Kural 799 · கெடுங்காலைக் கைவிடுவார் கேண்மை அடுங்காலை

அரிச்சந்திரனின் துணைவர்

அரிச்சந்திரன் கதை புராணங்களில் சிறப்பாகப் போற்றப்படுவது. உண்மை பேசுவதிலிருந்து தவறாத அரசன் அரிச்சந்திரன், விசுவாமித்திரரின் சோதனையால் நாட்டை இழந்தான். மனைவி சந்திரமதியையும் மகன் லோகிதாசனையும் விற்று, தானும் காசியில் ஒரு வேலைக்காரனாக ஆனான். இறுதியில் மயானத்தைக் காக்கும் பணியைச் செய்தான்.

அரச வாழ்வில் இருந்தபோது அவன் அவையில் இருந்த பலர் அவன் புகழைப் பாடினர். அவன் கொடுத்த பொன்னும் பரிசும் பெற்றனர். ஆனால் அவன் எல்லாவற்றையும் இழந்தபோது அவர்களில் ஒருவரும் அவனை நாடி வரவில்லை. அவன் துன்பம் அறிந்தும் கண்டுகொள்ளாமல் விலகினர். அந்த நிலைமையில் அவனுக்கு உதவியது சந்திரமதியின் உறுதி மட்டுமே.

ஒருநாள் மயானத்தில் அரிச்சந்திரன் காவல் இருக்கும்போது ஒரு பெண் தன் இறந்த மகனுடன் வந்தாள். அவள் சந்திரமதி; இறந்தவன் அவர்கள் மகன் லோகிதாசன். அரிச்சந்திரன் துயரத்தில் இருந்தாலும் தன் கடமையைச் செய்தான்: மயான வரி இல்லாமல் உடலை எரிக்க இயலாது என்றான். சந்திரமதி தன் தாலியை வரியாகக் கொடுக்க முன்வந்தாள். இறுதியில் தெய்வங்கள் தோன்றி, அவன் சோதனை முடிந்ததாகக் கூறி, மகனை உயிர்ப்பித்தன என்று மரபு கூறுகிறது.

காசியின் சாலைகளில் அவன் பிச்சைக்காரனைப் போல நடந்தபோது முன்பு தன் அவையில் இருந்த பிரபு ஒருவரைக் கண்டான். அவர் வேறு பக்கம் முகம் திருப்பிக்கொண்டார். அந்த ஒரு சிறு நிகழ்வு மற்ற எல்லா இழப்புகளையும் விட அவனை வருத்தியது என்று கதைகள் சொல்கின்றன.

அரிச்சந்திரன் சொத்தை இழந்தபோது ஒவ்வொரு படியாகக் கீழிறங்கினான். முதலில் அரண்மனை, பின்னர் குடும்பம், பின்னர் தன்மானம். எல்லாவற்றையும் இழந்த பின்னும் உண்மை என்ற ஒன்றை மட்டும் அவன் இழக்கவில்லை. அவன் சாதனை அதுவே. அந்த உறுதிக்கு இணையான நண்பன் இவ்வுலகில் வேறு எவனும் இல்லை என்று மரபு சொல்கிறது.

இந்தக் கதையில் அரிச்சந்திரன் தன் வீழ்ச்சியில் தன்னைக் கைவிட்ட அரசவை நண்பர்களை நினைவுகூர்ந்திருக்கலாம். ஆனால் அவன் கசப்பை வளர்க்கவில்லை; உண்மையின்மீதான உறுதியை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டான். மரபு அவனை அவ்வாறே போற்றுகிறது.

கெடுங்காலத்தில் விலகியோரை நினைக்கும்போது ஏற்படும் வலி எவ்வளவு ஆழம் என்பதை இக்கதை அமைதியாக உணர்த்துகிறது. அந்த வலியைத் தாங்கும் வலிமை உண்மையால் மட்டுமே வரும். அத்துடன் வள்ளுவரின் எச்சரிக்கை: நட்பு ஆராய்ந்தே கொள்ளப்பட வேண்டும்.

Harishchandra Abandoned

The story of Harishchandra is greatly honoured in the Puranas. Harishchandra, a king who never swerved from truth, lost his kingdom through the trial set by Vishvamitra. He sold his wife Chandramati and his son Lohitashva, and became a servant himself in Kashi. In the end he took up the duty of guarding the cremation ground.

When he lived in royal state, many in his court sang his praises. They received his gold and gifts. But when he lost everything not one of them came to look for him. Knowing his distress they turned away and ignored it. The only help in that state was Chandramati's firmness.

One day, as Harishchandra stood guard at the burning ground, a woman came with her dead son. She was Chandramati and the dead boy was their son Lohitashva. Though in grief, Harishchandra did his duty: he said the body could not be burned without the cremation-ground tax. Chandramati offered her marriage thread as the fee. At last, tradition says, the gods appeared, declared his trial over, and restored the boy to life.

In this story Harishchandra may have remembered the court companions who forsook him in his fall. Yet he did not nourish bitterness; he held fast only to his resolve for truth. Tradition praises him thus.

The tale quietly shows how deep is the pain of remembering those who left in the time of ruin. The strength to bear that pain comes from truth alone. And it brings Valluvar's warning: friendship should be formed only after careful examination.