Adhigaram 105

Poverty

நல்குரவு · Nalkuravu

வறுமை ஒருவனுடைய மதிப்பையும் மரபையும் சொல்லின் வலிமையையும் உறக்கத்தையும் சிதைக்கும் கொடிய துயர் என்பதை இந்த அதிகாரம் உணர்த்துகிறது. அதன் கொடுமையை உலகத்துக்கு உரைத்து, அதைத் தீர்க்கும் பொறுப்பு எல்லாருக்கும் உண்டு என்பதை வள்ளுவர் நினைவூட்டுகிறார்.

This chapter shows poverty as a bitter affliction that eats away a person's dignity, lineage, the weight of his words and even his sleep. By telling the plain truth about its cruelty, Valluvar reminds everyone of the shared duty to relieve it.

அறிமுகம்

குடியியலின் ஐந்தாவது அதிகாரமான நல்குரவு, வள்ளுவர் கண்ட மிகக் கடுமையான உண்மைகளில் ஒன்றைப் பேசுகிறது. முந்தைய அதிகாரம் உழவின் பெருமையைச் சொன்னது. அந்த உழைப்பிலும் எல்லாருக்கும் செல்வம் கிடைப்பதில்லை; சிலருக்கு வறுமை வருகிறது. அந்த வறுமையின் நிஜ முகத்தை இரக்கமில்லாமல், ஆனால் அன்போடு வள்ளுவர் இங்கு எடுத்துக்காட்டுகிறார். அவர் வறியவரை இகழவில்லை; வறுமையின் கொடுமையை இகழ்கிறார். வறுமை ஒரு பாவி என்று அவர் கூறுவது, அதை எதிர்த்துப் போராட வேண்டிய தீமை என்பதை வலியுறுத்தத்தான்.

முதல் குறள் ஒரு புதிர்போல் அமைகிறது: வறுமையைவிடக் கொடியது எது? வறுமையின் வறுமையே. அதாவது வறுமை இன்னும் வறுமையாகத் தொடர்வது, அதிலிருந்து தப்பும் வழியில்லாமை. இரண்டாம் குறள் வறுமையை 'பாவி' எனக் குறிக்கிறது; அது இம்மை, மறுமை இரண்டையும் இல்லாமலாக்கும். மூன்றாம், நான்காம் குறள்கள் அது குடும்ப மரபையும் இனிய சொல்லையும் கெடுக்கும் என்றும், உயர் குடியில் பிறந்தவரையும் இழிவான சொல் பேச வைக்கும் என்றும் காட்டுகின்றன.

ஐந்தாம், ஆறாம் குறள்கள் வறுமையின் உள்ளே ஆயிரம் துன்பங்கள் அடங்கியுள்ளன என்றும், வறியவரின் சொல் எவ்வளவு சிறந்ததானாலும் எடையற்றுப் போகும் என்றும் கூறுகின்றன. ஏழாம் குறள் அறம் சாராத வறுமை பெற்ற தாயாலும் கூட அந்நியராகவே பார்க்கப்படும் அவலத்தைச் சொல்கிறது. எட்டாம் குறள் ஒவ்வொரு நாளும் வறுமை அதே கொடுமையோடு திரும்ப வருகிறதே என்ற பெருமூச்சு. ஒன்பதாம் குறள் ஓர் அதிர்ச்சி உவமையைத் தருகிறது: நெருப்பின் நடுவிலும் உறங்கிவிடலாம், ஆனால் வறுமையில் உறக்கம் வராது. இறுதிக் குறள் வறுமையின் உச்சத்தில், உணவின் உப்புக்கும் கஞ்சிக்கும் கூற்றாக, உயிரைத் துறக்கவும் முடியாத துயரத்தை உரைக்கிறது. இவ்வாறு இந்த அதிகாரம் வறுமையின் கொடுமையை ஒவ்வொரு படியாக வரிசையாகத் தொகுத்துக் காட்டுகிறது.

வறுமையைப் பற்றிய வள்ளுவரின் பார்வையில் ஒரு நுட்பம் உண்டு. அவர் வறுமையை ஊழ் என்றோ தண்டனை என்றோ சொல்லவில்லை; ஒரு சமூகத் துயராகவே காட்டுகிறார். வறுமையில் வாடுபவர் தம் குற்றத்தால் வாடுகிறார் என்ற எண்ணம் அவரிடம் இல்லை. 'இன்மை' என்ற சொல்லையே அவர் ஆளுகிறார்: இல்லாமை. இல்லாத நிலை எவ்வளவு பெரிய இழப்புகளை உண்டாக்குகிறது என்பதையே அவர் வரிசைப்படுத்துகிறார். பரிமேலழகர் போன்ற உரையாசிரியர்கள் இந்த அதிகாரத்தை, வறுமையின் இயல்பைக் கூறுவதன் மூலம் செல்வம் உடையவர் ஈகையில் ஈடுபட வேண்டும் என்ற நோக்கத்தை உணர்த்தும் பகுதி என்று கொள்வர்.

