Kural 793 · குணமும் குடிமையும் குற்றமும் குன்றா

பழநி யாத்திரைத் துணை

தைப்பூசத்துக்குப் பழநிக்குப் பாதயாத்திரை செல்வது அந்த ஊரின் பழைய வழக்கம். இளைஞன் அருணுக்கு இது முதல் பயணம். நூறு மைல் நடை, நாள்கணக்கான பயணம். அவனுடைய தாய் மீனாட்சி, "தனியாகப் போக வேண்டாம், ஒரு துணை வேண்டும்" என்றாள். அருணின் நண்பர்கள் இருவர் வருவதாகச் சொன்னார்கள்: ரகு, மணி.

மீனாட்சி அவசரப்படவில்லை. இருவரையும் வீட்டுக்கு அழைத்து உணவு அளித்தாள். பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது ரகுவின் குணத்தைக் கவனித்தாள்: பொறுமையாகப் பேசினான், பெரியவர்களுக்கு மரியாதை செய்தான், சமையலறையில் பாத்திரங்களை எடுத்துக்கொண்டு உதவினான். மணி எல்லாவற்றிலும் அவசரப்பட்டான்; சிறு சிறு காரணங்களுக்குக் கோபப்பட்டான்.

மீனாட்சி தன் இளமையில் தன் தந்தை இவ்வாறு தமக்குத் துணை தேர்ந்ததை நினைவில் வைத்திருந்தாள். கணவரைத் தேர்ந்தபோதும் அவர் குலம், குணம், குறை, சுற்றம் எல்லாவற்றையும் விசாரித்தே ஒப்புக்கொண்டதாக அவள் பெருமையுடன் சொல்வாள். அந்தப் பாரம்பரியத்தைத் தன் மகனுக்கும் கடத்த விரும்பினாள்.

அடுத்து அவள் அவர்கள் குடும்பத்தைப் பற்றி விசாரித்தாள். ரகுவின் தந்தை ஊரில் மதிப்பு பெற்றவர்; கோயில் திருப்பணியில் பங்கு கொண்டவர். மணியின் குடும்பத்தைப் பற்றிப் பெரியவர்கள் சிலர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவர்களின் அமைதியே சில செய்திகளைச் சொன்னது.

மணிக்குச் சூதாடும் பழக்கம் உண்டு என்று மீனாட்சிக்குத் தெரிய வந்தது. அவன் அண்மையில் சேர்ந்த கூட்டமும் தவறான கூட்டம். ரகுவின் நண்பர்கள் ஊரில் பெரியோர் மதிக்கும் இளைஞர்கள். எல்லாவற்றையும் எண்ணி மீனாட்சி அருணிடம், "ரகு உன்னோடு வரட்டும்; மணியை வேறொரு நாள் பார்ப்போம். குணம், குடி, குறை, கூட்டம் நான்கையும் பார்த்துத்தான் துணை கொள்ள வேண்டும்" என்றாள்.

பழநி மலையின் படிகளில் ஏறும் போது ரகு தன் தோளில் இருந்த காவடிப் பையை அருணுக்குச் சற்று நேரம் தருமாறு கேட்டான். அருண் அவன் முகத்தைப் பார்த்தபோது அதில் அன்பு இருப்பதைக் கண்டான். குணம் ஒரு நாளில் தெரியாது என்றாலும், பயணத்தின் ஒவ்வொரு நாளும் அதை உறுதிப்படுத்தியது.

கடைசி நாள் மலை உச்சியில் முருகனைத் தரிசித்தபோது அருண் கண் மூடி நன்றி சொன்னான்: ஒரு பக்கம் இறைவனுக்கு, மறுபக்கம் தாய்க்கு, மூன்றாவது பக்கம் தன்னோடு நடந்த நண்பனுக்கு. அந்த மூன்று நன்றிகளும் ஒரே நொடியில் அவன் நெஞ்சில் எழுந்தன.

பயணத்தில் ரகு அருணுக்கு உணவு, நீர், இரவுத் தங்குமிடம் எல்லாவற்றிலும் உதவினான். ஒருமுறை அருண் கால் புண்ணாகி நடக்க முடியாத போது மெதுவாக அவனோடு நடந்தான். பழநி மலையின் படிகளில் ஏறும்போது அருண் தாயின் ஆராய்ச்சியின் அருமையை எண்ணி வியந்தான்.

The Companion for the Palani Pilgrimage

It was an old custom in that town to walk to Palani for Thaipusam. For young Arun it was the first journey: a hundred miles on foot, many days of travel. His mother Meenakshi said, "You should not go alone, you need a companion." Two friends of Arun offered to come: Raghu and Mani.

Meenakshi did not hurry. She invited both home for a meal. While they talked she observed Raghu's nature: he spoke patiently, respected elders, and helped in the kitchen by carrying vessels. Mani was impatient in everything and flared up over small matters.

Next she inquired about their families. Raghu's father was respected in town and had a share in the temple repairs. About Mani's family, some elders said nothing at all, and their silence told a few things.

Meenakshi learnt that Mani had a habit of gambling, and the group he had lately joined was a wrong one. Raghu's friends were youths whom the elders esteemed. Weighing everything, Meenakshi told Arun, "Let Raghu go with you. We shall see Mani another day. One takes a companion after looking at four things: nature, family, faults and company."

On the journey Raghu helped Arun with food, water and night lodging. Once, when Arun's foot was blistered and he could not walk, Raghu walked slowly beside him. Climbing the steps of Palani hill, Arun marvelled at the worth of his mother's careful inquiry.