, the life-mantra of the Shaivas. Ganesha is Shiva's son, so what He first gives is His father's holy name. The five syllables return at the very end of the Agaval (line 69). This mantra holds the whole poem at both ends.

கந்தபுராணம் (கச்சியப்ப சிவாச்சாரியார்)

கஜமுகாசுரன் எலியான கதை

கந்தபுராணத்திலிருந்து. கஜமுகாசுரன் என்ற அசுரன் கடும் தவம் செய்து, "எந்த ஆயுதத்தாலும் எனக்கு மரணம் வரக்கூடாது" என்று வரம் பெற்றான். அந்த வலிமையால் அவன் தேவர்களை ஒடுக்கினான். ஒவ்வொரு நாளும் தன் முன் தோப்புக்கரணம் போட்டு வணங்கும்படி அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்தினான்.

தேவர்கள் சிவபெருமானிடம் முறையிட்டனர். சிவன் விநாயகரை அனுப்பினார். விநாயகர் அவனோடு போரிட்டார். எந்த ஆயுதமும் அவனைக் கொல்லாது என்பதை அறிந்த விநாயகர், தன் தந்தங்களில் ஒன்றை முறித்து, அதையே ஆயுதமாக எறிந்தார். ஆயுதமல்லாத அந்தத் தந்தம் அசுரனின் மார்பைத் துளைத்தது.

வீழ்ந்த அசுரன் ஒரு பெருச்சாளியாக மாறி மீண்டும் பாய்ந்தான். விநாயகர் அவன் மேல் ஏறி அமர்ந்தார். அந்தக் கணமே அசுரனின் ஆணவம் அழிந்தது. அவன் விநாயகரைப் பணிந்து, என்றும் அவருக்கு வாகனமாக இருக்கும் பேறு பெற்றான்.

தேவர்கள் அசுரன் முன் போட்ட தோப்புக்கரணத்தை, இன்று நாம் அன்போடு விநாயகர் முன் போடுகிறோம். அழிக்கப்பட்டவனும் அருள் பெறுகிறான்: பகைவனையும் தாயாய் ஆட்கொள்ளும் தெய்வம் அவர்.

Kanda Puranam (Kachiyappa Sivacharyar)

How the Demon Gajamukha Became the Mouse

From the Kanda Puranam. The demon Gajamukha performed fierce penance and won a boon: 'Let no weapon ever bring my death.' With that power he oppressed the gods. Every day he forced them to stand before him and do thoppukaranam, holding their ears and bobbing up and down in submission.

The gods appealed to Shiva, and Shiva sent Ganesha. Ganesha fought the demon. Knowing that no weapon could kill him, Ganesha broke off one of His own tusks and hurled it. That tusk, which was no weapon, pierced the demon's chest.

The fallen demon turned into a huge bandicoot and leapt at Him again. Ganesha climbed onto it and sat upon it. At that very moment the demon's pride was destroyed. He bowed to Ganesha and was blessed to be His vehicle forever.

The thoppukaranam the gods were once forced to do before a demon, we now do before Ganesha with love. Even the one who was struck down receives grace: He takes even His enemy as His own, as a mother would.

சிந்தனைக்கு

இறைவனைத் தேடி நாம் போவதை விட, அவர் நம்மை நோக்கி வருவதை உணர்ந்த ஒரு தருணம் உங்கள் வாழ்வில் உண்டா?

To reflect on

Has there been a moment in your life when you felt grace coming toward you, rather than you going to seek it?