Adhigaram 106

Mendicancy

இரவு · Iravu

இரத்தல் என்பது தகுதியுடையாரிடம் மட்டுமே, இகழ்ச்சி இல்லாத முறையில் செய்யத்தக்கது என்றும், கொடுப்பவரும் மறைக்காமல் மனம் உவந்து கொடுக்க வேண்டும் என்றும் இந்த அதிகாரம் கூறுகிறது. இரப்பவர் இருப்பதால்தான் ஈவோரின் புகழ் விளங்குகிறது என்பதையும் வள்ளுவர் நினைவூட்டுகிறார்.

This chapter says that asking is to be done only of the worthy and in a way free of humiliation, and that the giver too must give gladly without concealing. Valluvar also reminds us that it is because there are seekers that the fame of givers shines.

அறிமுகம்

குடியியலின் ஆறாவது அதிகாரமான இரவு, நல்குரவு அதிகாரத்தைத் தொடர்ந்து வருகிறது. வறுமை முற்றியபோது ஒருவன் கையேந்த நேரலாம் என்பதை வள்ளுவர் உணர்ந்தவர். ஆகவே இரத்தல் பற்றிய அறிவுரையை இரு திசைகளிலும் தருகிறார்: இரப்பவனுக்கு ஒரு நெறி, ஈபவனுக்கு ஒரு நெறி. இவ்விரண்டையும் இணைத்துப் பார்த்தால்தான் இந்த அதிகாரம் முழுமையாகப் புலப்படும். இங்கே 'இரத்தல்' என்பது பிச்சை எடுப்பதை இகழும் சொல்லாக அல்ல, தேவையானவற்றை உரியவரிடம் கேட்பதாக விளங்குகிறது. தகுதியுடையவரைக் கண்டு கேட்கலாம்; அவர் மறைத்தால் பழி அவருக்கே என்பது முதல் குறள். இகழ்ச்சி இல்லாமல், துன்பம் இல்லாமல் கிடைக்கும்போதே இரத்தலும் இன்பம் என்பது இரண்டாம் குறள். இவ்வாறு தொடக்கத்திலேயே இரத்தலுக்கு ஒரு மரியாதையும் வரம்பும் வகுக்கப்படுகிறது.

அதிகாரத்தின் நடுப்பகுதி கொடுப்பவரின் சிறப்பைப் பாடுகிறது. கனவிலும் 'இல்லை' என்று சொல்லாத பெரியோரிடம் இரப்பது கொடுப்பதற்கு நிகரான மதிப்புடையது; அவர்களைக் கண்டவுடன் வறுமையின் துன்பம் எல்லாம் கெட்டுவிடும்; இகழாமல் ஈபவரைக் கண்டு இரப்பவன் உள்ளம் மகிழ்கிறது என்கிறார். ஈவோரின் பெருமை அவர்கள் பணத்தில் அல்ல, முகம் மாறாத அன்பிலும் மறைக்காத மனத்திலும் உள்ளது என்பதே இங்குள்ள செய்தி. பிந்திய குறள்கள் இரவலர் இல்லையெனில் உலகம் மரப்பாவை ஆடுவது போல உயிரற்றதாகும் என்றும், ஈவாருக்குப் புகழே இல்லை என்றும் சொல்லி, இரப்பவரையும் ஈவாரையும் ஒரே சமுதாயக் கண்ணியின் இரு இணைப்புகளாகக் காட்டுகின்றன. அறம் செய்ய விரும்பும் ஒருவனுக்கு அதை ஏற்பவன் வேண்டும்; ஆகவே இரத்தலும் ஈதலும் ஒன்றை ஒன்று நிறைவு செய்கின்றன. இது நம் மரபின் ஆழமான பார்வை.

