Kural 1244 · கண்ணும் கொளச்சேறி நெஞ்சே இவையென்னைத்

கோபியர் பாடிய கோபிகா கீதம்

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் இராசலீலைப் பகுதியில் வரும் கோபிகா கீதம் இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது.

சரத்கால இரவில் பிருந்தாவனத்தில் கண்ணன் தன் குழலை ஊதினான். அதைக் கேட்ட கோபியர் தம் வீடுகளையும் வேலைகளையும் மறந்து அவனிடம் ஓடி வந்தனர். அவர்களோடு அவன் இசைத்து ஆடிக் களித்தான். ஆனால் சிறிது நேரத்தில், கோபியர் தம்மை மிகவும் உயர்ந்தவர்களாக எண்ணத் தொடங்கியதை உணர்ந்த கண்ணன், திடீரென்று அவர்களிடமிருந்து மறைந்தான்.

கோபியர் திகைத்தனர். காடு முழுவதும் அவனைத் தேடி அலைந்தனர். மரங்களிடமும் கொடிகளிடமும் அவன் எங்கே போனான் என்று கேட்டனர். அவர்களின் கண்கள் ஒவ்வொரு திசையிலும் அவனைத் தேடின. இருளில் நிலவொளியில் அவன் பாத அடையாளங்களைக் கண்டு பின்தொடர்ந்தனர். தங்கள் கண்கள் அவனைக் காண வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தில் தங்களையே உண்பது போலத் தோன்றியது.

கோபியர் கண்ணனின் பாத அடையாளங்களைப் பின்தொடர்ந்தபோது, அவற்றோடு ஒரு பெண்ணின் அடையாளமும் இருந்ததாகப் பாடல்கள் சொல்கின்றன. அவர்கள் அதைக் கண்டு ஒருபக்கம் ஏக்கமும் மறுபக்கம் ஐயமும் கொண்டனர். இருந்தும் தேடுவதை நிறுத்தவில்லை. தேடலே அவர்களின் வழிபாடாக இருந்தது. அவர்களின் கண்கள் இருளிலும் ஒளியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தன.

இறுதியில் அவர்கள் யமுனைக் கரையில் அமர்ந்து கண்ணனைப் புகழ்ந்து பாடத் தொடங்கினர். அதுவே 'கோபிகா கீதம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதில் அவர்கள் சொன்னார்கள்: 'நீ பகலில் காட்டுக்குச் சென்றால், உன்னைக் காணாத எங்களுக்கு ஒரு கணம் ஒரு யுகம் போல் நீள்கிறது. உன் முகத்தைக் காணும் கண்களுக்கு இமை கூட இடையூறாகத் தோன்றுகிறது.' இந்த உருக்கமான வரிகளில் கண்களின் ஏக்கம் நன்கு ஒலிக்கிறது.

அவர்களின் பாடலைக் கேட்டு, கண்ணன் அவர்கள் முன் மீண்டும் தோன்றினான். கோபியரின் கண்கள் நிறைவடைந்தன. அவர்கள் இன்பத்தில் மூழ்கினர்.

நெஞ்சு எங்கும் செல்லலாம்; ஆனால் கண் காட்சிக்காக ஏங்குகிறது. கோபியரின் கண்களும் அத்தகைய ஏக்கத்தைக் காட்டின. வள்ளுவரின் தலைவி 'என் கண்களையும் கொண்டுசெல்' என்பதும் அதே ஏக்கம்தான். கண் தரும் காட்சி நெஞ்சுக்குத் தரும் நிறைவு போல வேறு எதுவும் தருவதில்லை என்பதை இந்தக் கதை உணர்த்துகிறது. ஆசைப்படும் கண்களை அன்போடு புரிந்துகொள்வதே சிறந்த வழி; அவற்றைக் கடிந்தால் அவை இன்னும் ஏங்கும்.

The Gopis' Song of Longing

The Gopi Gita in the Rasa Lila section of the tenth skandha of the Bhagavata Purana may be recalled here.

On an autumn night in Vrindavan, Krishna played his flute. Hearing it, the gopis forgot their homes and tasks and ran to him. He danced and sported with them. But after a little while, Krishna sensed that the gopis had begun to think too highly of themselves, and suddenly vanished from them.

The gopis were bewildered. They wandered through the whole forest searching for him. They asked the trees and creepers where he had gone. Their eyes looked for him in every direction. In the darkness and moonlight they found his footprints and followed them. In their longing to see him, their eyes seemed to eat them away.

At last they sat on the bank of the Yamuna and began to sing his praise. That is called the Gopi Gita. In it they said: 'When you go to the forest by day, a moment becomes an age for us who do not see you. For eyes that gaze at your face, even the blink of an eyelid seems an obstruction.' In these moving lines the longing of eyes is heard clearly.

Hearing their song, Krishna appeared before them again. The eyes of the gopis were fulfilled, and they were immersed in joy.

The heart may go anywhere, but the eye longs for the sight. The gopis' eyes showed such longing. When Valluvar's heroine says 'take my eyes too', it is the same longing.