இக்குறள்களைப் படிக்கும்போது கேள்வி எழலாம்: இவ்வளவு கொடுமையை ஏன் வள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார்? விடை முந்தைய அதிகாரங்களிலேயே உள்ளது. ஈகை, உழைப்பு, குடிசெய்தல் ஆகியவை ஏன் வேண்டும் என்பதன் காரணம் வறுமையின் கொடுமையே. வறுமையை அறிந்தவர்தான் ஈகையின் மதிப்பை உணர்வர். இந்து மரபும் அன்னதானத்தை உயர்ந்த தர்மம் என்கிறது. இன்றைய உலகிலும் ஒரு குடும்பம் வறுமையிலிருந்து மீளும்போது ஒரு தலைமுறையின் வாழ்வே மாறுகிறது. கல்வி, மருத்துவம், உறைவிடம் ஆகியவை எளியோருக்கும் எட்டும்போதுதான் ஒரு சமுதாயம் வள்ளுவர் விரும்பும் நிறைவை அடைகிறது. ஆகவே இந்த அதிகாரத்தை வறியவரைப் பற்றிய புலம்பலாக அன்றி, வறுமையை அகற்ற நம் அனைவரையும் அழைக்கும் அறைகூவலாகவே படிக்க வேண்டும். அன்புடன் பகிர்தல், வேலை வாய்ப்பு தருதல், நியாயமான கூலி அளித்தல் ஆகியவை அந்த அழைப்புக்கு நாம் தரும் பதில்கள். வறுமையின் துன்பம் ஒருவருக்கு வரும்போது அது அவர் குடும்பத்துக்கும் அண்டை வீட்டுக்கும் ஊருக்கும் பரவுகிறது; அதைத் தீர்ப்பதும் அவ்வாறே ஊர் முழுவதும் பகிரப்பட வேண்டிய பொறுப்பு; அதுவே குடியியலின் உண்மையான பாடம் என்று நாம் கொள்ளலாம் என்பதே என் எண்ணம்.

Introduction

The fifth chapter of the Kudiyiyal, Nalgurāvu, speaks of one of the hardest truths Valluvar saw. The previous chapter praised farming. Even with that labour, wealth does not come to everyone; some meet poverty. Valluvar sets out the real face of poverty here without sparing words, yet with compassion. He does not despise the poor; he despises the cruelty of poverty. When he calls it a 'sinner', he means to stress that it is an evil to be fought.

The first verse is almost a riddle: what is more bitter than poverty? Poverty of poverty itself, that is, poverty that goes on being poverty with no way of escape. The second calls poverty a 'sinner' that deprives one of both this world and the next. Verses three and four show that it spoils family tradition and gentle speech, and drives even the high-born to speak lowly words.

Verses five and six say that a thousand miseries lie hidden within poverty, and that however fine the poor man's words, they lose weight. Verse seven describes the pitiable state where even the mother who bore him looks on a person in vice-linked poverty as a stranger. Verse eight is a sigh that every day poverty returns with the same cruelty. Verse nine gives a shocking comparison: one might sleep even amid fire, but not in poverty. The last verse, at poverty's extreme, speaks of the misery of being unable even to give up life, a death sentence upon one's salt and gruel. Thus the chapter lists the cruelty of poverty step by step.

Valluvar's view of poverty has a subtlety. He does not call it fate or punishment; he shows it as a social misery. There is no suggestion in him that the poor suffer for their own faults. He works with the word 'inmai', lack, and lists the great losses that lack brings about. Commentators such as Parimelazhagar take the chapter as a section which, by stating the nature of poverty, urges the wealthy to take up charity.

Reading these verses we may ask why Valluvar dwells on such harshness. The answer lies in the earlier chapters. The cruelty of poverty is the reason why giving, labour and raising a family matter. Only those who know poverty feel the worth of charity. The Hindu tradition also calls annadanam the highest dharma. Even in today's world, when a family climbs out of poverty, the life of a whole generation changes.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

இளையான்குடி மாறனார்

இது பெரிய புராணத்தில் சொல்லப்படும் இளையான்குடி மாறநாயனாரின் வரலாறு. சோழ நாட்டின் இளையான்குடி என்ற ஊரில் மாறனார் என்ற வேளாண் செல்வர் வாழ்ந்தார். அவர் நிலமும் செல்வமும் உடையவர்; சிவனடியார்களை எப்போதும் வரவேற்று உணவளிக்கும் பண்புடையவர். அவரும் அவர் மனைவியும் அந்தத் தொண்டையே தம் வாழ்வின் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர்.