இறுதிக் குறள் இரப்பவனுக்கே ஓர் அறிவுரை சொல்கிறது: கொடுக்க இயலாதவர் 'இல்லை' என்றால் சினம் கொள்ளாதே; உன் வறுமையே, அவரும் அதே நிலையில் இருக்கலாம் என்பதற்குச் சான்று. இதனால் இந்த அதிகாரம் ஏந்துவோருக்கும் ஈவோருக்கும் ஒரு பொது ஒழுக்க நெறியாகவே அமைகிறது. அடுத்து வரும் இரவச்சம் அதிகாரம் இதற்கு எதிர்ப்பக்கமாக, இரத்தலின் அவமானத்தையும் காட்டுகிறது; ஆகவே இவ்விரு அதிகாரங்களையும் சேர்த்தே படிக்க வேண்டும்.

இரத்தல் பற்றிய இந்த நோக்கு வள்ளுவரின் காலச் சமுதாயத்தின் உண்மையையும் காட்டுகிறது. அன்று கோயில்களில், மடங்களில், வள்ளல்களின் இல்லங்களில் வறியவருக்கு உணவளிக்கும் மரபு வலுவாக இருந்தது. 'ஐயம் இட்டு உண்' என்று ஔவையின் ஆத்திசூடி போன்ற நூல்கள் பேசும் மரபில் வள்ளுவர் தனித்தன்மையான ஒரு சமநிலையைக் காட்டுகிறார். இரப்பதை இகழவுமில்லை, அதைத் தொழிலாக்கிக்கொள்ளவும் சொல்லவில்லை; தேவையும் தகுதியும் உள்ளபோது மரியாதையோடு கேட்பது என்பதே அவரது வழி. அதுபோலவே கொடுப்பதை ஒரு பெருமையாகக் காட்டிக்கொள்ளாமல், அது ஒரு கடமை என்ற உணர்வோடு கொடுக்க வேண்டும் என்பதும் அவரது அறிவுரை.

இன்றைய நகர வாழ்விலும் இந்த அதிகாரம் பொருந்தும். நம் வாசலில் நிற்கும் ஒருவர் உண்மையிலேயே தேவையுடையவரா என்பதை அறிய முடியாத சூழலில் நாம் தயங்குகிறோம். அந்தத் தயக்கத்திலும் இகழ்ச்சி கலக்காமல், இனிய சொல்லோடு நம்மாலான உதவியைச் செய்வதே குறளின் பாடம். இல்லை என்று சொல்ல நேரும்போதும் மென்மையாகச் சொல்லலாம் என்பதும் இதில் அடங்கும். இவ்வாறு இரப்பவனுக்கும் ஈபவனுக்கும் இடையிலான உறவை வள்ளுவர் ஒரு மனிதநேய ஒப்பந்தமாகவே காண்கிறார். ஒருவர் மற்றவரைச் சுமையாகக் கருதாமல், ஒருவருக்கொருவர் தம் அறத்தை நிறைவு செய்யும் துணையாகக் கருதும்போது சமுதாயம் மென்மையாகவும் நிலையாகவும் அமைகிறது. இந்த அதிகாரத்தை அவ்வாறே படிப்பது பயன் தரும். திருவள்ளுவர் கூறும் இந்த நெறியை இன்றைய அறக்கட்டளைகளும் அன்னதானக் கூடங்களும் பின்பற்றலாம்: உதவியை நாடி வருபவரின் தன்மானத்தைக் காத்து, சொல்லிலும் பார்வையிலும் மென்மை காட்டி, தாமதமின்றிக் கொடுப்பதே சிறந்த தொண்டு. இவ்வதிகாரம் சமூகப் பகிர்வின் நெறியாக இன்றும் ஒளிர்கிறது.

Introduction

The sixth chapter of the Kudiyiyal, Iravu, follows the chapter on poverty. Valluvar understood that when poverty grows severe a person may have to stretch out his hand. So he gives counsel on asking from both sides: one code for the one who asks and another for the one who gives. Only when the two are seen together does the chapter become whole. Here 'iravu' is not a word of contempt for begging but of asking for needed things from the right person. One may ask when one sees a worthy giver; if he conceals, the blame is his, says the first verse. The second says that asking is itself a joy when what is sought is got without humiliation or pain. From the very start asking is given both a dignity and a limit.

