Kural 212 · தாளாற்றித் தந்த பொருளெல்லாம் தக்கார்க்கு

Kural 212 · Duty to Society · ஒப்புரவறிதல்

தாளாற்றித் தந்த பொருளெல்லாம் தக்கார்க்குவேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு.

Thaalaatrith Thandha Porulellaam Thakkaarkku / Velaanmai Seydhar Poruttu

The substance gathered in by the worthy by the labour of their hands is all for others’ use.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

உழைத்துத் தேடிய பொருள் முழுவதும் தகுதியுடையவர்களுக்கு உதவி செய்வதற்கே.

Meaning

All the wealth gained by toil is meant for doing help to the worthy.

சொற்பொருள் Word by word

தாள் ஆற்றி: by effort of one's feet, by toil
தந்த பொருள் எல்லாம்: all the wealth gained
தக்கார்க்கு: for the worthy
வேளாண்மை: helping, hospitality
செய்தற்பொருட்டு: in order to do
தாள்: effort, labour

விளக்கம்

'தாளாற்றி' என்றால் முயற்சியால், உழைப்பால். 'தந்த பொருள்' என்றால் தேடிக் கொண்டுவந்த பொருள். 'தக்கார்க்கு' என்றால் தகுதியுடையவர்களுக்கு. 'வேளாண்மை' என்பது இங்கு உழவுத் தொழிலைக் குறிக்காமல், உதவி செய்தலை, விருந்தோம்பலை, பிறருக்குப் பயன்படுதலைக் குறிக்கிறது. இவ்வாறு குறளின் பொருள்: ஒருவன் தன் உழைப்பால் தேடிய செல்வம் முழுவதும் தகுதியுடையவர்களுக்கு உதவவே என்று உணர வேண்டும்.

இந்தக் கருத்து செல்வத்தின் நோக்கத்தை வரையறுக்கிறது. செல்வம் ஏன் தேடப்படுகிறது? நம் வாழ்க்கைத் தேவைகளுக்காக என்பது முதல் பதில். ஆனால் வள்ளுவர் அதற்கு மேல் ஒரு படி போகிறார்: செல்வம் பிறருக்கு உதவும் வாய்ப்பையும் தருகிறது. அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்துவதே செல்வத்தின் முழுப் பயன். சேர்த்து வைத்துப் பூட்டி வைப்பவர் செல்வத்தின் பெரும் பயனை இழக்கிறார்.

'தாளாற்றித் தந்த' என்ற சொல்லைக் கவனிக்க வேண்டும். உழைப்பால் தேடிய பொருள் என்பதில் இரு செய்திகள் உள்ளன. ஒன்று, செல்வம் நேர்மையான உழைப்பால் வர வேண்டும். மற்றொன்று, உழைப்பால் வந்த பொருளின் அருமை உணர்ந்தவனே அதன் பயனை உணர்ந்து கொடுப்பான். எளிதில் வந்த பொருளை எளிதில் இழப்பவன் உண்டு; ஆனால் உழைத்துத் தேடியதைத் தகுந்த இடத்தில் கொடுப்பவனுக்கு அதன் மதிப்பு தெரியும்.

'தக்கார்' என்ற சொல்லும் முக்கியம். கண்மூடித்தனமாக எல்லோருக்கும் வாரி வழங்குவது அல்ல; தகுதி அறிந்து, தேவை அறிந்து உதவ வேண்டும். ஒருவரின் தேவை, அவரது முயற்சி, அவர் தரும் பயன் ஆகியவற்றை அறிந்து உதவுவதே அறிவு.

ஆகவே சம்பாதிக்கத் தொடங்கும் ஒவ்வொரு இளைஞனும் தன் வருவாயில் ஒரு பகுதியைப் பொதுநலனுக்கு ஒதுக்கும் பழக்கத்தை உருவாக்கலாம். அதுவே வள்ளுவர் கூறும் வேளாண்மை. உழைப்பின் அருமை அறிந்தவன் கொடுக்கும் ஒவ்வொரு பங்கையும் எண்ணிப் பார்த்துக் கொடுப்பான்; அதனால் அது பயனுள்ள இடத்தைச் சென்றடையும். கொடையில் அறிவு இணையும்போதே அது ஒப்புரவாகிறது. கண்மூடிக் கொடுப்பது தவறான கையில் சேரலாம்; அறிந்து கொடுப்பது அறமாக மலரும். இதுவே 'தக்கார்க்கு' என்ற சொல்லின் ஆழம். உழைக்கத் தொடங்கும் நாளிலிருந்தே இந்தப் பழக்கத்தை வளர்ப்பது நன்று.

Explanation

'Thaalaatri' means by effort, by labour. 'Thandha porul' means the wealth brought. 'Thakkaarkku' means for the worthy. 'Velaanmai' here does not refer to farming but to helping, hospitality, being of use to others. So the meaning of the verse is that one should realise that all the wealth gained by one's labour is meant to help the worthy.

This idea defines the purpose of wealth. Why is wealth sought? The first answer is for the needs of our life. But Valluvar goes a step further: wealth also gives the chance to help others. Using that chance is the full benefit of wealth. One who hoards and locks it up loses its greatest use.

Notice the word 'thaalaatri thandha'. In wealth gained by labour there are two points. One, wealth should come by honest labour. Two, one who knows the difficulty of wealth earned by labour realises its use and gives. There are those who lose easily what came easily; but one who gives what he earned by labour at the right place knows its worth.

The word 'thakkaar' is also important. It is not blindly giving to all; one must help knowing worth and need. To help knowing a person's need, his effort and the benefit he gives is wisdom.

