Eyes consumed with Grief

மிதிலைத் தோட்டத்தில் இராமனும் சீதையும்

கம்பராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்தில் வரும் உருக்காட்சிப் படலம் தமிழ் இலக்கியத்தின் மிகச் சிறந்த காதல் காட்சிகளில் ஒன்றாகப் போற்றப்படுகிறது. விசுவாமித்திரரோடு மிதிலை நகருக்கு வந்த இராமனும் இலக்குவனும் நகரின் வீதியில் சென்றனர். அரண்மனை மாடத்தில் சீதை தன் தோழியருடன் நின்றிருந்தாள். இருவர் கண்களும் முதன்முறையாகச் சந்தித்தன. 'அண்ணலும் நோக்கினான்; அவளும் நோக்கினாள்' என்ற கம்பரின் புகழ்பெற்ற தொடர் அந்த நொடியைக் குறிக்கிறது.

அந்தப் பார்வையின் விளைவை கம்பர் நுட்பமாகப் படம்பிடிக்கிறார். இருவரின் உள்ளங்களும் கண்களின் வழியாக ஒன்றுக்குள் ஒன்று புகுந்தன என்று கூறுகிறார். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் வெகு நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவில்லை; சில நொடிகள் மட்டுமே. ஆனால் அந்தச் சில நொடிகள் இருவர் வாழ்விலும் முடிவை நிர்ணயித்தன. கண்கள் அன்பை உருவாக்கின.

அதன் பின்னர் நடப்பது கண்களின் ஏக்கம். இராமன் விருந்தினர் மாளிகைக்குத் திரும்பிவிட்டான். சீதை தன் அறைக்குச் சென்றாள். ஆனால் இருவரின் கண்களும் அந்த ஒரு நொடிக் காட்சியை மீண்டும் காணத் துடித்தன. சீதை உறங்க முடியாமல் தவித்தாள் என்று காவியம் காட்டுகிறது. வெளிச்சம் வரும் வரை அவள் கண்கள் அந்த முகத்தைத் தேடிக்கொண்டிருந்தன. இராமனும் அதே நிலையில் இருந்தான்.

மறுநாள் சிவதனுசை முறித்து இராமன் சீதையை மணந்தான். மணத்துக்கு முன் அந்த ஒரு நாள் இடைவெளி இருவருக்கும் நீண்ட காத்திருப்பாகத் தோன்றியிருக்கும். குறளின் தலைவி தன் கண்களை நோக்கி, 'இவனைக் காட்டியவை நீங்கள்; இப்போது ஏன் அழுகிறீர்கள்?' என்று கேட்கிறாள். சீதையின் கண்களும் இவ்வாறே தன் அன்பைத் தேடிய கண்கள்.

இந்தக் காட்சி கண்களின் இரட்டை ஆற்றலைக் காட்டுகிறது. அவை அன்பைத் தோற்றுவிக்கின்றன; அதே அன்பே அவற்றுக்கு ஏக்கத்தையும் தருகிறது. கம்பர் சொல்லும் அந்த முதல் நோக்கு சில நொடிகளில் முடிந்தாலும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நினைவில் நிற்கும் கவிதையாகிவிட்டது.

கம்பர் இக்காட்சியை எழுதியதன் பின்னணியும் குறிப்பிடத்தக்கது. வால்மீகி இராமாயணத்தில் இராமனும் சீதையும் சுயம்வர மண்டபத்திலேயே முதன்முறையாகச் சந்திக்கின்றனர். கம்பரோ தம் காவியத்தில் முன்கூட்டியே ஒரு காதல் தருணத்தை அமைத்து, தமிழ் அகப்பாடல் மரபை இதிகாசத்தோடு இணைத்தார். இதனால் கம்பராமாயணம் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாக மட்டுமின்றி தமிழ்ப் பண்பாட்டின் தனிப்படைப்பாகவும் அமைகிறது. மிதிலையின் பெண்கள் அன்று வீதியில் கூடி இராமனைக் காண ஓடிவந்ததாகவும் கம்பர் எழுதுகிறார். அவன் அழகைக் கண்டு ஒவ்வொருவரும் வியந்தனர். ஆயினும் இராமனின் கண்கள் அரண்மனை மாடத்தில் நின்ற சீதையின் முகத்தையே தேடின. கூட்டத்தில் ஒருவரைத் தேடும் கண்ணின் தவிப்பை நாமும் அறிவோம்.

