Investigation in forming Friendships

விபீடணனை ஏற்ற இராமன்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் வரும் காட்சி இது. இராவணன் சீதையைத் திருப்பி அனுப்ப வேண்டும் என்று அறிவுரை சொன்ன தம்பி விபீடணனை அவையிலேயே அவமதித்து வெளியேற்றினான். மனம் வருந்திய விபீடணன் தன் நான்கு அமைச்சர்களுடன் கடலைக் கடந்து இராமனின் படை முகாமுக்கு வந்து நின்றான். வானத்தில் நின்றபடி, "நான் இராவணனின் தம்பி; உன் சரணம் அடைய வந்தேன்" என்று அறிவித்தான்.

வானரப் படையில் பரபரப்பு எழுந்தது. சுக்ரீவன் ஐயம் கொண்டான். "இராவணனின் தம்பி; பகைவனின் உறவு; உளவுக்கு வந்திருக்கலாம். அவனை ஏற்கலாகாது" என்றான். சில வானரத் தலைவர்களும் அதையே சொன்னார்கள். இராமன் அனைவரின் கருத்தையும் கேட்டான். இது ஆராய்ந்து தேர்ந்தெடுக்கும் முறையின் தொடக்கம்.

விபீடணன் காத்திருந்த நேரத்தில் இராமனின் முகாமில் சூழ்நிலை மிகவும் இறுக்கமாக இருந்தது. ஒருபுறம் சுக்ரீவன் தன் எச்சரிக்கையை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தினான். மறுபுறம் அங்கதன், ஜாம்பவான், சரபன் எனப் பல தலைவர்கள் தம் கருத்தைச் சொன்னார்கள். சிலர் இவனைச் சில நாள் காவலில் வைத்துப் பார்த்த பின் ஏற்கலாம் என்றனர். சிலர் உடனே ஏற்கலாம் என்றனர். இராமன் ஒவ்வொருவரும் பேசி முடிக்கும் வரை பொறுமையாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். கேட்பதும் ஒரு வகை ஆராய்ச்சியே என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.

அனுமன் அமைதியாகப் பேசினான். இராவணனின் தீமையைக் கண்டு வெறுப்புற்று, இராமனின் நற்குணத்தை நம்பி வந்தவன் இவன் என்பதையும், பகைவனின் சகோதரன் என்பதாலேயே அவனை ஒதுக்குவது முறையல்ல என்பதையும், அவன் சொற்களிலும் முகத்திலும் வஞ்சகம் தெரியவில்லை என்பதையும் எடுத்துரைத்தான். குணம், சொல், செயல் ஆகியவற்றை அவன் ஆராய்ந்து கூறினான்.

இராமன் தன் முடிவைச் சொன்னான்: "என்னை அடைக்கலம் என்று வந்தவன் யாராயினும் அவனுக்குப் பாதுகாப்பு தருவேன்; இது என் விரதம்." மரபு இவ்வாறு சொல்கிறது. அதே நேரம் அவன் சுக்ரீவனின் ஐயத்தையும் புறக்கணிக்கவில்லை. விபீடணனை அழைத்து வருமாறு பணித்தான்; அவன் வரவைக் கண்ட பின்னரே முழுமையாக ஏற்றான்.

அனுமனின் நுண்ணறிவு இங்கே தனித்து நிற்கிறது. அவன் பேசும்போது உணர்ச்சி வசப்படாமல், ஒவ்வொரு கோணத்திலிருந்தும் விபீடணனைப் பார்த்தான். தூதன் போல் அல்லாமல் ஒருவன் தனியாக வந்திருப்பதால் அவனுடைய நோக்கம் உளவு என்றால் இவ்வளவு வெளிப்படையாக வர மாட்டான் என்றான். அச்சமும் நம்பிக்கையும் கலந்த அவன் நடையையும், பணிவான சொற்களையும் எடுத்துக்காட்டினான். தன் குலத்தை எதிர்த்து நிற்கும் துணிவு வஞ்சகனுக்கு இருக்காது என்றும் சொன்னான். இந்தத் தெளிவான பார்வை இராமனுக்குப் பெரிதும் உதவியது.

