Kural 1054 · இரத்தலும் ஈதலே போலும் கரத்தல்

கர்ணனும் இந்திரனும்

இது மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் வரும் கர்ணனின் கவச குண்டல தானம். கர்ணன் சூரியனின் மகன்; பிறக்கும்போதே அவனுக்குக் கவசமும் குண்டலங்களும் இருந்தன. அவற்றை அணிந்திருக்கும் வரை எவராலும் அவனைக் கொல்ல முடியாது. உச்சி வெயிலில் தன்னை வணங்கும்போது யார் எதைக் கேட்டாலும் தருவது கர்ணனின் வழக்கம்.

அர்ச்சுனனின் தந்தையான இந்திரன் தன் மகனைக் காக்க நினைத்து, அந்தணர் வடிவில் கர்ணனிடம் வந்தான். சூரிய தேவன் கனவில் தோன்றி, 'நாளை இந்திரன் வந்து உன் கவசத்தைக் கேட்பான்; தராதே' என்று எச்சரித்தார். கர்ணன் அமைதியாக, 'நான் கொடை வள்ளல் என்ற புகழோடு வாழ்கிறேன். இரப்பவனுக்கு இல்லை என்று சொல்லேன்' என்று மறுத்துவிட்டான்.

மறுநாள் வந்த அந்தணன் தன் கையை நீட்டி, 'உன் கவசமும் குண்டலமும் வேண்டும்' என்றான். கர்ணன் புன்னகையோடு தன் வாளால் கவசத்தை உடலிலிருந்து அறுத்து எடுத்து, குண்டலங்களையும் சேர்த்து அந்தணன் கையில் வைத்தான். முகத்தில் வலி தெரிந்தாலும் கொடுப்பதில் தயக்கமில்லை.

இந்திரன் வெட்கமும் வியப்பும் அடைந்து, தன் உண்மையுருவைக் காட்டி, 'உன் கொடைக்கு ஈடாக நான் ஏதேனும் தருகிறேன், கேள்' என்றான். கர்ணன் 'நான் கொடுத்த பின் கேட்பது கொடையைக் கெடுக்கும்' என்று மறுக்க முயன்றான். இறுதியில் இந்திரன் அவனுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே பயன்படக்கூடிய சக்தி ஆயுதத்தை அளித்தான்.

கனவிலும் இல்லை என்று கூறாத கர்ணனிடம் இந்திரன் தான் ஓர் இரவலனாக வந்து நின்றதே குறளின் நயம். தேவர்களின் தலைவனும் அவனிடம் இரப்பவனாகும் நிலையில் இரத்தல் ஈதலுக்கு நிகராகிறது. கர்ணனின் புகழ் இதனால் உலகம் முழுவதும் பரவியது.

இந்தக் கதை நமக்குச் சொல்வது கொடையின் ஆழம் மட்டுமல்ல; உண்மையான வள்ளல் தன் கொடையின் பின்விளைவுகளை எண்ணாமல் மனமுவந்து கொடுக்கிறான் என்பதையும்தான்.

பாரதம் இந்தக் கொடையையே கர்ணனின் வாழ்க்கையின் உச்சமாகப் பதிவு செய்கிறது. பின்னர் குருக்ஷேத்திரத்தில் அவன் வீழ்ந்தபோதும் அவனைப் பகைவர்களும் கொடையாளி என்று போற்றினர். இரந்து வந்தவன் தேவர் தலைவனாக இருந்தாலும் அவன் மனம் மாறவில்லை. அவன் புகழ் அழியாததற்குக் காரணமும் அதுவே. கர்ணன் தன்னை இழந்தபோதும் பிறருக்கு வெற்றியைத் தந்தான் என்ற செய்தி பாரதத்தின் மிக உருக்கமான பகுதிகளில் ஒன்று. இன்றும் தமிழ் வழக்கில் 'கர்ணன் போல் வள்ளல்' என்ற சொல் புழங்குவது அவனது கொடையின் நிலைத்த நினைவே.

Karna and Indra

This is Karna's gift of his armour and earrings in the Vana Parva of the Mahabharata. Karna was the son of the Sun; he was born with armour and earrings, and as long as he wore them no one could kill him. It was Karna's custom, when he worshipped the Sun at midday, to give whatever anyone asked.

Indra, father of Arjuna, wished to protect his son and came to Karna in the form of a brahmin. The Sun god appeared to Karna in a dream and warned, 'Tomorrow Indra will come and ask for your armour; do not give it.' Karna calmly refused: 'I live with the fame of a donor. I do not say no to a seeker.'

The next day the brahmin stretched out his hand and said, 'I want your armour and earrings.' Karna, smiling, cut the armour from his body with his sword and placed it with the earrings in the brahmin's hand. Pain showed on his face, yet there was no hesitation in giving.

Ashamed and amazed, Indra revealed his true form and said, 'Ask something in return for your gift.' Karna tried to decline: 'To ask after giving spoils the gift.' In the end Indra gave him a divine weapon that could be used only once.

The grace of the verse is just this: Indra stood before Karna, who never said no even in dreams, as a seeker. When the king of the gods himself is in the position of one asking, asking equals giving. Karna's fame spread across the world.

The story shows not only the depth of charity but that a true donor gives gladly without thinking of the consequences.