Kural 1227 · காலை அரும்பிப் பகலெல்லாம் போதாகி – Tamilone

Kural 1227 · Lamentations at Eventide · பொழுதுகண்டு இரங்கல்

காலை அரும்பிப் பகலெல்லாம் போதாகிமாலை மலரும்இந் நோய்.

Kaalai Arumpip Pakalellaam Podhaaki / Maalai Malarumin Noi

SheThis sickness buddeth in the morning, goeth on opening its petals the livelong day, and standeth full-blown at eventide.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

காலையில் அரும்பாகத் தோன்றி, பகல் முழுவதும் போதாக வளர்ந்து, மாலையில் முழுமையாக மலர்ந்து விரியும் இந்தக் காதல் நோய்.

Meaning

This sickness of love buds in the morning, grows into a half-opened blossom through the day, and opens fully at evening.

சொற்பொருள் Word by word

காலை அரும்பி: budding in the morning
பகலெல்லாம்: through the whole day
போதாகி: becoming a half-open flower
மாலை மலரும்: blooming in the evening
இந்நோய்: this sickness (of love)

விளக்கம்

இந்தக் குறள் இந்த அதிகாரத்தின் மிக அழகான உவமையைக் கொண்டது. ஒரு மலரின் ஒரு நாள் வாழ்க்கையை எடுத்து, காதல் நோயின் வளர்ச்சியோடு இணைக்கிறார் வள்ளுவர். காலையில் அரும்பு; நண்பகலில் போது, அதாவது பாதி விரிந்த மொட்டு; மாலையில் முழு மலர். இதேபோல் தலைவியின் நோயும் காலையில் ஒரு சிறு நினைவாகத் தொடங்கி, பகலில் வளர்ந்து, மாலையில் தாங்க முடியாத அளவு மலர்ந்துவிடுகிறது. 'மலரும் நோய்' என்னும் தொடரில் அழகும் வேதனையும் ஒருசேர இருக்கிறது; ஏனெனில் மலர்தல் என்பது அழகான சொல், ஆனால் இங்கே அது துயரத்தை நோக்கிச் செல்கிறது.

இந்த உவமையின் நுட்பம் என்னவென்றால், மலர் தன் இயல்பால் வளர்கிறது; யாரும் வலிந்து விரிக்க வேண்டியதில்லை. அதேபோல் காதல் நோயும் தானாகவே வளர்கிறது. அதைத் தடுக்கவோ நிறுத்தவோ தலைவிக்குத் தனியாக ஆற்றல் இல்லை. மேலும் அது சிறியதாகத் தோன்றும் காலை நேரத்திலேயே அதன் முடிவு தெரிந்துவிடுகிறது: மாலையில் அது முழுமையாகும். இது துயரத்தின் தவிர்க்க முடியாத வளர்ச்சியை உணர்த்துகிறது. குளிர்ந்த காலையிலும் வெயில் நிறைந்த நண்பகலிலும் அந்தி மயங்கும் மாலையிலும் ஒரே மலர் மூன்று தோற்றங்கள் கொள்வதுபோல், ஒரே நோய் மூன்று பருவங்களில் மூன்று வடிவம் கொள்கிறது என்பதே இந்த ஒப்புமையின் அழகு.

இன்றைய வாழ்விலும் ஒரு சிறு கவலை காலையில் தொடங்கி, நாள் முழுவதும் வளர்ந்து, இரவில் தூக்கத்தைக் கெடுக்கும் அளவு பெரிதாவதை நாம் அறிவோம். அதைக் காலையிலேயே கவனித்து, பகலிலேயே பேசித் தீர்த்துக்கொள்ளும்போது மாலையில் அது முழுமையாக மலராது. வள்ளுவர் இந்த உவமையின் வழியாக உள்ளத்தின் இயக்கத்தைக் கவனிக்க நமக்குக் கற்றுத் தருகிறார். அதனால்தான் வள்ளுவர் நோயைக் கவிதையாகவும் பாடமாகவும் இணைத்துத் தருகிறார். இதுவே இந்தக் குறளின் உட்கருத்தாகும். அரும்பு, போது, மலர் என்னும் மூன்று நிலைகளையும் கவனித்துப் பார்ப்பது நல்லது.

Explanation

This verse holds the loveliest simile of the chapter. Valluvar takes the one-day life of a flower and joins it to the growth of love's sickness. A bud in the morning, a half-opened 'podhu' at noon, a full flower at evening. In the same way the heroine's sickness begins as a small thought in the morning, grows through the day, and by evening has bloomed beyond bearing. In the phrase 'malarum noi', 'a sickness that blooms', beauty and pain are together, for blooming is a lovely word, yet here it moves towards grief.

The subtlety of the image is that a flower grows by its own nature, and nobody has to force it open. In just that way love's sickness grows of itself. The heroine has no separate power to prevent or stop it. And the end can be seen already in the morning, when it looks small: by evening it will be complete. This shows the unavoidable growth of sorrow.

In our own lives, too, we know how a small worry begins in the morning, grows all day, and at night becomes big enough to spoil sleep. If we notice it in the morning and talk it over in daytime, it will not open fully by evening. Through this image Valluvar teaches us to watch the movement of our own heart.

