Kural 1055 · கரப்பிலார் வையகத்து உண்மையால் கண்ணின்று

Kural 1055 · Mendicancy · இரவு

கரப்பிலார் வையகத்து உண்மையால் கண்ணின்றுஇரப்பவர் மேற்கொள் வது.

Karappilaar Vaiyakaththu Unmaiyaal Kannindru / Irappavar Merkol Vadhu

If men take freely to begging as a means of livelihood, it is because there are men in the world that refuse not alms.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

மறைக்காமல் கொடுப்பவர் உலகத்தில் இருப்பதால்தான் அவர் கண்முன் நின்று இரப்பவர் இரத்தலை மேற்கொள்கின்றனர்.

Meaning

It is because there are in the world those who give without concealing that people stand before their eyes and take up asking.

சொற்பொருள் Word by word

கரப்பு இலார்: மறைக்காமல் கொடுப்பவர்
வையகத்து: உலகத்தில்
உண்மையால்: இருப்பதால்
கண்ணின்று: கண்முன் நின்று
இரப்பவர்: இரந்து கேட்பவர்
மேற்கொள்வது: மேற்கொள்ளும் செயல்

விளக்கம்

இந்தக் குறள் இரப்பவரின் மன அமைப்பையும் ஈவோரின் இருப்பையும் இணைக்கிறது. 'கரப்பிலார் வையகத்து உண்மையால்' என்பது 'மறைக்காமல் கொடுப்பவர் இவ்வுலகில் உள்ளனர்' என்ற நம்பிக்கையைச் சுட்டுகிறது. அந்த நம்பிக்கையால்தான் வறியவர் துணிந்து அவர் முன் நின்று கேட்கின்றனர். இது ஒரு சமூகத்தின் நம்பிக்கைச் சங்கிலி. இதிலிருந்து இரத்தலுக்கு அடிப்படை ஈவோரின் நற்பெயர் என்பது புலப்படுகிறது. ஒருவரைக் குறித்து 'இவன் மறைக்காமல் கொடுப்பவன்' என்ற பெயர் பரவினால் அந்த வாசலுக்கு வறியவர் தேடி வருவர். ஆகவே கொடையாளிகளின் நடத்தையே சமுதாயத்தில் இரத்தலின் மரியாதையை நிர்ணயிக்கிறது.

இக்குறளின் இன்னொரு பார்வை: 'இரப்பவர் மேற்கொள்வது' என்பது ஒரு தொழிலாகவும் ஆகக்கூடும் என்ற எச்சரிக்கையையும் உடையது. அதாவது ஈவார் இருக்கிறார்கள் என்பதாலேயே சிலர் உழைக்காமல் இரந்து வாழத் தொடங்கலாம் என்ற கவலையையும் உரையாசிரியர் சிலர் காட்டுவர். இரண்டு பொருளும் வள்ளுவரின் ஆழ்ந்த சமூகப் பார்வையைக் காட்டுகின்றன. ஆகவே நாம் கொடுப்பவராக இருந்தால் கொடையை முறையாகவும் தேவை உள்ளவருக்கும் வழங்க வேண்டும்; நாமே இரப்பவராக இருந்தால் கொடையாளியின் நம்பிக்கையை வீணாக்காமல் நடந்துகொள்ள வேண்டும். இரு பக்கத்திலும் நேர்மையே அறம்.

இந்தக் குறளைக் கொண்டு நாம் ஒரு சமுதாய சோதனையும் செய்து பார்க்கலாம்: நம் ஊரில் மறைக்காமல் கொடுப்பவர் எத்தனை பேர்? அவர்கள் இருந்தால் வறியவர் மனமுடையாமல் நடப்பர். அவர்கள் குறைந்தால் உலகம் இருண்டுவிடும். எனவே ஒவ்வொருவரும் தம் அளவில் அத்தகைய ஒருவராக இருக்க முயல வேண்டும். சமுதாயத்தில் ஈவோரைப் போற்றுவதும், இரப்போரை இகழாமல் இருப்பதும் இந்த நம்பிக்கைச் சங்கிலியை வலுப்படுத்தும். ஈவோர் உள்ள உலகம் இரப்போருக்கு ஒரு கூரை; இரப்போர் உள்ள உலகம் ஈவோருக்கு ஒரு வாய்ப்பு. இரண்டு பக்கமும் நேர்மையோடு நிற்கும்போதே இந்த உறவு நெடுநாள் நிலைக்கும். மேலும் உழைத்துப் பிழைக்கக்கூடியவர் அவ்வாறு உழைத்து, உண்மையில் இயலாதவருக்கே கொடையின் இடம் அளிக்க வேண்டும் என்பதும் இதன் நுட்பமான எச்சரிக்கை.

Explanation

This verse links the mind of the seeker with the existence of givers. 'Karappilaar vaiyagathu unmaiyaal', because there are in the world those who give without concealing, points to that belief. It is this belief that lets the poor stand boldly before them and ask. It is a chain of trust in a society.

From this it appears that the basis of asking is the good name of givers. Once it spreads about a person that 'this one gives without concealing', the poor will seek out that door. So the conduct of donors determines the respect of asking in society. Another view of the verse carries a caution that 'what the seekers take up' could become a trade. That is, some commentators voice the concern that because givers exist, some may begin to live by asking without working. Both readings show Valluvar's deep social vision.

So if we are givers we should give properly and to those in need; if we are ourselves seekers we should act without wasting the trust of the donor. Honesty on both sides is dharma. We can use this verse as a social test: how many in our town give without concealing? If they are there, the poor walk without breaking at heart. If they dwindle, the world grows dark. So each of us should try, at our own level, to be such a one.