இராமனும் சீதையும் பின்னர் பல துயரங்களை எதிர்கொண்டனர். வனவாசம், பிரிவு, அக்கினிப் பிரவேசம் என எத்தனையோ சோதனைகளைத் தாண்டி அவர்கள் அன்பு நிலைத்தது. அந்தப் பெரிய அன்பின் தொடக்கம் ஒரு சிறு பார்வை என்பதே கம்பரின் நுண்ணிய காட்சி. சிறியதொன்றிலிருந்து பெரிய வாழ்க்கை தொடங்குவது இயற்கையின் நியதி. குறளில் தலைவி தன் கண்களை நோக்கிக் கேட்கும் கேள்விக்கு விடை, சீதையின் கதையில் தெரிகிறது: கண்களின் பார்வை தவறன்று; அன்பு பிறக்கும் வாசல் அது. அன்புக்கு வாசல் திறந்தவர்கள் அதன் வலியையும் ஏற்கவேண்டும். இதுவே வாழ்வின் ஒப்பந்தம்.

கம்பரின் இக்காட்சியைப் பாடும் மரபு தமிழ்நாட்டுத் திருமணங்களிலும் இசை நிகழ்ச்சிகளிலும் இன்றும் உயிரோடு உள்ளது. சீதா கல்யாணம் என்ற நிகழ்ச்சி பல கோயில்களில் ஆண்டுதோறும் கொண்டாடப்படுகிறது. ஒரு பார்வையில் தொடங்கிய அன்பு மணமாகவும் வாழ்க்கையாகவும் மலர்ந்ததை மக்கள் அன்போடு நினைவுகூர்கின்றனர். அந்த நினைவே இளையோருக்கு அன்பின் மரியாதையைக் கற்பிக்கும் பாடமாகிறது.

குறளின் தலைவியும் இதே பாதையில் செல்கிறாள். முதலில் பார்வை, பின்னர் அன்பு, அதன் பின் பிரிவு, இறுதியில் ஏக்கம். இந்த வரிசை எந்தக் காதலுக்கும் பொருந்தும். வள்ளுவர் இங்கே பிரிவையும் ஏக்கத்தையும் மையமாகக் கொள்கிறார்; கம்பர் தொடக்கத்தை மையமாகக் கொள்கிறார். இரண்டையும் சேர்த்துப் படித்தால் காதலின் முழு வட்டமும் நமக்குப் புலப்படுகிறது.

நமக்கும் அன்றாட வாழ்வில் கண்கள் மனத்தின் முதல் தூதர்கள். ஒருவரைக் கண்ணால் கண்டு மதிப்பது, வெறுப்பது, நேசிப்பது எல்லாம் மனத்தின் முடிவுகளாகின்றன. அந்தக் கண்களுக்குத் தன் செயலுக்கான விளைவையும் ஏற்கும் பக்குவம் தேவை என்பதே இக்கதை சொல்லும் பாடம்.

Rama and Sita in the Mithila Garden

The Urukkatchi Padalam in the Bala Kandam of Kamban's Ramavataram is honoured as one of the finest love scenes in Tamil literature. Rama and Lakshmana, who came to the city of Mithila with Vishvamitra, were walking along the street. Sita stood with her companions on a balcony of the palace. Their eyes met for the first time. Kamban's famous phrase "Annalum nokkinan; avalum nokkinal" (the noble one looked; she too looked) marks that moment.

Kamban subtly captures the effect of that glance. He says their hearts entered each other through their eyes. The two did not look at one another for long; only a few moments. But those few moments decided both their lives. The eyes created love.

What follows is the longing of eyes. Rama returned to the guest house. Sita went to her chamber. But both pairs of eyes yearned to see once more that one-moment sight. The poem shows Sita unable to sleep; till light came her eyes sought that face. Rama was in the same state.

The next day Rama broke Shiva's bow and married Sita. The one-day gap before the wedding must have seemed a long wait to both. The heroine of the Kural asks her eyes, "You showed me him; why do you weep now?" Sita's eyes too were eyes that sought her love.

This scene shows the double power of eyes. They give birth to love, and the same love gives them longing. Kamban's first glance, though ending in moments, has become a poem remembered for a thousand years.

Kamban's background in writing this scene is also noteworthy. In Valmiki's Ramayana, Rama and Sita first meet at the svayamvara hall itself. Kamban set an earlier moment of love in his epic, joining the Tamil akam tradition to the Itihasa. Hence the Kamba Ramayanam is not merely a translation but a distinct creation of Tamil culture.

The women of Mithila too, Kamban writes, gathered in the street that day and ran to see Rama. Each marvelled at his beauty. Yet Rama's eyes sought only the face of Sita on the palace balcony. We know the eagerness of an eye that searches for one person in a crowd.

Rama and Sita later faced many sorrows: exile, separation, the fire ordeal. Their love endured through all those trials. That the beginning of that great love was a small glance is Kamban's fine vision. It is nature's rule that a great life begins from something small.

In our daily life too the eyes are the first messengers of the mind. Seeing, respecting, disliking, loving a person all become decisions of the heart. The lesson of the tale is that eyes need the maturity to accept the consequences of what they do.