கதை

அன்னத்தின் தூது

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்திலுள்ள நளோபாக்கியானத்தில் வரும் காட்சி இது.

நிடத நாட்டு அரசன் நளன் அழகும் நற்பண்பும் உடையவன். ஒருநாள் அவன் தன் அரண்மனைத் தோட்டத்தில் உலவிக்கொண்டிருந்தபோது பொன் நிறமான அன்னப்பறவைகளைக் கண்டான். அவற்றுள் ஒன்றைப் பிடித்தான். அந்த அன்னம் மனிதக் குரலில் பேசி, தன்னை விட்டுவிடும்படி வேண்டியது. விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி தமயந்தியிடம் சென்று நளனின் பெருமையைச் சொல்வதாக வாக்குறுதியும் தந்தது. நளன் அதை விடுவித்தான்.

அன்னம் விதர்ப்ப நாட்டை அடைந்து, தமயந்தியின் தோட்டத்தில் இறங்கியது. அவளிடம் நளனின் அழகையும் அறத்தையும் எடுத்துரைத்தது. அதைக் கேட்ட தமயந்தியின் உள்ளத்தில் காதல் அன்றே ஓர் அரும்பாகத் தோன்றியது. அந்தச் சிறு அரும்பு அவள் மனத்தை அன்று முழுவதும் ஆட்கொண்டது. அவள் உணவை மறந்தாள், தோழிகளோடு விளையாடுவதை மறந்தாள்; நளனின் பெயரைத் தவிர வேறெதையும் நினைக்க முடியவில்லை.

அன்னம் மெல்லிய குரலில் நளனின் குணங்களை ஒவ்வொன்றாகச் சொன்னது: அவனது வீரம், வாய்மை, குதிரைகளை நடத்தும் திறன், கருணை. தமயந்தி அவற்றை ஆர்வத்தோடு கேட்டாள். பேசி முடித்ததும் அன்னம் அவள் மனத்தையும் அறிந்து, நளனிடமும் அவளைப் பற்றிச் சொல்வதாக உறுதி கூறியது. இவ்வாறு இரு உள்ளங்களுக்கு இடையே அன்னம் ஒரு பாலமாக நின்றது. அந்தச் சிறு அரும்பு பின்னாளில் அவளது வாழ்வையே ஆட்கொள்ளும் பெரிய மலராக மாறும் என்பதை அன்று யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை.

நேரம் செல்லச் செல்ல அந்த உணர்வு வளர்ந்தது. பகல் முழுவதும் அது போது போலப் பாதி விரிந்து நின்றது. பிறகு மாலையில் தோட்டத்தில் தனியே அமர்ந்தபோது, அந்தக் காதல் முழுமையாக மலர்ந்து அவளை வாட்டத் தொடங்கியது. அவள் மெலிந்தாள், முகம் வாடியது. தோழிகள் அதைக் கண்டு அரசர் வீமனிடம் தெரிவித்தனர். அரசர் மகளுக்குச் சுயம்வரம் ஏற்பாடு செய்தார்.

காதல் நோய் அரும்பிப் போதாகி மலர்ந்த இந்த வளர்ச்சியே வள்ளுவர் உவமையின் உயிர். சிறு நினைவு எப்படி முழு வாழ்வையும் நிரப்பிவிடுகிறது என்பதை தமயந்தியின் கதை அழகாகக் காட்டுகிறது. அன்னம் சென்ற பின்பும் அதன் சொற்கள் தமயந்தியின் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தன. காதல் இப்படி ஒரு சொல்லில் தொடங்கி, ஒரு நாளில் வளர்ந்து, வாழ்க்கை முழுவதும் பரவிவிடும் வலிமை உடையது.

A story

The Swan's Message

This scene comes from the Nalopakhyana in the Vana Parva of the Mahabharata.

Nala, king of Nishadha, was handsome and virtuous. One day, as he strolled in his palace garden, he saw golden swans and caught one of them. The swan spoke in a human voice and begged to be freed. It promised to go to Damayanti, princess of Vidarbha, and speak of Nala's greatness. Nala set it free.

The swan came to Vidarbha and alighted in Damayanti's garden. It described Nala's beauty and righteousness to her. As she listened, love sprang up in her heart that very day like a bud. That small bud took hold of her mind for the whole day. She forgot her food and forgot to play with her friends; she could think of nothing but Nala's name.

As time went on, the feeling grew. Through the day it stood like a half-opened flower. Then in the evening, when she sat alone in the garden, that love opened fully and began to burn her. She grew thin and her face faded. Her friends saw this and told King Bhima, who arranged a swayamvara for his daughter.

This growth of the sickness of love, from bud to half-blossom to bloom, is the life of Valluvar's image. Damayanti's story shows how beautifully a small memory can fill a whole life.

சிந்தனைக்கு

காலையில் அரும்பிய எந்தச் சிறு கவலையை, மாலையில் பெரிதாவதற்கு முன்பே யாரிடமாவது பேசித் தீர்க்கலாம்?

To reflect on

Which small worry, noticed in the morning, could you speak about before it grows by evening?