The middle of the chapter sings the greatness of givers. To ask of great ones who never say 'no' even in a dream is as honourable as giving; at the sight of them all the pains of poverty vanish; the seeker's heart rejoices at one who gives without scorn. The message is that the glory of givers lies not in money but in an unchanging face of love and a heart that does not conceal.

The later verses say that without seekers the world would be lifeless as a dance of wooden puppets, and that givers would have no fame, so that seeker and giver are shown as two links of one social chain. One who wishes to do dharma needs someone to receive it; asking and giving thus complete each other. This is a deep vision of our tradition.

The last verse gives counsel to the seeker himself: do not be angry when one who cannot give says 'no'; your own poverty is proof that he too may be in the same state. In this way the chapter becomes a common code of conduct for askers and givers alike. The next chapter, on the dread of begging, shows the opposite side, the shame of asking, so the two chapters should be read together.

This view of asking also reflects the truth of Valluvar's own age. In those days temples, mutts and the homes of patrons kept a strong custom of feeding the poor. Among works such as Avvaiyar's Aathichudi that say 'give alms and then eat', Valluvar shows a balance of his own. He neither scorns asking nor makes it a trade; his way is to ask with dignity when there is need and worth. In the same way he counsels that giving should not be a show of pride but done as a duty.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

வாமனனும் மகாபலியும்

இது பாகவத புராணத்தின் எட்டாம் ஸ்கந்தத்தில் வரும் வாமன அவதாரக் கதை. அசுர மன்னன் மகாபலி, பிரகலாதனின் பேரன். அவன் தவத்தாலும் தானத்தாலும் மூவுலகையும் வென்று இந்திரனையும் அரியணையிலிருந்து இறக்கினான். தேவர்கள் திருமாலிடம் முறையிட்டனர். திருமால் அதிதி தேவிக்கு மகனாக வாமனன் என்ற குள்ள அந்தணச் சிறுவனாகப் பிறந்தார்.

மகாபலி நர்மதைக் கரையில் ஒரு பெரிய வேள்வி செய்துகொண்டிருந்தான். அங்கே வாமனன் குடையும் கமண்டலமும் ஏந்தி வந்தான். மகாபலி அவனை அன்போடு வரவேற்றுப் பாதம் கழுவி, 'உனக்கு என்ன வேண்டும் கேள்; பசுவோ, பொன்னோ, ஊரோ தருகிறேன்' என்றான். வாமனன் தன் மூன்றடி நிலமே போதும் என்று இரந்தான்.

அசுர குருவான சுக்கிராசாரியர் அந்த இரவலன் திருமால் என்பதை உணர்ந்து, 'மன்னா, வாக்குத் தராதே; இவன் உன் எல்லாவற்றையும் பறிப்பான்' என்று தடுத்தார். மகாபலி அமைதியாக, 'இரப்பவன் முன் இல்லை என்று சொல்வது அறம் அல்ல. வருபவன் திருமாலாகவே இருந்தால் அவனுக்குக் கொடுப்பது எனக்குப் பெருமை' என்று கூறி, கையில் நீர் வார்த்துத் தானம் தந்தான்.

உடனே வாமனன் விண்ணளவு வளர்ந்து திரிவிக்கிரமன் ஆனான். ஓர் அடியால் நிலவுலகை அளந்தான்; இரண்டாம் அடியால் விண்ணுலகை அளந்தான். மூன்றாம் அடிக்கு இடம் எங்கே என்று கேட்டபோது, மகாபலி தன் தலையைக் காட்டித் தன் வாக்கை நிறைவேற்றினான். திருமால் தம் பாதத்தை அவன் தலைமேல் வைத்து அவனைச் சுதல லோகத்துக்கு அனுப்பினார்.

