Kural 167 · அவ்வித்து அழுக்காறு உடையானைச் செய்யவள்

மூதேவியும் இலக்குமியும்

இது பத்ம புராணம், பாகவத புராணம், விஷ்ணு புராணம் ஆகியவற்றில் சொல்லப்படும் பாற்கடல் கடைந்த கதையின் ஒரு பகுதி. தேவர்களும் அசுரர்களும் அமுதத்துக்காகக் கடலைக் கடைந்தபோது ஆலகாலம் எழுந்தது; சிவபெருமான் அதனைப் பருகினார். மீண்டும் கடைந்தபோது பல அரிய பொருள்கள் தோன்றின: காமதேனு, ஐராவதம், உச்சைசிரவஸ் குதிரை, பாரிஜாத மரம், கௌஸ்துப மணி என்று வரிசையாக வந்தன.

சில புராணங்களின்படி, அமுதத்துக்கும் இலக்குமிக்கும் முன்னதாக ஜ்யேஷ்டா தேவி என்ற தெய்வம் கடலிலிருந்து தோன்றினாள். அவளையே தவ்வை, மூதேவி என்றும் அழைப்பர். அவள் தோற்றம் பழுப்புநிறம், வாடிய முகம், கலைந்த கூந்தலுடன் இருந்தது. அவள் இலக்குமியின் மூத்த சகோதரி. தேவர்கள் அவளைக் கண்டு திகைத்தனர். அவள் வறுமையையும் துயரையும் சுட்டுபவள்.

பின்னர் தாமரையில் அமர்ந்த செந்நிறத் திருமகளாகிய இலக்குமி தோன்றினாள். அவளது ஒளியில் தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர். இலக்குமி திருமாலின் மார்பில் இடம் பெற்றாள். முறைப்படி மூத்தவளாகிய ஜ்யேஷ்டை முதலில் மணம் முடிக்கப்பட வேண்டும் என்ற வழக்கத்தால் அவளுக்கு ஒரு துணைவன் தேடப்பட்டதாகவும், தீய குணங்கள் நிறைந்த இடங்களில் அவள் வாழ்வாள் என்று வகுக்கப்பட்டதாகவும் கதை சொல்கிறது.

அவள் வாழும் இடங்கள் எவை? சச்சரவும் பூசலும் உள்ள வீடுகள், தூய்மையின்மை நிறைந்த இடங்கள், பொய்யும் வஞ்சகமும் உடையவர் இல்லங்கள், பிறர் நலம் கண்டு எரிபவர் உள்ளங்கள் என்று புராணம் குறிப்பிடுகிறது. அத்தகைய இடங்களில் இலக்குமி தங்கமாட்டாள்; அவள் வாழும் இடங்களோ அன்பு, ஒழுக்கம், விருந்தோம்பல், தூய்மை நிறைந்த இல்லங்கள்.

தமிழகத்தின் சில ஊர்களில் இன்றும் வீட்டில் தூய்மையின்மை, சண்டை, சோம்பல் ஆகியவற்றை 'மூதேவி' என்று சுட்டுகிறார்கள். அதேபோல் வீட்டுக்குள் வருபவர் பொறாமை எண்ணத்தோடு வந்தால் அந்த வீடு அமைதியிழக்கும் என்றும் கருதுகிறார்கள். இக்கதை அந்தப் பழமொழிகளுக்குப் பின்னணி தருகிறது. மூதேவியை இகழ்வதற்காக அல்ல, எச்சரிக்கையாகவே இக்கதை சொல்லப்படுகிறது. அதனால் வீட்டுப் பெண்கள் விடியலில் நீராடிக் கோலமிட்டு விளக்கேற்றும் பழக்கம், உண்மையில் தூய்மையையும் ஒழுங்கையும் அன்பையும் வளர்க்கும் ஒரு பண்பாட்டுப் பயிற்சியாகவே இருந்தது.

எனவே தான் பழங்காலத்தில் பெண்கள் வாசலில் கோலம் இட்டு, விளக்கேற்றி, தூய்மை செய்து இலக்குமியை வரவேற்றனர். பொறாமை, சண்டை, அசுத்தம் உள்ள இடங்களில் மூதேவி குடிகொள்வாள் என்று நம்பினர். வள்ளுவர் இந்த மரபை எடுத்து, பொறாமையுள்ளவனுக்குத் திருமகள் தன் தமக்கையைக் காட்டி விடுவாள் என்று கூறுகிறார்.

Mudevi and Lakshmi

This is part of the churning of the ocean as told in the Padma Purana, Bhagavata Purana and Vishnu Purana. When devas and asuras churned the sea for nectar, the Halahala poison rose, and Shiva drank it. As they churned again, many rare things appeared in order: Kamadhenu, Airavata, the horse Uchchaishravas, the Parijata tree, the Kaustubha gem.

According to some Puranas, before the nectar and before Lakshmi, a goddess named Jyeshtha Devi arose from the sea. She is also called Thavvai or Mudevi. Her look was dusky, her face withered, her hair untidy. She was Lakshmi's elder sister. The devas were bewildered at the sight of her. She is the one who signifies want and sorrow.

Then came Lakshmi, the red-hued goddess of fortune seated on a lotus. The devas rejoiced in her radiance. Lakshmi took her place on Vishnu's chest. By the custom that the elder must be provided for first, the story says a mate was sought for Jyeshtha, and it was ordained that she would dwell in places of ill qualities.

Where does she dwell? The Purana mentions houses of quarrel and strife, places full of uncleanness, homes of the false and the deceitful, hearts that burn at others' welfare. Lakshmi does not stay in such places. She lives in homes full of love, discipline, hospitality and cleanliness.

That is why in earlier times women drew kolams at the door, lit lamps and cleaned to welcome Lakshmi. They believed Mudevi would take up residence in places of envy, quarrelling and uncleanliness. Valluvar takes up this tradition and says Lakshmi will show the envious man her elder sister.