Kural 166 · கொடுப்பது அழுக்கறுப்பான் சுற்றம் உடுப்பதூஉம்

செட்டிநாட்டுக் கோயில் அன்னதானம்

செட்டிநாட்டில் ஒரு பெரிய ஊரில் முத்தையா என்ற செல்வச் செழிப்புள்ள வணிகர் வாழ்ந்தார். அவருக்கு அந்த ஊரில் பெரிய வீடு, பல கடைகள், கடல் கடந்த வணிகம் இருந்தது. ஆனால் அவர் மனம் எப்போதும் சுருங்கியே இருந்தது. அவர் எந்தத் தர்மத்திலும் கை நீட்டியதில்லை.

அவரது அண்டை வீட்டில் இருந்த சொக்கலிங்கம் என்ற சாதாரண வணிகர் ஒவ்வொரு மாதமும் ஊர்க் கோயிலில் அன்னதானம் நடத்தி வந்தார். அவருடன் பலர் சேர்ந்து உதவினர். ஊரார் எல்லோரும் அவரைப் புகழ்ந்தனர். இது முத்தையாவுக்கு எரிச்சல் தந்தது. "இவன் இப்படிச் செலவு செய்து பெயர் வாங்குகிறான்" என்று உள்ளுக்குள் கொதித்தார். தம் உறவினர்கள் யாரும் அந்த அன்னதானத்தில் உதவக்கூடாது என்று கட்டளையிட்டார்.

ஒருமுறை அவரது தம்பி மகன் கோயிலுக்கு ஒரு சிறு நன்கொடை அளித்தான். முத்தையா அவனைக் கடிந்தார். "என் வீட்டில் இருந்து கொண்டு பிறருக்குக் கொடுக்கக் கூடாது" என்றார். அந்த இளைஞன் மனம் நொந்தான். படிப்படியாக உறவினர்கள் அவர் வீட்டுக்கு வருவதை நிறுத்தினர். திருமணங்களிலும் விழாக்களிலும் அவரை அழைப்பதும் குறைந்தது.

சில ஆண்டுகள் கழித்து, கடல் வணிகத்தில் ஒரு பெரிய இழப்பு ஏற்பட்டது. முத்தையாவின் கப்பல் புயலில் மூழ்கியது. கடன் கொடுத்தவர்கள் கதவைத் தட்டினர். உதவி கேட்டு உறவினர்களிடம் சென்றபோது, "நீங்கள் எங்களை எப்போது அரவணைத்தீர்கள்?" என்ற கேள்வியே பதிலாக வந்தது. அவரது மனைவியும் குழந்தைகளும் உணவுக்கும் உடைக்கும் சிரமப்பட்டனர்.

அந்தச் சூழலில் சொக்கலிங்கம்தான் முன்வந்து தமது பங்கில் இருந்து அவர் குடும்பத்துக்கு உணவு அனுப்பினார். முத்தையா வெட்கித் தலை குனிந்தார். "நான் எதிர்த்தவன் தான் எனக்கு உதவுகிறான்" என்று கண்ணீர் விட்டார். அதன்பின் அவர் மனம் மாறியது. அவர் தாமும் அன்னதானத்தில் பங்கேற்றார்.

முத்தையாவின் மனைவி தன் கணவரின் இந்த நிலையைப் பலமுறை கண்டித்தாள். "இத்தனை செல்வம் இருந்து என்ன பயன்? யாருடைய வாழ்த்தும் நம்மிடம் இல்லையே" என்றாள். அவர் அவளுக்கும் செவி சாய்க்கவில்லை. சுற்றம் இல்லாத செல்வம் சுவர் இல்லாத வீடு போன்றது என்பதை அவர் பின்னரே உணர்ந்தார். கடன் கொடுத்தவர்கள் வரும் நாளில், அவர் வீட்டு வாசலில் உதவ வந்த ஒரே கரம் அவர் முன்பு பொறாமை கொண்டவனுடையதுதான். அந்தக் கரம் அவர் மனத்தை உருக்கியது.

கொடுப்பதைப் பொறாமையோடு பார்த்ததால் தம் சுற்றத்தையே இழந்த முத்தையா, பின்னர் கொடையின் மகிமையை உணர்ந்தார். கொடுப்பதில் மகிழும் மனமே பாதுகாப்பு என்பதை அவர் வாழ்க்கை காட்டுகிறது.

The Temple Feeding in Chettinad

In a large town in Chettinad lived a wealthy trader named Muthaiah. He had a big house, many shops and overseas trade. Yet his mind was always shrunken. He had never reached out his hand to any charity.

In the next house lived Chokkalingam, an ordinary trader who held a free meal in the town temple every month. Many joined to help him, and the townspeople praised him. This irritated Muthaiah. "He spends like this to win a name," he fumed inside. He ordered that none of his relatives should help in that annadanam.

Once his nephew gave a small donation to the temple. Muthaiah scolded him. "You may not give to others while living in my house." The young man was hurt. Little by little the relatives stopped coming to his house. Invitations to weddings and functions to him also fell off.

A few years later a great loss struck his sea trade. Muthaiah's ship sank in a storm. Creditors knocked on his door. When he went to relatives for help, the answer was the question, "When did you ever take us in?" His wife and children struggled for food and clothing.

It was Chokkalingam who came forward and sent food for the family from his own share. Muthaiah hung his head. "The very man I opposed is the one who helps me," he wept. His mind changed after that, and he himself took part in the annadanam.

Muthaiah, who lost his kin by looking enviously on giving, later understood the greatness of generosity. His life shows that a mind that rejoices in giving is itself a shelter.