மகாபலியின் வாக்குறுதிக்கும் பணிவுக்கும் மகிழ்ந்த திருமால், அவனுக்கு சுதல லோகத்தின் ஆட்சியையும், தாம் அவன் வாயிலில் காவலாக இருப்பதையும் அருளினார் என்று புராணம் கூறுகிறது. ஒவ்வோர் ஆண்டும் தம் மக்களைக் காண வருவான் என்ற மரபு திருவோணத் திருநாளாக இன்றும் கொண்டாடப்படுகிறது.

இந்தக் கதையில் இரவலனும் ஈபவனும் இருவரும் உயர்ந்து நிற்கின்றனர். 'இரத்தலும் ஈதலே போலும்' என்ற குறள் இங்கு இறைவனே இரப்பவன் ஆனதால் உச்ச நிலை அடைகிறது. அதே நேரம் மறுக்க ஆலோசனை கூறிய குருவின் சொல்லை மீறி, கொடுப்பவன் தன் வாக்கைக் காப்பதில் உறுதியாக நின்றான்.

மகாபலியின் தானத்தைப் பற்றி வேறு சில மரபுக் குறிப்புகளும் உண்டு. தமிழ் மரபில் திருமங்கை ஆழ்வார், பெரியாழ்வார், ஆண்டாள் ஆகியோர் வாமன அவதாரத்தை உலகளந்த பெருமாளாகப் பாடுகின்றனர். காஞ்சிபுரம் திருஊரகம், திருக்கோவிலூர் ஆகிய தலங்களில் உலகளந்த பெருமாளின் திருவுருவம் விண்ணை நோக்கித் தூக்கிய திருவடியோடு வழிபடப்படுகிறது. ஆண்டாள் தம் திருப்பாவையில் 'ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன் பேர் பாடி' என்று இதனைப் பாடுகிறாள். எனவே இக்கதை வெறும் புராணம் அல்ல, தமிழ்ப் பக்தி மரபின் உயிர்ப்பான பகுதி.

குறளோடு இணைத்துக் காணும்போது இன்னொரு நுட்பமும் புலப்படும். மகாபலி வாமனனின் தோற்றத்தைக் கண்டு இகழவில்லை; சிறியவன் என்று எள்ளவில்லை. 'இகழ்ந்தெள்ளாது ஈவார்' என்ற குறளின் சித்திரம் அவன்தான். கேட்பவன் யார் என்று பாராமல், கேட்டதைத் தருவதே தன் அறம் என்று அவன் நம்பினான். அந்த நம்பிக்கையே அவனை அழியாப் புகழுக்கு உயர்த்தியது. இன்றும் கேரளத்திலும் தமிழகத்திலும் வாசலில் அத்தப்பூக் கோலமிட்டு அவனை வரவேற்கும் வழக்கம் இதற்குச் சான்று. ஈதல் என்பது இழப்பாகத் தோன்றினாலும் உண்மையில் அழியாத புகழைத் தருகிறது என்பதே இக்கதையின் முடிவான பாடம். நாமும் நம் வாழ்க்கையில் யாராவது ஒருவர் நம்மிடம் உதவி கேட்கும்போது அவர் எளிய தோற்றத்தினர் என்பதற்காக ஒதுக்கிவிடாமல், மகாபலியின் பணிவையும் வாக்கு உறுதியையும் நினைவில் கொள்ளலாம். மேலும் இரப்பவன் தன் தேவையைப் பணிவோடும் தெளிவோடும் சொல்ல வேண்டும் என்பதையும் வாமனனின் மூன்றடி என்ற எளிய வேண்டுகோளிலிருந்து கற்கலாம். சிறிய கோரிக்கையே பெரிய கொடையை மலரச் செய்தது. ஆகவே ஓணம் திருநாளில் நாம் அணியும் புத்தாடையும் பகிரும் விருந்தும் மகாபலியின் கொடைக்கு நாம் செலுத்தும் நன்றி மட்டுமல்ல; நாமும் கொடையின் வழியில் நிற்போம் என்ற உறுதியும் ஆகும். அவ்வுறுதி ஒவ்வோர் இல்லத்திலும் எளியவருக்கு உணவளிக்கும் செயலாக மலர வேண்டும். இதுவே இரத்தலும் ஈதலும் இணைந்து மலரும் உயர் நிலையாகும். அறத்துக்காகத் தம்மையே தந்த மகாபலியின் புகழ் இன்றும் வாழ்கிறது.

