Kural 1222 · புன்கண்ணை வாழி மருள்மாலை எம்கேள்போல் – Tamilone

Kural 1222 · Lamentations at Eventide · பொழுதுகண்டு இரங்கல்

புன்கண்ணை வாழி மருள்மாலை எம்கேள்போல்வன்கண்ண தோநின் துணை.

Punkannai Vaazhi Marulmaalai Emkelpol / Vankanna Thonin Thunai

SheThou lookest melancholy and pale, O Eventide! Pray, tell me, dear, is thy lover also cruel even as mine?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

மயக்கம் தரும் மாலையே, நீ வாழ்க! நீ துயரம் தோய்ந்த தோற்றத்தோடு இருக்கிறாய்; எம் காதலர் கொடியவராக இருப்பது போல உன் துணையும் கொடிய நெஞ்சம் உடையதோ?

Meaning

Long live you, bewildering evening! You look sorrowful; is your companion also hard-hearted, as my beloved is to me?

சொற்பொருள் Word by word

புன்கண்ணை: you who look sorrowful, dim-eyed
வாழி: may you live
மருள்மாலை: bewildering, dimming evening
எம்கேள்: our beloved, our companion
வன்கண்ணதோ: is it hard-hearted, merciless?
நின் துணை: your companion

விளக்கம்

முந்தைய குறளில் மாலையைக் கடிந்த தலைவி, இங்கே அதன் தோற்றத்தைக் கூர்ந்து பார்க்கிறாள். வெளிச்சம் மங்கி, வானம் சிவந்து மெல்ல மயங்கும் மாலை அவளுக்கு ஒளி இழந்த ஒரு கண்ணைப் போலத் தோன்றுகிறது. 'புன்கண்ணை' என்னும் சொல்லுக்கு வருத்தம் நிறைந்த கண்ணை உடையவள் என்று பொருள். தன் முகம் வாடி இருப்பதுபோல மாலையின் முகமும் வாடியிருக்கிறது என்று அவள் காண்கிறாள். அதனால் மாலையைத் தன் தோழியாகப் பாவித்து, 'உன்னைப் பிரிந்தவரும் என் காதலரைப் போலக் கொடியவரோ?' என்று ஆறுதலாகக் கேட்கிறாள். கவிஞர் காட்சியை உள்ளத்தின் வழியாகவே காண்கிறார்: மனம் வாடியிருக்கும்போது உலகமும் வாடியே தெரிகிறது.

'நின் துணை' என்பது யாரைக் குறிக்கிறது என்பதில் உரையாசிரியர்களிடையே சிறு வேறுபாடு உண்டு. பகல் முழுவதும் உடன் இருந்து மாலையில் விட்டுச் செல்லும் கதிரவனே மாலையின் துணை என்று பலரும் கொள்வர். அதனால் கதிரவன் ஒவ்வொரு நாளும் மாலையைத் தனியே விட்டுச் செல்வதாகத் தலைவி எண்ணுகிறாள். சிலர் இதை மாலையோடு நிற்கும் இரவு என்றும் உரைப்பர். எவ்வாறாயினும், தனக்கு நேர்ந்ததே இன்னொருவருக்கும் நேர்ந்திருக்கலாம் என்று எண்ணுவதில் ஒரு சிறு ஆறுதல் இருக்கிறது.

துயருற்றவர்கள் தம் துயரைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் துணையைத் தேடுவது மனித இயல்பு. உறவுகள் இல்லாதபோது இயற்கையிடமே பேசும் மனம் அது. நம் காலத்தில் தனிமையில் இருப்பவர்கள் வானத்திடமோ, ஒரு செடியிடமோ, ஒரு பறவையிடமோ பேசிக்கொள்வதைப் பார்க்கிறோம். இந்தக் குறள் அத்தகைய பேச்சை வெட்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகக் கருதாமல், துயரைக் கடக்க மனம் மேற்கொள்ளும் இயல்பான வழியாகக் காட்டுகிறது. தனிமையில் துயருறுபவர்களுக்குத் தம் துயரைக் கேட்டுக்கொள்ளும் ஒரு செவி இருந்தாலே போதும்; அதனால்தான் நட்பும் உறவும் துன்ப நேரத்தில் மருந்தாகின்றன. இவ்வாறு துயரத்தின் நடுவிலும் அவள் மனம் பிறருக்காக இரங்குவது அவளது பெருந்தன்மையைக் காட்டுகிறது.

Explanation

In the previous verse the heroine rebuked the evening. Here she looks at its appearance more closely. The fading light and the reddening, slowly dimming sky seem to her like an eye that has lost its brightness. The word 'punkannai' means one with a sorrowful eye. She sees that, just as her own face has grown pale, the face of evening is pale too. So she treats the evening as a friend, and asks, almost with comfort, 'Is the one who has left you also cruel, like my beloved?'

There is a slight difference among the commentators about who 'nin thunai', your companion, is. Many take it to be the sun, who stays with the evening through the whole day and then leaves it at dusk. The heroine therefore imagines that the sun abandons the evening every day. Some say the companion is the night that stands with the evening. In any case there is a small comfort in thinking that what has happened to oneself may have happened to another.

It is natural for the sorrowing to look for a companion with whom to share the grief. When there are no relatives at hand, the mind speaks to nature. In our own time we see lonely people talking to the sky, to a plant or to a bird. This verse does not treat such talk as something to be ashamed of. It shows it as a natural way in which the mind tries to bear its sorrow and cross over it.

கதை

காட்டில் தமயந்தியின் கேள்விகள்

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் வரும் நளோபாக்கியானம் என்னும் கதையிலிருந்து ஒரு காட்சி இது.

