Kural 1224 · காதலர் இல்வழி மாலை கொலைக்களத்து – Tamilone

Kural 1224 · Lamentations at Eventide · பொழுதுகண்டு இரங்கல்

காதலர் இல்வழி மாலை கொலைக்களத்துஏதிலர் போல வரும்.

Kaadhalar Ilvazhi Maalai Kolaikkalaththu / Edhilar Pola Varum

SheWhen the beloved is away, evening approacheth even as the executioner advancing to the execution-ground.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

காதலர் அருகில் இல்லாத நேரத்தில் மாலைப்பொழுது, கொலைக்களத்தில் வந்து நிற்கும் அயலவர் போல வருகிறது.

Meaning

When the beloved is not near, evening comes like strangers appearing at a place of execution.

சொற்பொருள் Word by word

காதலர்: the beloved, the lover
இல்வழி: when he is not present
மாலை: evening
கொலைக்களத்து: at the place of execution
ஏதிலர்: strangers, those with no kinship
போல வரும்: comes like

விளக்கம்

இந்தக் குறளின் உவமை கடுமையானது, ஆனால் மிகத் துல்லியமானது. கொலைக்களத்தில் தண்டனை பெறும் ஒருவன் முன் வரும் ஆட்கள் அவனுக்கு உறவினர் அல்லர்; அவனை அறியாதவர், இரக்கம் காட்டாதவர். அவர்கள் வருவது ஒரு முடிவை நிறைவேற்றவே. தலைவி தன் மாலை அப்படியே வருகிறது என்கிறாள். 'ஏதிலர்' என்னும் சொல் அயலவர், பகைவர் என்ற இரு பொருளையும் தரும். காதலர் இருக்கும்போது மாலை உறவு போலவும் தோழி போலவும் இருந்தது; இப்போது அதே மாலை அயலவராக, இரக்கம் இல்லாதவராகத் தோன்றுகிறது.

'கொலைக்களத்து' என்னும் சொல் இந்த இடத்தின் தனிமையையும் அச்சத்தையும் நன்கு காட்டுகிறது. தண்டனை பெறுபவன் ஆதரவற்றவன்; தலைவியும் துணையின்றி இருப்பதால் அதே ஆதரவின்மையை உணர்கிறாள். 'காதலர் இல்வழி' என்னும் தொடரே குறளின் திறவுகோல்: மாலை மாறவில்லை, காதலர் இல்லாத நிலைதான் அதை மாற்றியிருக்கிறது. இந்த ஒரு தொடரில் துன்பத்தின் காரணம் வெளியே இல்லை, உள்ளே இருக்கிறது என்பதை வள்ளுவர் நுட்பமாகச் சொல்கிறார். தண்டனை பெறுபவனுக்கு அந்த இடத்தில் ஒவ்வொரு கணமும் நீண்டதாகத் தோன்றும்; தலைவிக்கும் மாலையின் ஒவ்வொரு கணமும் அவ்வாறே நீள்கிறது. கொலைக்களத்து ஆட்கள் தம் கடமையை முடித்துச் செல்வார்கள்; ஆனால் இவளுக்கோ மாலை முடிந்தாலும் இரவு தொடங்குகிறதே என்ற அச்சம் தொடர்கிறது.

இன்று நாம் இழப்பையோ நீண்ட பிரிவையோ எதிர்கொள்ளும்போது, சில நேரங்கள் இதே போல அச்சுறுத்தலாகத் தோன்றுவது இயல்பு. அப்போது அந்த நேரத்தை வெறுக்காமல், அதற்குள் சிறு அன்றாடச் சடங்குகளைப் புகுத்துவது உதவும். விளக்கேற்றுவது, இறைவழிபாடு, மனம் திறந்து எழுதுவது போன்றவை அந்தக் கொலைக்களத்தை மீண்டும் வீடாக மாற்றும் வலிமையுடையவை. துன்பத்தை ஒளிக்காமல் நேரடியாகச் சொல்லும் துணிவே இந்தக் குறளின் அழகு. அதுவும் அவளது அன்பின் ஆழத்துக்குச் சான்றாகிறது. இதுவே இக்குறளின் உட்பொருள்.

Explanation

The comparison in this verse is harsh but exact. The men who come to the place of execution to a person condemned are not kinsmen; they are strangers, who show no mercy. They come only to carry out an end. The heroine says her evening arrives in just that manner. The word 'edhilar' carries the sense of both stranger and enemy. When her beloved was here, evening was like a relative and a friend; now the same evening seems a stranger without pity.

The word 'kolaikkalam', place of execution, shows the loneliness and dread of the place. A condemned man has no one to support him, and the heroine, being without her partner, feels the same lack of support. The key to the verse is the phrase 'kaadhalar ilvazhi', when the beloved is not there. The evening has not changed; it is the absence of the beloved that has changed it. In this single phrase Valluvar subtly says that the cause of sorrow lies not outside but within.

When we face bereavement or a long separation today, certain hours can feel threatening in the same way. Rather than hating such an hour, it helps to bring small daily rituals into it. Lighting a lamp, offering prayer, writing out what is in the heart: these have the strength to turn that place of execution into a home again.

கதை

சாவித்திரியின் அந்த நாள்

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் வரும் சாவித்திரி சத்தியவான் கதை இது.