கதை

அன்னதானக் கொடையாளர்

பழநி மலையடிவாரத்தில் தைப்பூசத் திருவிழாவுக்கு ஆண்டுதோறும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் காவடி எடுத்து நடந்து வருகின்றனர். அவர்கள் செல்லும் பாதையெங்கும் தன்னார்வலர்கள் அன்னதானம் செய்யும் மரபு நீண்ட காலமாக உள்ளது. யாரிடமும் எதுவும் கேட்காத பக்தர்களும் வழியில் உணவு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையோடு பயணம் தொடங்குகின்றனர்.

முருகேசன் என்ற வயதான காவடியாளர் அவ்வாறே வந்தார். கையில் பணமில்லை, வழியில் எங்காவது உணவு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை மட்டுமே இருந்தது. ஒரு வீட்டு வாசலில் ஒரு குடும்பம் வாழை இலையில் சோறும் சாம்பாரும் வைத்து வருவோர் அனைவரையும் அழைத்தது. 'அப்பா, வாருங்கள், முருகன் பிரசாதம்' என்று அன்போடு உபசரித்தனர்.

முருகேசன் கையேந்தாமலே கிடைத்த உணவை உண்டார். அவர் மனத்தில் ஓர் எண்ணம் எழுந்தது: 'இத்தகையவர்கள் இந்த உலகில் இருப்பதால்தான் நாம் துணிந்து இந்தப் பயணத்தை மேற்கொள்கிறோம்.' ஒவ்வோர் ஆண்டும் பயணம் தொடர ஊக்கம் தருபவர்கள் அவர்களே.

அவ்வீட்டுப் பெரியவர் முருகேசனிடம், 'எங்கள் தாத்தா தொடங்கிய வழக்கம் இது. இன்று அன்னதானம் செய்யாவிட்டால் எங்களுக்கே குறை' என்றார். கொடுக்கும் குடும்பத்துக்கு அது ஒரு பெருமை அல்ல, ஒரு குடும்பக் கடமை.

அடுத்த ஆண்டு முருகேசன் தாம் ஓய்வூதியம் பெறத் தொடங்கியதும் அந்த வழியில் தாமும் ஒரு நாள் அன்னதானம் செய்தார். பெற்றவர் ஈபவராக மாறினார். இதுவே வள்ளுவர் சொல்லும் நம்பிக்கைச் சங்கிலி.

இந்த நிகழ்ச்சி நமக்குச் சொல்கிறது: கொடையாளிகளின் மறைக்காத மனமே சமுதாயத்தின் நம்பிக்கை; அந்த நம்பிக்கையைக் காப்பது இரு தரப்பிற்கும் கடமை.

அந்தப் பாதையில் பல ஆண்டுகளாக இவ்வாறு வழங்கும் குடும்பங்கள் பலவற்றை நாம் காணலாம். அவர்கள் எவரும் தம் பெயர் விளம்பரமாவதை விரும்புவதில்லை. கொடை அவர்களுக்குத் தவம்; பக்தரின் மகிழ்ச்சியே பரிசு. அந்தப் பாரம்பரியத்தால் தைப்பூசப் பாதயாத்திரை ஒரு சமுதாய விழாவாகவும் நிலைபெற்றுள்ளது. முருகேசனின் அனுபவம் இன்னொரு பாடத்தையும் தருகிறது: பெறுபவன் நன்றியுள்ளவனாக இருந்தால் அவன் ஒருநாள் தானும் கொடுப்பவனாக மாறுவான். இந்த மாற்றம் ஒரு சமுதாயத்தை அன்பால் இணைக்கிறது. தமிழகத்தின் பல ஊர்களில் இன்று அன்னதானக் குழுக்கள் இயங்குவதன் பின்னணியில் இத்தகைய நன்றி உணர்வே உள்ளது. ஆகவே இரத்தலும் ஈதலும் ஒன்றை ஒன்று வளர்க்கின்றன.

A story

The Annadhanam Givers

Every year, at the foot of the Palani hills, thousands of devotees walk with kavadi for the Thaipusam festival. Along their path volunteers have long followed the tradition of giving free meals. Even devotees who ask nothing from anyone set out in the faith that food will be found on the way.

An old kavadi bearer named Murugesan came in this way. He had no money, only the hope that food would be found somewhere along the road. At the door of one house a family laid out rice and sambar on banana leaves and called all who passed. 'Come, father, it is Murugan's prasadam,' they said lovingly.

Murugesan ate the food that came without his stretching out a hand. A thought rose in his mind: 'It is because such people are in this world that we dare to undertake this journey.' It is they who give the courage to continue the pilgrimage each year.

The elder of the house told Murugesan, 'This custom was begun by our grandfather. If we do not give annadhanam today, the lack is ours.' For the giving family it was not a pride but a family duty.

The next year, when Murugesan began to receive a pension, he too gave annadhanam for one day along that path. The receiver became a giver. This is the chain of trust Valluvar speaks of.

The event tells us that the unconcealing heart of donors is society's trust, and to protect that trust is a duty on both sides.

சிந்தனைக்கு

உன்மேல் நம்பிக்கை வைத்து யாராவது உதவி கேட்டிருக்கிறார்களா? அந்த நம்பிக்கையை எப்படிக் காத்தாய்?

To reflect on

Has anyone ever come to you for help trusting in you? How did you honour that trust?