இறைவன் அவரது பக்தியைச் சோதிக்க நினைத்தார் என்று புராணம் கூறுகிறது. காலப்போக்கில் மாறனாரின் செல்வம் மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது. அவர் கடன் வாங்கி அடியார்களுக்கு உணவளித்தார். நிலத்தை விற்றார். இறுதியில் ஏழையாகிவிட்டார். ஆயினும் அடியார்களை உபசரிக்கும் தம் தொண்டை அவர் ஒரு நாளும் நிறுத்தவில்லை.

ஒரு நாள் கார்காலத்தில் இடைவிடாத மழை பெய்தது. வீட்டில் அரிசி இல்லை; பணம் இல்லை; எதுவுமே இல்லை. அன்று பகல் முழுவதும் மாறனாரும் அவர் மனைவியும் பட்டினி கிடந்தனர். நள்ளிரவில் வாசலில் ஒரு குரல் கேட்டது: ஒரு சிவனடியார் மழையில் நனைந்து பசியோடு வந்து நின்றார்.

மாறனார் அவரை உள்ளே அழைத்து அமரச் செய்தார். ஆனால் உணவு இல்லை என்ற துயரம் அவரை வருத்தியது. அவர் மனைவியிடம், "இந்த அடியாருக்கு என்ன செய்வது?" என்றார். அவள் சிந்தித்து, "அன்று காலை நம் வயலில் விதைத்த விதை நெல் மழையில் மிதந்து வரப்பு ஓரம் ஒதுங்கியிருக்கும். அதைச் சேகரித்து வாருங்கள்" என்றாள்.

மாறனார் இருளிலும் மழையிலும் நடந்து சென்று, வயலில் மிதந்த விதை நெல்லைக் கூடையில் அள்ளிக் கொண்டுவந்தார். மனைவி அதைக் குத்தி அரிசியாக்கினாள். வீட்டுத் தோட்டத்தில் இருந்த கீரையைப் பறித்து வந்தாள். ஆனால் மழையால் விறகெல்லாம் நனைந்திருந்தது. அடுப்பை எரிக்க எதுவுமே இல்லை.

அவள் தயங்காமல் தங்கள் குடிசையின் கூரையிலிருந்து பழைய கம்பு வரிகளை எடுத்து அடுப்பில் எரித்தாள். சோறு சமைத்து, கீரை வதக்கி, அடியாருக்கு உணவு தயார் செய்தார்கள். மாறனார் அடியாரை உணவுக்கு அழைத்தபோது அங்கே யாரும் இல்லை; ஒளி நிறைந்த வானில் சிவபெருமான் உமையம்மையுடன் காட்சி தந்தார்.

இறைவன், "உன் பக்தியைக் கண்டோம். நீயும் உன் மனைவியும் என்றும் எமது உலகில் வாழ்வீர்" என்று அருளினார். அவர்களது வீடு செல்வத்தால் நிரம்பியது என்றும் புராணம் கூறுகிறது. சோதனை முடிந்தது; ஆனால் சோதனையின் போது அவர்கள் காட்டிய தூய்மையே அவர்களை நாயன்மார்களுள் ஒருவராக்கியது. இளையான்குடி மாறனார் குருபூசை இன்றும் தமிழகச் சிவாலயங்களில் நினைவுகூரப்படுகிறது; அன்று அடியார்களுக்கு உணவளிக்கும் வழக்கம் அவர்கள் நினைவைத் தொடர்கிறது. வறுமையில் வாடியபோதும் விருந்தோம்பலை விடாத அந்தத் தம்பதியர் நமக்குக் காட்டுவது, அறம் செல்வத்தின் அளவைச் சார்ந்ததல்ல, உள்ளத்தின் அளவைச் சார்ந்தது என்பதே. மழையும் இருளும் பசியும் அவர்களை அசைக்க முடியவில்லை என்பதை நினைத்தால் நம் சிறு குறைகளும் அளவுக்குள் வருகின்றன; நன்றியுணர்வும் பிறக்கிறது; பிறருக்கு உதவும் மனமும் விழிக்கிறது; இதுவே இந்தக் கதையின் இனிய நிறைவு என்று பெரியோர் எடுத்துச் சொல்வர்.

வறுமை எவ்வளவு கொடுமையானது என்பதை அந்த இரவில் அவர்கள் நன்கு அனுபவித்தனர்: பசி, மழை, இருள், கூரையையே எரிக்க வேண்டிய நிலை. ஆயினும் அவர்கள் வறுமையில் அறத்தை விடவில்லை. வள்ளுவர் வறுமையை 'பாவி' என்று சொன்னது அதன் கொடுமையைக் காட்டத்தான்; அந்தக் கொடுமையிலும் அறத்தை விடாதவர்களின் பெருமை அதனால் இன்னும் உயர்கிறது.