மத்ர நாட்டு இளவரசி சாவித்திரி, காட்டில் வாழ்ந்த குருடரான துயுமத்சேனனின் மகன் சத்தியவானை விரும்பி மணந்தாள். திருமணத்துக்கு முன் நாரதர், சத்தியவான் ஓராண்டுக்குள் உயிர்துறப்பான் என்று சொல்லியிருந்தார். இருந்தும் சாவித்திரி தன் முடிவை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. காட்டுக் குடிலில் கணவனோடும் மாமனார் மாமியாரோடும் அவள் எளிய வாழ்வு நடத்தினாள். எந்த நாளில் அவன் உயிர் பிரியும் என்பதை அவள் மட்டுமே அறிந்திருந்தாள்.

காட்டுக் குடிலின் மாலைகள் ஒவ்வொன்றிலும் அவளுக்கு ஒருவகை நடுக்கம் இருந்தது; ஆனால் அவள் அதை வெளிக்காட்டாமல் மாமனார் மாமியாரைப் பேணினாள்.

அந்த நாள் நெருங்கியபோது, அவள் மூன்று நாள் உணவு உண்ணாமல் நோன்பு இருந்தாள். குறித்த நாளில் சத்தியவான் விறகு வெட்டக் காட்டுக்குச் செல்லும்போது, அவளும் உடன் சென்றாள். பொழுது சாய்ந்து மாலை நெருங்க நெருங்க அவள் மனம் இறுகியது. இனி வரப்போவது என்ன என்று அவளுக்குத் தெரியும். வழக்கமாக இனிமை தரும் மாலைக்காற்றும் பறவைகளின் ஒலியும் அவளுக்கு ஒரு தீர்ப்பைச் சொல்ல வரும் அயலாரின் காலடிகள் போலக் கேட்டன.

சத்தியவான் தலைவலியால் துடித்து அவள் மடியில் சாய்ந்தான். எமன் வந்து அவன் உயிரைக் கொண்டுசென்றான். சாவித்திரி விடாமல் எமனைப் பின்தொடர்ந்தாள். அவளுடைய அன்பு, அறிவு, உறுதி ஆகியவை எமனையே நெகிழச் செய்தன. எமன் அவளுக்குப் பல வரங்கள் தந்தான்; இறுதியில் சத்தியவானின் உயிரையும் திருப்பித் தந்தான்.

அன்று இரவு முழுவதும் சாவித்திரி எமனைத் தொடர்ந்து சென்றாள். எமன் திரும்பிப் போ என்று பலமுறை சொன்னான். அவள் ஒவ்வொரு முறையும் அறநெறியைப் பற்றி மெல்லப் பேசினாள்; அவளுடைய சொற்கள் எமனையும் நெகிழச் செய்தன என்று மரபு கூறுகிறது. அதனால் கொலைக்களம் போலத் தோன்றிய அந்தக் காடு, இறுதியில் உயிர் மீட்கப்பட்ட இடமாக மாறியது.

இழப்பை நெருங்கும் மாலை கொலைக்களம் போல் அச்சுறுத்துவது உண்மைதான். ஆனால் அன்பும் உறுதியும் அந்தக் கொலைக்களத்தையும் வெல்லக்கூடும் என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. இந்தக் கதையில் மாலை ஒரு பக்கம் அச்சமாகவும் மறுபக்கம் அன்பின் சோதனையாகவும் வருகிறது. சாவித்திரி அந்தச் சோதனைக்கு அஞ்சி ஒதுங்காமல், அதன் நடுவே சென்று எதிர்கொண்டாள். அதுவே அவளை வெற்றி கொள்ளச் செய்தது.

A story

Savitri's Fated Day

This is the story of Savitri and Satyavan from the Vana Parva of the Mahabharata.

Savitri, a princess of the Madra country, chose and married Satyavan, the son of the blind Dyumatsena, who lived in the forest. Before the wedding the sage Narada had said that Satyavan would die within a year. Savitri still did not change her decision. In a forest hut she lived a simple life with her husband and his parents. She alone knew on which day his life would end.

In every evening in the forest hut a kind of trembling lay within her, but she did not show it, and she cared for her husband's parents.

As that day approached she kept a fast of three days without eating. On the appointed day, when Satyavan went into the forest to cut firewood, she went with him. As the sun sank and the evening drew near, her heart grew tight. She knew what was to come. The evening breeze and the birdsong that were usually sweet sounded to her like the footsteps of strangers coming to pronounce a judgement.

Satyavan cried out with a headache and lay in her lap. Yama came and took his life away. Savitri followed Yama without turning back. Her love, her wisdom and her firmness softened Yama himself. He gave her several boons, and at last returned Satyavan's life to her.

Through that whole night Savitri followed Yama. He told her many times to turn back. Each time she spoke gently of the ways of dharma, and tradition says her words softened even Yama. So the forest that had looked like an execution ground became, in the end, the place where a life was restored.

It is true that the evening which draws near to a loss can frighten like an execution ground. But this story shows that love and firm resolve can overcome even that.

சிந்தனைக்கு

அஞ்சும் ஒரு பொழுதை அச்சத்தால் மட்டும் எதிர்கொள்ளாமல், ஆயத்தத்தோடும் துணிவோடும் எவ்வாறு எதிர்கொள்ளலாம்?

To reflect on

How can you meet a dreaded hour with preparation and courage, instead of only with fear?