Chapter story

Vamana and Mahabali

This is the Vamana avatar story from the eighth canto of the Bhagavata Purana. The asura king Mahabali was the grandson of Prahlada. By penance and charity he conquered the three worlds and brought Indra down from his throne. The devas appealed to Vishnu. Vishnu was born to the goddess Aditi as Vamana, a dwarf brahmin boy.

Mahabali was performing a great sacrifice on the bank of the Narmada. Vamana came there carrying an umbrella and a water pot. Mahabali welcomed him lovingly, washed his feet and said, 'Ask what you wish; I shall give cows, gold or villages.' Vamana begged only for three paces of land.

The asura preceptor Shukracharya realised that the supplicant was Vishnu and tried to stop him: 'King, do not give your word; he will take everything from you.' Mahabali said calmly, 'To say no before a seeker is not dharma. If the one who comes is Vishnu himself, to give to him is my honour.' He poured water on the hand and made the gift.

At once Vamana grew to the size of the sky and became Trivikrama. With one step he measured the earth and with the second the heavens. When asked where the third step might fall, Mahabali showed his own head and kept his word. Vishnu placed his foot on his head and sent him to the netherworld Sutala.

Pleased with Mahabali's word and humility, the Purana says, Vishnu granted him rule over Sutala and promised to stand guard at his door. The tradition that he comes each year to see his people is still celebrated as the festival of Thiruvonam.

In this story both seeker and giver stand tall. The verse 'asking is like giving' reaches its summit here, since the Lord himself became the seeker. And against the advice of the preceptor who urged refusal, the giver stood firm in keeping his word.

There are further traditional notes on Mahabali's gift. In the Tamil tradition, the Alvars Thirumangai, Periyalvar and Andal sing the Vamana avatar as the Lord who measured the world. At Kanchipuram's Thiruvooragam and at Thirukkovilur the form of Ulagalandha Perumal is worshipped with a foot raised to the sky. Andal in her Thiruppavai sings of 'the Supreme who rose and measured the world'. So the tale is not mere myth but a living part of Tamil devotion.

A further subtlety appears when set beside the verse. Mahabali did not scorn Vamana's appearance or sneer that he was small. He is the very picture of 'one who gives without scorn'. Not looking at who asks, he believed it his dharma to give what is asked. That belief raised him to undying fame. The custom of welcoming him with flower carpets at the doorway in Kerala and Tamil Nadu bears witness. Giving may seem a loss, but it truly brings undying renown, the closing lesson of the tale.

முக்கியப் பாடங்கள்

இரத்தல் தகுதியுடையாரிடம், இகழ்ச்சியின்றிச் செய்தால் மட்டுமே இன்பம்.
மறைக்காமல் மனமுவந்து ஈபவரைக் கண்டதும் வறுமைத் துன்பம் குறையும்.
இகழ்ந்து எள்ளாமல் கொடுப்பதே கொடையின் முழுமை.
இரவலர் இருப்பதால்தான் ஈவாரின் புகழ் விளங்குகிறது.
கொடுக்க இயலாதவர் மறுத்தால் இரப்பவன் சினம் கொள்ளலாகாது.

Key lessons

Asking is a joy only of the worthy and without humiliation.
At the sight of one who gives gladly without concealing, the pain of poverty eases.
Giving without scorn is the fullness of charity.
It is because seekers exist that the fame of givers shines.
When one unable to give refuses, the seeker must not grow angry.