சுந்தரரின் கண்கள்
பெரியபுராணம் சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரின் வரலாற்றைக் கூறுகிறது. சுந்தரர் திருவெண்ணெய்நல்லூரில் சிவபெருமானால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர். அவர் தம் இளமையில் சங்கிலியார் என்ற பெண்ணை மணந்தபோது, அவளுக்குத் திருவொற்றியூரை விட்டுப் பிரிய மாட்டேன் என்று கோயிலில் சத்தியம் செய்தார் என்பது மரபு.
பின்னர் அவர் திருவாரூர் செல்ல வேண்டியிருந்தபோது, தம் சத்தியத்தை மீறி ஊரைவிட்டு நீங்கினார். அவ்வாறு மீறியதால் அவரது இரு கண்களும் பார்வையிழந்தன என்று பெரியபுராணம் கூறுகிறது. இறைவனே கண்ணைப் பறித்தது போல் அவருக்குத் தோன்றியது.
பார்வை இழந்த சுந்தரர் ஊர் ஊராகச் சென்று இறைவனிடம் பாடி முறையிட்டார். திருவெண்பாக்கம், காஞ்சிபுரம் போன்ற தலங்களில் அவர் பாடிய பதிகங்கள் உருக்கமானவை. காஞ்சிபுரத்தில் ஏகாம்பரநாதரை வேண்டியபோது அவரது இடக்கண் பார்வை மீண்டது என்றும், பின்னர் திருவாரூரில் வலக்கண்ணும் மீண்டது என்றும் புராணம் கூறுகிறது.
அந்தக் காலத்தில் சுந்தரரின் கண்கள் தம் தவறுக்கான பிராயச்சித்தத்தை அனுபவித்தன. இறைவனைக் காணாமல் இருட்டில் வாடிய அவை உறக்கமின்றி வேதனைப்பட்டன என்பது கற்பனைக்கு எளிது. குறளின் தலைவி தன் கண்களுக்காக வருந்துவது போல், சுந்தரரின் கண்கள் அவரது வேண்டுதலின் வடிவமாயின. பெரியபுராணம் இன்னொரு செய்தியையும் கூறுகிறது. சுந்தரர் இறைவனிடம் 'நீர் எனக்குத் தோழன்' என்ற உரிமையோடு பேசுவார். அந்த உரிமையால் அவர் இறைவனிடம் முறையிட்டதே அவருடைய பார்வை மீள்வதற்கு வழி வகுத்தது. அன்பில் உரிமையுடன் முறையிடுவதும் ஒரு பக்தியே. சுந்தரரின் பதிகங்களில் அவர் தம் குறைகளை மறைக்கவில்லை. 'கண் கொடுத்தருளும்' என்ற வேண்டுதல் பதிகங்களில் உருக்கமாக ஒலிக்கிறது. தன் குறையை இறைவன் முன் வைக்கத் தயங்காத மனம் அன்பின் தூய்மையைக் காட்டுகிறது. சுந்தரர் தமது வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில் சேரமான் பெருமாள் நாயனாருடன் நட்பு கொண்டு கயிலாயம் சென்றார் என்பது மரபு. கண்ணொளியை மீண்டும் பெற்ற அவர் கண்களால் இறைவனைக் கண்டு மகிழ்ந்தார் என்பதை நினைக்கும்போது நம்மால் ஒரு நிறைவை உணர முடிகிறது.
சுந்தரரின் வரலாறு இன்றும் தேவாரத் திருமுறைகளின் வழி நம்மை அடைகிறது. அவர் பாடிய பாடல்கள் அவரது கண்ணீரின் இசை வடிவம்; துயரம் பாடலாக மாறினால் அது நூற்றாண்டுகள் கடந்து வாழ்கிறது.
கண்களை இழந்தாலும் இறைவன்மேல் கொண்ட அன்பு அவரை வழிநடத்தியது. அன்பு தடைகளை உடைத்து ஒளியைத் தருவதற்கு இந்த வரலாறு ஒரு சான்று.