சூதாட்டத்தில் நாட்டை இழந்த நளன் மனைவி தமயந்தியோடு காட்டுக்குச் சென்றான். வறுமையும் பசியும் அவன் மனத்தை அலைக்கழித்தன. ஒருநாள் இரவு, அவள் களைத்துத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, தன்னால் அவள் துன்புறுவதை எண்ணி வருந்தியவன் அவளை விட்டுப் பிரிய முடிவு செய்தான். அவள் ஆடையில் ஒரு பாதியை வெட்டி எடுத்துக்கொண்டு காட்டுக்குள் மறைந்தான். விழித்தெழுந்த தமயந்தி கணவனைக் காணாமல் திகைத்துப்போனாள்.

அவள் அவனைத் தேடி அலைந்தாள். மரங்களிடம் கேட்டாள், மலைகளிடம் கேட்டாள், மான்களிடம் கேட்டாள்: என் கணவனை நீங்கள் பார்த்தீர்களா? எவரும் பதில் சொல்லவில்லை. கதிரவன் சாயும் நேரத்தில் வானம் செந்நிறமாக மங்கியது. அந்த மாலையைப் பார்த்து அவள் மனம் மேலும் குழம்பியது. இந்த மாலையும் தன்னைப்போலவே துயரில் வாடும் ஒரு தோழிபோலத் தோன்றியது. தன் வருத்தத்தைத் தாங்கும் ஒரே துணையாக அவள் அந்த அந்தி வானத்தையே நோக்கி நின்றாள்.

அவள் செல்லும் வழியில் ஒரு பெரிய மலைப்பாம்பு அவளைப் பற்றிக்கொண்டது; ஒரு வேடன் அவளைக் காப்பாற்றினான். பின்னர் அவன் தீய எண்ணத்தோடு நெருங்கியபோது தமயந்தியின் கற்பின் வலிமை அவனை வீழ்த்தியது என்று கதை செல்கிறது. இத்தனை இடர்களுக்கு நடுவிலும் அவள் நளனையே எண்ணிக்கொண்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு மாலையும் அவளுக்குப் புதிய துயரமாக வந்தது; ஒவ்வொரு விடியலும் புதிய தேடலாக விடிந்தது. துணையைத் தேடிக்கொண்டே நடக்கும் அந்த நடையில்தான் அவளது அன்பு வெளிப்பட்டது. காட்டின் அமைதியில் அவளது கேள்விகள் மட்டுமே எதிரொலித்தன. எந்த மரமும் பதில் சொல்லாவிட்டாலும் கேட்கும்போது அவளுக்குச் சிறிது ஆறுதல் கிடைத்தது; பேசாமல் இருந்திருந்தால் அவள் மனம் உடைந்திருக்கும். மனிதர் துயரத்தில் பேசுவது ஒருவகை உயிர்ப்பிடிப்பு என்பதை அவளது நடை காட்டுகிறது.

பிறகு பல துன்பங்களைக் கடந்து, தனக்கு உதவிய வணிகர் கூட்டத்தோடு சேதி நாட்டை அடைந்தாள். அவளுடைய உறுதியும் கற்பும் இறுதியில் வெற்றி பெற்றன; நளனும் தன் துயரம் நீங்கி அவளோடு சேர்ந்தான்.

இதுவே இந்தக் குறளின் உண்மை. தனிமையில் துயருறுபவர் இயற்கையையும் தம் தோழராக்கிக்கொள்கிறார். தமயந்தி காட்டின் மரங்களோடு பேசியது போலவே, வள்ளுவரின் தலைவி மாலையோடு பேசுகிறாள். பேசுவதன் மூலம் நெஞ்சின் பாரம் சற்றே குறைகிறது.

A story

Damayanti's Questions in the Forest

This scene is from the story of Nala and Damayanti, the Nalopakhyana, told in the Vana Parva of the Mahabharata.

Having lost his kingdom at dice, Nala went to the forest with his wife Damayanti. Poverty and hunger tormented his mind. One night, while she slept in exhaustion, he grieved that she suffered because of him and decided to leave her. He cut off half of her garment and vanished into the forest. When Damayanti woke and could not find her husband, she was bewildered.

She wandered in search of him. She asked the trees, she asked the mountains, she asked the deer: have you seen my husband? No one answered. As the sun sank, the sky dimmed to a reddish glow, and the sight of that evening made her more troubled still. The evening seemed to her a companion in sorrow, grieving just as she was. She stood looking at the dusk sky as the only friend who could bear her pain.

On her way a great python seized her, and a hunter saved her; when he later approached her with evil intent, the story says, the power of her faithfulness struck him down. Through all these dangers she thought only of Nala. Each evening came as a fresh grief and each dawn as a fresh search. In that walk of searching for her partner her love showed itself.

After many trials, she travelled with a party of merchants who helped her and reached the kingdom of Chedi. In the end her steadfastness and faithfulness prevailed, and Nala too was freed from his sorrow and joined her.

Here lies the truth of this verse. One who suffers alone makes even nature a friend. As Damayanti spoke to the trees of the forest, so Valluvar's heroine speaks to the evening. In speaking, the weight on the heart grows a little lighter.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் துயரை எவரிடமும் சொல்ல முடியாதபோது, நீங்கள் யாரிடம் அல்லது எதனிடம் மனம் திறக்கிறீர்கள்? அது உங்களுக்கு உதவுகிறதா?

To reflect on

When you cannot speak your sorrow to anyone, to whom or to what do you turn, and does it help?