அந்த இரவின் காட்சியை இன்னும் ஆழ்ந்து நினைத்துப் பார்க்கலாம். மாறனாரின் உடல் மழையில் நடுங்கியது; பசி அவரை வாட்டியது; வீட்டின் கூரையும் கசிந்தது. ஆனால் அவர் உள்ளத்தில் இருந்த ஒரே எண்ணம், வந்த அடியார் பசியோடு திரும்பிவிடக் கூடாது என்பதுதான். தம் துன்பத்தைவிட பிறர் பசியை அவர் பெரிதாகக் கருதினார். அவரது மனைவியும் அதே உள்ளத்தவள்; கூரையையே எரிக்கத் தயங்காத அவளது துணிவு, இல்லறம் என்பது இருவர் இணைந்த தவம் என்பதைக் காட்டுகிறது.

இந்தக் கதை நமக்குத் தரும் இன்னொரு செய்தி, வறியவர் மேல் இரக்கம். இளையான்குடி மாறனார் வறுமையில் இருந்தபோதும் அடுத்தவருக்குக் கொடுத்ததுபோல், வறுமையின் கொடுமையை அறிந்தவர்கள் பிறருக்கு உதவ முன்வருவர்.

Chapter story

Ilaiyankudi Maranar

This is the life of Ilaiyankudi Mara Nayanar told in the Periya Puranam. In the village of Ilaiyankudi in the Chola country lived Maranar, a wealthy farmer. He owned land and riches, and was a man who always welcomed Shiva devotees and fed them. He and his wife made this service the purpose of their lives.

The Purana says the Lord wished to test his devotion. Over time Maranar's wealth began to dwindle. He borrowed to feed devotees. He sold his land. At last he became poor. Yet he never stopped his service of hosting devotees.

One rainy-season night the rain fell without a break. There was no rice at home, no money, nothing at all. Maranar and his wife had gone hungry the whole day. At midnight a voice sounded at the door: a Shiva devotee had come, drenched in the rain and hungry.

Maranar invited him in and seated him. But the grief of having no food weighed on him. He asked his wife, "What can we do for this devotee?" She thought and said, "The seed paddy sown in our field this morning must have floated in the rain and gathered along the bund. Go and gather it."

Maranar walked in the dark and the rain, scooped up the floating seed paddy into a basket and brought it home. His wife pounded it into rice. She plucked greens from the kitchen garden. But the firewood was all soaked by the rain. There was nothing to light the hearth.

Without hesitation she pulled old rafters from the roof of their hut and burned them in the hearth. They cooked rice, sautéed the greens and prepared the meal. When Maranar went to call the devotee to eat, no one was there; in the sky full of light Lord Shiva appeared with Goddess Uma.

The Lord said, "We have seen your devotion. You and your wife shall live always in our world." The Purana adds that their house was filled with wealth.

That night they fully felt the cruelty of poverty: hunger, rain, darkness, having to burn the roof itself. Yet they did not let go of dharma in poverty. When Valluvar calls poverty a 'sinner', it is to show its cruelty, and the greatness of those who do not give up dharma in that cruelty only rises.

Think more deeply of that night. Maranar's body shivered in the rain, hunger gnawed at him and the roof leaked. Yet his one thought was that the guest must not go away hungry. He counted another's hunger greater than his own suffering. His wife shared the same heart; her readiness to burn even the roof shows that a household is a penance performed by two together.

The tale gives one more message, compassion for the poor. As Maranar gave to others even in poverty, those who know the harshness of poverty come forward to help.

முக்கியப் பாடங்கள்

வறுமையைவிடக் கொடியது அதிலிருந்து மீள வழியில்லாத நிலையே.
வறுமை ஒருவனுடைய மரபு, இனிய சொல், மதிப்பு ஆகியவற்றைச் சிதைக்கும்.
வறியவர் சொல் எவ்வளவு சிறந்ததாயினும் எடையற்றுப் போவது சமூகத்தின் குறை.
வறுமையில் உறக்கமும் கெடும்; அதன் துன்பம் நெருப்பைவிடக் கொடியது.
வறுமையிலும் அறத்தை விடாதவர் பெருமை உயர்வானது; வறுமையைக் களைவது அனைவரின் கடமை.

Key lessons

More bitter than poverty is poverty with no way out.
Poverty spoils a person's lineage, gentle speech and standing.
That the words of the poor lose weight, however wise, is a defect of society.
Poverty even destroys sleep; its pain is harder than fire.
Those who hold to dharma even in poverty deserve high honour; relieving poverty is everyone's duty.