Kural 1058 · இரப்பாரை இல்லாயின் ஈர்ங்கண்மா ஞாலம்

வெறிச்சோடிய அன்னசத்திரம்

காஞ்சிபுரத்தின் ஒரு பழைய கோயிலுக்கு அருகில் ஒரு அன்னசத்திரம் இருந்தது. அங்கு பராமரிப்பாளராக இருந்த ராமசாமி ஐயர் ஆண்டுதோறும் தம் மூதாதையர் தொடங்கிய அன்னதானத்தைத் தொடர்ந்து நடத்தி வந்தார். ஒவ்வொரு நாளும் நூறு பேருக்குச் சோறு சமைக்கப்படும்.

ஒரு வருடம் பெருமழை பெய்து ஊரைச் சூழ்ந்தது. வெள்ளத்தால் வழிகள் அடைபட்டு, யாரும் சத்திரத்துக்கு வரவில்லை. அன்று ராமசாமி ஐயர் வழக்கம்போல் சமைத்து இலைகளைப் போட்டுக் காத்திருந்தார். பொழுது சாய்ந்தும் ஒருவரும் வரவில்லை. அவர் முகம் வாடியது.

அவர் தம் மனைவியிடம், 'இன்றைக்குப் பசியால் வருந்தும் ஒருவரும் வராதது எனக்கு நிம்மதி தரவில்லை. இந்த அடுப்பும் அரிசியும் பாத்திரங்களும் எல்லாம் இருந்தும் உயிர் இல்லாததுபோல உணர்கிறேன்' என்றார். சோறு குளிர்ந்தது; இலைகள் காற்றில் அசைந்தன.

அப்போதுதான் சத்திரத்தின் வாயிலில் ஒரு குரல் கேட்டது. வெள்ளத்தில் சிக்கி நனைந்து வந்த பத்துப் பதினைந்து பேர் ஒதுங்க இடம் தேடி வந்தனர். ராமசாமி ஐயர் முகம் மலர்ந்தது. அவர்களுக்குச் சூடாக மீண்டும் சமைத்துப் பரிமாறினார்.

அன்றிரவு அவர் மனைவியிடம், 'உண்பவர் இருந்தால்தான் சமைத்ததற்குப் பொருள். அவர்கள் வந்தது அவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, எங்களுக்கும் அருள்' என்றார். அந்தக் கணத்தில் இரப்பவர் இல்லாமல் ஈவோருக்கு வாழ்வே இல்லை என்ற குறளின் கருத்தை அவர் தம் அனுபவத்தால் உணர்ந்தார்.

இந்தக் கதை நமக்கு உணர்த்துவது: நம் கொடை உயிர் பெறுவது அதைப் பெறுவோரின் வருகையால்; அவர்களை மதிப்பது நம்மையே மதிப்பதாகும்.

காஞ்சிபுரத்தின் அந்தச் சத்திரம் இன்றும் அவ்வாறே தொடர்கிறது என்று ஊர்மக்கள் சொல்கின்றனர். ஒவ்வொரு ஆண்டும் அந்த மழைநாளை நினைவுகூர்ந்து, ராமசாமி ஐயரின் வாரிசுகள் வருவோரை நன்றியோடு வரவேற்கின்றனர். 'எங்கள் வாயிலுக்கு வருவோரே எங்கள் குடும்பத்தின் உயிர்' என்பது அவர்களின் வாக்கு. அவர்களின் அந்தப் பணிவே சத்திரத்தின் உயிர்ப்பைக் காத்து வருகிறது. அதனால்தான் நம் மரபு விருந்தினரை 'அதிதி' எனக் கொண்டு 'அதிதி தேவோ பவ' என்று போற்றுகிறது. தைத்திரீய உபநிடதம் கூறும் இந்த உபதேசம் வருபவரையே இறைவனாகக் காணும்படி சொல்கிறது. ராமசாமி ஐயரின் உணர்வு அதன் எளிய வடிவம். வருகை இல்லாத வீடு உயிரற்றது; வருகை உள்ள வீடு அருள் உள்ளது. இதை உணர்ந்தவர் எந்த வாசலையும் மூடுவதில்லை.

The Empty Almshouse

Near an old temple in Kanchipuram there was an almshouse. Its keeper, Ramaswami Iyer, kept up each year the annadhanam begun by his ancestors. Every day food was cooked for a hundred people.

One year a great rain fell and surrounded the town. Floods blocked the roads and nobody came to the almshouse. That day Ramaswami Iyer cooked as usual, laid out the leaves and waited. Dusk fell and still no one came. His face dimmed.

He told his wife, 'That no hungry person has come today gives me no peace. Though the hearth, rice and vessels are all here, I feel as if there is no life in them.' The rice grew cold; the leaves stirred in the wind.

Then a voice was heard at the almshouse door. Ten or fifteen people, caught in the flood and soaked, had come seeking shelter. Ramaswami Iyer's face bloomed. He cooked again and served them hot food.

That night he told his wife, 'Cooking has meaning only if there is someone to eat. Their coming was a grace not only for them but for us.' In that moment he realised through his own experience the verse's thought that without seekers the givers have no life.

The story tells us that our charity comes alive by the arrival of those who receive it; to respect them is to respect ourselves.