Kural 1053 · கரப்பிலா நெஞ்சின் கடனறிவார் முன்நின்று

மதுகரம் ஏற்ற துறவி

காசி அல்லது திருவண்ணாமலை போன்ற தலங்களில் இன்றும் துறவிகள் வீடுகளில் 'மாதுகரம்' எனப்படும் பிட்சை ஏற்கும் வழக்கம் உள்ளது. தேனீ பல மலர்களிலிருந்து சிறிது சிறிதாகத் தேன் எடுப்பதுபோல, துறவி பல இல்லங்களில் சிறிது சிறிதாக உணவு ஏற்பது அதன் பொருள்.

திருவண்ணாமலையில் ஒருநாள் ஒரு முதிய துறவி ஒரு தெருவில் நின்று, 'அம்மா, பிட்சை' என்று அழைத்தார். வீட்டில் இருந்த சாவித்திரி அம்மாள் அன்று தம் கணவரின் நினைவுநாளைக் கொண்டாடி உணவு சமைத்திருந்தார். துறவியின் குரல் கேட்டதும் அவர் வெளியே வந்து, 'சுவாமி, இன்று உங்கள் வருகை எங்கள் பாக்கியம்' என்று உணவை வழங்கினார்.

அவர் முகத்தில் மறைத்தல் என்பதோ தயக்கமோ இல்லை. 'கடமை' என்ற உணர்வோடு, விருந்தினருக்கு முதலில் கொடுத்துவிட்டே தாம் உண்பது அவர்கள் குடும்ப வழக்கம். துறவியும் அதே அமைதியுடன் உணவைப் பெற்றார். அவர் முகத்தில் கூச்சம் இல்லை; ஒரு பணிவான நன்றி இருந்தது.

அந்தத் தெருவில் இன்னொரு வீட்டில் ஒருவர் கதவைச் சாத்திக்கொண்டு 'நேரமில்லை' என்றார். துறவி அதற்கும் எந்தச் சினமும் காட்டவில்லை; தம் வழியே சென்றார். ஆனால் முதல் வீட்டின் இயல்பான கொடையே அவரது நெஞ்சில் நிறைந்து நின்றது.

வள்ளுவர் சொன்ன 'ஓர் ஏர்' என்பது இந்தக் காட்சிதான்: ஈபவளின் கடமையுணர்வும் இரப்பவரின் அடக்கமும் சேர்ந்த ஓர் அழகிய சித்திரம். இந்த நடைமுறை தலைமுறைகளாகத் தொடர்வதால் இன்றும் அந்த ஊரின் தெருக்களில் அந்த அழகு நிலைத்துள்ளது.

இந்த நிகழ்ச்சி நமக்குச் சொல்வது: ஏற்பவரும் ஈபவரும் தத்தம் கடமையை உணர்ந்து நிற்கும்போது பிட்சை ஒரு தொண்டாகிறது, பணிவு ஒரு மதிப்பாகிறது.

அந்த நாளின் மாலையில் சாவித்திரி அம்மாள் தம் பேத்தியிடம், 'நாம் உண்பதற்கு முன் இன்னொருவருக்கு ஒரு பிடி கொடுப்பதே நம் வீட்டு வழக்கம். அது நமக்கு வரும் ஆசீர்வாதம்' என்றார். குழந்தையும் அன்று முதல் தன் உணவில் ஒரு பகுதியை எடுத்து வைக்கும் பழக்கத்தை ஏற்றாள். கடமையுணர்வு அடுத்த தலைமுறைக்கும் பரவியது. தெருவில் நடந்து செல்லும் துறவியின் காலடியோசையே அந்த வீடுகளுக்கு ஒரு நல்ல நினைவூட்டலாக இருந்தது. 'இன்று யாருக்கு உணவு கொடுத்தோம்?' என்ற கேள்வியை அவர் வருகை எழுப்பியது. அந்தக் கேள்வியே ஒரு தெருவின் அறத்தை உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்தது.

The Mendicant's Madhukaram

In holy towns such as Kashi or Tiruvannamalai, renunciants still follow the custom of taking alms at homes, called madhukaram. As a bee takes honey little by little from many flowers, so the renunciant takes food little by little from many houses.

One day in Tiruvannamalai an old renunciant stood in a street and called, 'Amma, alms.' Savitri Ammal in one house was that day observing her husband's memorial and had cooked food. Hearing the renunciant's voice she came out and said, 'Swami, your coming today is our good fortune,' and served food.

There was no concealment or hesitation on her face. It was her family custom, with the sense of 'duty', to give first to a guest and only then eat. The renunciant received the food with the same calm. There was no embarrassment on his face, only humble gratitude.

At another house on that street a man shut his door and said, 'No time.' The renunciant showed no anger even at that; he went on his way. But what stayed full in his heart was the natural gift of the first house.

What Valluvar calls 'a certain grace' is just this scene: a lovely picture made of the giver's sense of duty and the seeker's humility. Because the practice continues through generations, that beauty remains in the streets of that town.

The event tells us that when receiver and giver both stand knowing their duty, alms becomes service and humility becomes dignity.