சத்தியபாமாவின் ஊடல்
ஹரிவம்சம் மற்றும் விஷ்ணு புராணம், பாகவதம் ஆகிய நூல்களில் வரும் பாரிஜாத மரக் கதையின் ஒரு பகுதி இது.
ஒருநாள் நாரத முனிவர் இந்திரனின் நந்தவனத்திலிருந்து அழகிய பாரிஜாத மலர் ஒன்றைக் கொண்டுவந்து கண்ணனிடம் கொடுத்தார். கண்ணன் அதை ருக்மிணிக்குக் கொடுத்தார். இதைக் கேள்விப்பட்ட சத்தியபாமா மனம் வருந்தினாள். தன் கணவன் தனக்குத் தராமல் இன்னொரு மனைவிக்கு அந்த அரிய மலரைக் கொடுத்தது அவளுக்குப் பொறுக்கவில்லை. அவள் கோபமாகத் தன் அறையில் கதவை மூடிக்கொண்டு அமர்ந்தாள். 'அவர் வந்தால் நான் பேசவே மாட்டேன்' என்று தன் நெஞ்சுக்குள் உறுதி கூறிக்கொண்டாள்.
நாரதரின் வருகையும் பாரிஜாத மலரும் ஒரு சிறு தொடக்கம்தான்; ஆனால் அது இரு மனைவியருக்கிடையேயும் அரண்மனையிலும் ஒரு சிறு அலையை எழுப்பியது. ருக்மிணி அமைதியாகவே இருந்தாள். சத்தியபாமா மட்டுமே தன் வருத்தத்தைக் கோபமாக வெளிப்படுத்தினாள். அவளது கோபம் கடுமையானதல்ல என்பதைக் கண்ணன் நன்கு அறிவான். அவளுக்கு வேண்டியது மலர் அல்ல, தன்மேல் தன் கணவனின் கனிவான கவனம் என்பதையும் அவன் உணர்ந்தான்.
கண்ணன் அவளது அறைக்கு வந்தபோது, அவள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். அவன் மெல்ல அருகில் அமர்ந்து, இனிய சொற்களால் அவளிடம் பேசத் தொடங்கினான். 'நீ விரும்புவதைச் சொல், அதை நான் கொண்டு வருவேன்' என்றான். அவள் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தாள். பிறகு, 'எனக்கு அந்தப் பாரிஜாத மரமே வேண்டும், என் தோட்டத்தில் நடப்பட வேண்டும்' என்றாள்.
கண்ணன் புன்னகையோடு அவளைத் தன் கருடன் மீது அமர்த்தி இந்திரலோகத்துக்குச் சென்று, பாரிஜாத மரத்தைக் கொண்டுவந்தான். இந்திரன் தடுத்தபோது சிறிது போர் மூண்டது; இறுதியில் கண்ணன் வென்று, அந்த மரத்தைச் சத்தியபாமாவின் தோட்டத்தில் நட்டான். அந்த மரம் அவள் தோட்டத்தில் பூத்தபோது, அதன் மலர்கள் ருக்மிணியின் தோட்டத்திலும் விழுந்தன என்று கதை சொல்கிறது.
சத்தியபாமாவின் கோபம் உண்மையானதா, அன்பின் வெளிப்பாடா என்பது ஒரு சுவையான கேள்வி. கண்ணனைக் கண்டவுடன் அவளது நெஞ்சு உருகிவிட்டது என்பதே உண்மை. அவள் காட்டிய கோபம் அவள் அன்பைப் பெற்றுக்கொள்ள ஒரு வழிபோல இருந்தது. நெஞ்சு அவன் பக்கம் சாய்ந்துகொண்டுதான் இருந்தது.
பொய்க்காய்வு காய்தி என்று தலைவி தன் நெஞ்சுக்குச் சொல்வது போலவே, சத்தியபாமாவின் ஊடலும் உண்மையில் அன்புக்கான ஏக்கம்தான்.