Kural 1176 · ஓஒ இனிதே எமக்கிந்நோய் செய்தகண்

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் தலைவியின் குரல் முதன்முறையாக ஒரு வகையான மகிழ்ச்சியோடு ஒலிக்கிறது. 'ஓஒ இனிதே' என்ற ஆரம்பமே அந்தத் தொனியைக் காட்டுகிறது. நோய் தந்த கண்கள் அதே நோயில் விழுந்தது அவளுக்கு ஒரு வகையான நியாய உணர்வைத் தருகிறது. 'எனக்கு வலி தந்தாய்; இப்போது நீயும் வலிக்கிறாய்' என்ற பழிவாங்கும் இனிமை.

ஆனால் இந்த இனிமையில் துயரம் மறைந்துள்ளது. உண்மையில் கண்கள் அவளுடைய சொந்த உறுப்புகள்; அவை வருந்துவது அவள் வருந்துவதுதான். தனக்குள்ளேயே ஒரு பகுதியைத் தண்டித்து மகிழ்வது ஒரு முரண்பட்ட மனநிலை. இது துயரத்தின் ஆழத்தால் எழுந்த ஒரு வகையான வேடிக்கை. வள்ளுவர் இந்த நுட்பத்தைப் புன்னகையுடன் எடுத்துக் காட்டுகிறார்.

முந்தைய குறள்களில் கண்கள் மீது கோபமும் இரக்கமும் மாறி மாறி வந்தன. இங்கே அவை சேர்ந்து ஒரு புதிய நிலையைப் படைக்கின்றன. துயரத்தை ஒருவகை இனிமையாக மாற்றும் வழியே இந்த நயமான முறையீடு. மனிதர்கள் தாங்கமுடியாத துயரத்தை நகைச்சுவையாகவோ குற்றம் சுமத்தலாகவோ மாற்றித் தம்மைத் தாங்கிக்கொள்கின்றனர்.

நாமும் கடினமான நேரங்களில் நம்மைத் தாங்க இத்தகைய உள் உரையாடலைப் பயன்படுத்துகிறோம். ஆனால் அது நம்மைக் கசப்பாக்கிவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். சிரிப்பும் அன்பும் நம்மை மென்மையாகவே வைத்திருக்கும் வழிகள். இந்தக் குறளை வாசிக்கும்போது கோபத்தால் வரும் இன்பமும் பிறகு வரும் வருத்தமும் ஒரே நொடியில் மாறுவதை உணரலாம். தலைவி 'இனிதே' என்று சொல்கிறாள்; ஆனால் அவள் குரலில் சிரிப்பு இல்லை, ஒரு கசப்பான புன்னகையே இருக்கிறது. தன் உறுப்பைத் தண்டித்து அவள் மகிழ முடியாது என்பது அவளுக்கே தெரியும். இந்த உண்மை உணரப்பட்டபின் அடுத்த குறள்களில் அவள் கோபம் மீண்டும் இரக்கமாகவும் ஏக்கமாகவும் மாறுகிறது. பகை உணர்வோடு பார்த்தால் பிறர் துன்புறுவதைக் கண்டு நமக்கு ஒரு நொடி இன்பம் தோன்றலாம். ஆனால் அது நிலைக்காது. அன்பின் வழியே நிலைத்த அமைதி தரும் என்பதே இக்குறளின் அடியில் உள்ள பாடம். 'தாஅம்' என்ற நீட்டல் சொல்லை இனிமையாக்குகிறது; அது வியப்பையும் மகிழ்ச்சியையும் ஒருசேர உணர்த்தும் ஒலிக்குறிப்பாகவும் அமைகிறது.