So every young person beginning to earn can form the habit of setting aside a part of his earnings for the public good. That is the 'velaanmai' of Valluvar.

கதை

அண்ணாமலைச் செட்டியாரின் தருமம்

இது தமிழ்நாட்டின் செட்டிநாட்டுப் பகுதியில் நடந்த கற்பனைக் கதை. அண்ணாமலைச் செட்டியார் என்பவர் இளமையில் மிக ஏழை. ஒரு சிறு கடையில் வேலை செய்தார்; மாலை நேரங்களில் தாமே ஒரு கூடையில் பொருள் சுமந்து ஊர் ஊராகச் சென்று விற்றார். காலை எழுவது முதல் இரவு வரை உழைப்பே அவர் வாழ்க்கை. சில ஆண்டுகளில் அவர் சிறு கடை நடத்தினார். பின் பர்மா, இலங்கை எனக் கடல் தாண்டி வணிகம் செய்து பெரும் செல்வத்தைச் சேர்த்தார். அந்தச் செல்வம் முழுவதும் அவர் உழைப்பால் வந்தது.

ஒரு நாள் ஊர் திரும்பிய செட்டியார் பிறந்த ஊரைக் கண்டு மனம் கலங்கினார். ஊர்க் குளம் தூர்ந்து கிடந்தது. மக்கள் குடிநீருக்கு மைல் கணக்கில் நடந்தனர். கோவிலில் விளக்கு எரியவில்லை. பள்ளிக்கூடம் இல்லாமல் பிள்ளைகள் தெருவில் விளையாடினர். வழியில் தங்க இடமின்றி வழிப்போக்கர்கள் வெயிலிலும் மழையிலும் வாடினர்.

அவர் தம் மனைவியிடமும் மகன்களிடமும் கூறினார்: "நான் இந்த ஊரில் ஏழையாகப் பிறந்தேன். இந்த ஊரின் நீரையும் உணவையும் அருந்தி வளர்ந்தேன். இங்கிருந்த பெரியவர்கள் எனக்குக் கடனுக்குப் பொருள் தந்து தொழிலில் உதவினர். நான் தேடியது என் உழைப்பால்; ஆனால் அந்த உழைப்புக்கு அடித்தளம் இந்த ஊர் தந்தது. இந்தச் செல்வம் இந்த ஊருக்குத் திரும்பவேண்டும்."

அவர் முதலில் குளத்தைத் தூர்வாரி கரை கட்டினார். பின் கோவில் திருப்பணி செய்து நிலைவிளக்குகள் ஏற்படுத்தினார். ஒரு தொடக்கப் பள்ளிக்கூடம் கட்டி ஏழைப் பிள்ளைகளுக்கு இலவசக் கல்வி அளித்தார். வழிப்போக்கர்களுக்காக ஒரு சத்திரம் கட்டி அங்கே அன்னதானம் செய்தார். எதிலும் தம் பெயரைப் பெரிதாக எழுதிக்கொள்ளவில்லை; "இந்த ஊர் மக்களால் வந்தது, ஊருக்கே சேரட்டும்" என்றார்.

செட்டியார் எதையும் விளம்பரப்படுத்தவில்லை. அவர் மறைவுக்குப் பின்னரே அவரது தருமங்களின் முழு அளவு ஊராருக்குத் தெரிந்தது.

தகுதியறியும் அறிவும் அவரிடம் இருந்தது. உதவி கேட்டு வருவோரின் நிலையை நன்கு விசாரித்து உண்மையான தேவையுடையவருக்கே கொடுத்தார். அவர் பிள்ளைகளும் அவரைப் பின்பற்றினர். இன்றும் அந்த ஊரில் அவர் கட்டிய குளம் நீர் நிறைந்து நிற்கிறது. தன் உழைப்பால் வந்த செல்வத்தை ஊருக்குத் திருப்பிய அவர் வாழ்வு, 'தாளாற்றித் தந்த பொருளெல்லாம் தக்கார்க்கு வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு' என்ற குறளின் உண்மை வடிவம்.

A story

Annamalai Chettiar's Charity

This is an imagined story from the Chettinad region of Tamil Nadu. Annamalai Chettiar was very poor in youth. He worked in a small shop; in the evenings he carried goods in a basket from village to village and sold them. Toil from rising in the morning to night was his life. In a few years he ran a small shop. Then, trading across the sea in Burma and Ceylon, he gathered great wealth. All that wealth came by his labour.

One day, returning to his native village, the Chettiar was disturbed by the sight. The village tank lay silted up. People walked miles for drinking water. In the temple no lamp burned. Without a school, children played in the street. Travellers, with no place to stay, suffered in sun and rain.

He told his family, "I was born poor in this village. I grew up drinking this village's water and eating its food. The elders here gave me goods on credit and helped my trade. I earned by my labour; but the foundation for that labour was given by this village. This wealth must return to this village."

First he desilted the tank and built its bund. Then he renovated the temple and set up perpetual lamps. He built a primary school and gave free education to poor children. For travellers he built a rest house and gave free meals there. He wrote his name large on nothing, saying, "This came from the village; let it go to the village."

He also had the wisdom to know worth, giving only to those truly in need. His sons followed him. Even today the tank he built stands full of water. His life, returning to the village the wealth that his labour earned, is the true form of the verse: all the wealth earned by toil is for helping the worthy.

சிந்தனைக்கு

நான் உழைத்துச் சேர்த்தவற்றில் ஒரு பகுதியை எந்தப் பொது நன்மைக்காக ஒதுக்கியிருக்கிறேன்?

To reflect on

What part of what I have earned have I set aside for some public good?