விபீடணன் தன் பக்க நியாயத்தைக் கூறியபோது குரலில் நடுக்கம் இருந்தது. "என் அண்ணன் செய்தது தர்மம் அல்ல என்று அவன் முகத்துக்கு நேரே சொன்னேன். சீதையைத் திருப்பி அனுப்பினால் இலங்கை உய்யும் என்றேன். என் சொல்லை அவன் ஏற்கவில்லை. என் உறவு என்னைக் கட்டவில்லை; என் அறம் என்னை இங்கே கொண்டு வந்தது" என்றான். இராமன் அவன் கண்களை நேராகப் பார்த்தான். அந்தக் கண்களில் அச்சம் இருந்தது, ஆனால் வஞ்சகம் இல்லை. கண்கள் பொய் சொல்லாது என்று அவன் அறிந்தவன்.

முடிவு எடுத்த பின் இராமன் ஒரு கணம் கடலைப் பார்த்துக் கண்மூடினான். "இராவணனே இங்கு வந்து அடைக்கலம் என்றாலும் நான் தருவேன்" என்றும் சொன்னதாகச் சிலர் கூறுவர். இவ்வளவு பெரிய மனமும் ஆராய்ச்சியோடு இணைந்தபோது அது அறிவுடைய கருணையாயிற்று. விபீடணன் அன்று முதல் இராமனின் மிகச் சிறந்த துணைகளில் ஒருவனாக நின்றான்.

பின்னாளில் விபீடணன் தன் நேர்மையை நிரூபித்தான். இராவணனின் படைத் திட்டங்களையும், இலங்கையின் இரகசியங்களையும் இராமனுக்கு உண்மையாகவே கூறினான். போர் முடிந்த பின் இராமன் அவனை இலங்கையின் அரசனாக்கினான்.

அன்று இராமன் கற்றுத் தந்த பாடம் இன்றும் நம் முன் நிற்கிறது: ஐயம் கொள்வதும் நம்பிக்கை வைப்பதும் இரண்டும் அறிவின் துணையோடு நிகழ வேண்டும். இந்தக் கதை ஆராய்ந்து நட்புக் கொள்வதன் பயனைக் காட்டுகிறது. சுக்ரீவனின் எச்சரிக்கையும், அனுமனின் நுண்ணறிவும், இராமனின் தீர்மானமும் ஒன்று சேர்ந்தபோது தவறான நம்பிக்கையும் தவிர்க்கப்பட்டது, உண்மையான நண்பனும் இழக்கப்படவில்லை.

Rama Receives Vibhishana

This scene comes from the Yuddha Kanda of Valmiki's Ramayana. Ravana insulted his younger brother Vibhishana in open court and drove him out, because Vibhishana had advised him to return Sita. Grieved, Vibhishana crossed the sea with four ministers and came to Rama's camp. Standing in the air, he announced, "I am Ravana's brother. I have come seeking your refuge."

The vanara army was in uproar. Sugriva doubted him. "He is Ravana's brother, a relative of the enemy; he may have come as a spy. We should not accept him," he said. Some of the vanara chiefs said the same. Rama listened to every opinion. This was the beginning of examination before accepting a friend.

While Vibhishana waited, the mood in Rama's camp was tense. Sugriva repeated his caution again and again. Angada, Jambavan and Sarabha each offered their opinion. Some wanted him kept under guard for a few days before being accepted; others wanted him received at once. Rama listened patiently until each had finished. He knew that listening is itself a kind of examination.

When Vibhishana spoke in his own defence his voice trembled. "I told my brother to his face that what he did was not dharma. I told him Lanka would be saved if Sita were returned. He would not listen. It was not kinship that bound me; it was my sense of right that brought me here." Rama looked straight into his eyes. There was fear in them, but no deceit. He knew that eyes do not lie.

Hanuman spoke calmly. He pointed out that this man had grown weary of Ravana's wickedness and had come trusting Rama's goodness; that it was not right to reject him just because he was the enemy's brother; and that there was no deceit in his words or his face. He examined the man's character, speech and action and reported it.

Rama gave his decision: "I shall give protection to anyone who comes to me seeking refuge, whoever he is. That is my vow," as tradition has it. Yet he did not ignore Sugriva's doubts. He had Vibhishana brought in, and accepted him fully only after seeing him.

Later Vibhishana proved his honesty. He told Rama truthfully of Ravana's war plans and the secrets of Lanka. After the war Rama made him king of Lanka.

The story shows the value of forming friendship after examination. When Sugriva's caution, Hanuman's insight and Rama's resolve came together, a false trust was avoided and a true friend was not lost.