மாளவிகாக்னிமித்ரத்தில் கண்களின் மொழி
காளிதாசரின் மாளவிகாக்னிமித்ரம் என்ற சமஸ்கிருத நாடகம் ஒரு அரசனின் காதலைக் கூறுகிறது. விதிஷா நாட்டு மன்னன் அக்னிமித்ரன் ஓவியத்தில் ஒரு பெண்ணைக் கண்டு மயங்கினான். அவள் மாளவிகா என்ற பணிப்பெண்ணாக அரண்மனையில் இருந்த இளவரசி. அவளை நேரில் காண அவன் ஆவலுற்றான்.
நாடகத்தில் ஓர் அழகிய காட்சி உண்டு. மாளவிகா நடன அரங்கில் ஆடும்போது அக்னிமித்ரன் அவளைப் பார்க்கிறான். அவள் முகத்தின் உணர்ச்சிகளும் கண்களின் அசைவும் அவள் உள்ளத்தைக் காட்டுகின்றன. நடனம் என்பது உணர்வை உடல் வழியே வெளிப்படுத்தும் கலை. மாளவிகாவின் கண்கள் அவளது ரகசிய அன்பைச் சொல்லாமல் சொன்னது என்று நாடகம் காட்டுகிறது.
அரசியாகிய தாரிணியும் இதைக் கவனித்தாள். அரசனின் கண்களிலும் அதே ஆவல் தெரிந்தது. அரண்மனைப் பெண்டிரும் பணியாளரும் இருவரின் கண்களின் மொழியையும் படித்துவிட்டனர். எவ்வளவு மறைக்க முயன்றாலும் உணர்வு வெளிப்பட்டது.
இந்தக் காட்சி குறளின் அறைபறை கண்ணை நினைவூட்டுகிறது. மாளவிகா தன் அன்பை மறைத்து வைக்க நினைத்தாலும், அவளது கண்களே அதை அரங்கத்தில் ஒலிக்கச் செய்தன. கலை நிகழ்ச்சியில் உடல் மொழி ஒரு பறைபோல் செய்தி சொல்கிறது. நாடக அரங்கில் கண்களின் மொழி மிக முக்கியமானது. நாட்டிய சாஸ்திரம் பல வகை கண் அசைவுகளையும் அவற்றின் உணர்வுகளையும் விவரிக்கிறது. இதிலிருந்து, இந்திய அழகியல் மரபு கண்களுக்கு எவ்வளவு உயர்ந்த இடம் தந்தது என்பது புலப்படுகிறது. தமிழ் நாட்டிய மரபில் 'அபிநயம்' என்பது கண், முகம், கை ஆகியவற்றால் பொருளை உணர்த்தும் கலை. தலைவி கண்களின் வழியே ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தும் குறளின் நயமும் இந்த அபிநய மரபும் ஒரே பண்பாட்டுச் சிந்தனையிலிருந்து தோன்றியவை. எனவே நாடகமும் குறளும் ஒரே உண்மையை வேறு வடிவில் காட்டுகின்றன: உணர்வை முழுவதும் மறைக்க இயலாது; அதனால் அதை மதிப்புடன் வெளிப்படுத்தப் பழகுவதே நல்லது.
பாரத நாட்டியம் இன்றும் கண்களின் அசைவுகளுக்கு முதன்மை தருகிறது. கண் பாவம் ஒரு தனிக் கலையாகப் பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது. கண்களின் மொழியை மதிக்கும் மரபு நம் பண்பாட்டில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது.
நாடகத்தின் முடிவில் மாளவிகா அரச குலத்தவள் என்ற உண்மை வெளிப்பட்டு இருவரும் இணைகின்றனர். நமக்கும் அன்றாட வாழ்வில் கண்களில் தெரியும் செய்தியைப் புரிந்துகொள்வது உறவுகளின் முதல் படி என்பதே இதன் செய்தி.