சுமித்திரையின் இசைவு
வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் சுமித்திரையின் பாத்திரம் மிகவும் உயர்ந்தது. இராமன் வனவாசம் புறப்படுவதைக் கேட்ட இலக்குவன் தானும் உடன் செல்ல உறுதி கொண்டான். அவன் தன் தாயான சுமித்திரையிடம் விடைபெறச் சென்றான். சுமித்திரை தன் மகன் தன்னை விட்டுப் பிரிந்து பதினான்கு ஆண்டுகள் வனத்தில் வாழப் போகிறான் என்பதைக் கேட்டாள்.
அவள் அவனைத் தடுக்கவில்லை. வால்மீகி அவள் கூறிய சொற்களைப் பதிவு செய்கிறார். 'இராமனை உன் தந்தையாகக் கருது; சீதையை உன் தாயாகக் கருது; வனத்தை அயோத்தியாகக் கருது; சுகமாகச் செல்' என்று அவள் வாழ்த்தினாள். தன் மகன் தமையனுக்குச் சேவை செய்வது தன் மகிழ்ச்சி என்பது அவளது நிலை. அந்த இசைவில் பெருந்தன்மை இருந்தது.
ஆனால் அந்த இசைவுக்குப் பின் வந்த நாள்கள் அவளுக்கு எளியவை அல்ல. மகன் பிரிந்த பின் அவள் அரண்மனையில் தனியே வாடினாள். தசரதன் இறந்த பின், கௌசல்யையோடு இணைந்து துயரைப் பகிர்ந்தாள். 'நான் தானே அவனை அனுப்பினேன்' என்ற எண்ணம் அவளைக் கனக்கச் செய்திருக்கும் என்று கற்பனை செய்யலாம். தன் இசைவின் விளைவைப் பிறரிடம் குறை கூற முடியாத நிலையில் அவள் மௌனமாகத் தாங்கினாள்.
குறளின் தலைவி 'நல்காமை நேர்ந்தேன்; யார்க்கு உரைக்கோ' என்கிறாள். சுமித்திரையின் நிலையும் அதுவே. அவள் தானே தந்த விடைக்கு விலை கொடுத்தாள். ஆனால் அந்தத் தியாகத்தின் பலனாக இலக்குவன் இராமனுக்குப் பெரும் துணையாக விளங்கினான் என்பதை வரலாறு பதிவு செய்கிறது. பின்னாளில் இலக்குவனின் பணி இராமாயணத்தின் மையமாக அமைந்ததை நோக்கும்போது சுமித்திரையின் வாழ்த்து எவ்வளவு தொலைநோக்குடையது என்பது தெரிகிறது. தாயின் தியாகம் மகனின் சேவையாக மலர்ந்தது. அந்தத் தியாகத்தின் விலை அவளது மௌனத் துயரம். சுமித்திரை போன்ற தாய்மார்களின் மௌனத் தியாகமே வரலாற்றின் பெரும் நிகழ்வுகளை நடத்துகிறது.
வால்மீகி சுமித்திரையைத் தன் தியாகத்தைப் பெருமையாகச் சொல்லாதவளாகக் காட்டுகிறார். அவள் மௌனமே அவளது மகத்துவம். வெளிப்படையாகப் பேசப்படாத துயரங்கள் வரலாற்றில் மறைந்திருக்கின்றன; அவற்றை நினைவில் கொள்வது அவர்களுக்கு நாம் செய்யும் மரியாதை.
இக்கதை தியாகத்தின் மௌனப் பக்கத்தைக் காட்டுகிறது. பெரிய முடிவுகளை எடுக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் அதன் உணர்வுச் சுமையைத் தனியே தாங்கும் தருணங்கள் வருகின்றன.