Kural 214 · ஒத்த தறவோன் உயிர்வாழ்வான் மற்றையான்

ஜடாயுவின் தியாகம்

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் ஆரண்ய காண்டத்தில் சொல்லப்படும் ஜடாயுவின் கதை. ஜடாயு கழுகு வடிவில் இருந்த பறவைகளின் அரசன்; அருணனின் மகன்; சம்பாதியின் தம்பி. தசரதனின் நண்பன். தண்டகாரண்யத்தில் இராமனைச் சந்தித்தபோது அவன் தசரதனின் மகன் என்று அறிந்து மிக அன்புடன் பழகினான். "நீங்கள் வெளியே செல்லும்போது சீதையைப் பாதுகாக்க நான் இங்கே இருப்பேன்" என்றான். முதிய வயதிலும் அந்த உறுதியை அவன் மறக்கவில்லை.

இராவணன் சீதையைத் தூக்கிச் சென்றபோது, அவள் கதறிய குரல் ஜடாயுவின் தூக்கத்தைக் கலைத்தது. இராவணனின் புஷ்பக விமானத்தை வானில் கண்டு அவன் முன் வந்து நின்று கேட்டான்: "இராவணா, பிறர் மனைவியைக் கவர்வது அறம் அல்ல. இவளை விட்டுவிடு. இல்லையெனில் என்னோடு போரிட வேண்டும்." இராவணன் இளமையும் வலிமையும் மிக்கவன்; ஜடாயு மிகவும் முதியவன். போரில் தன் தோல்வி உறுதி என்பது ஜடாயுவுக்குத் தெரியும்.

ஆயினும் அவன் போரிட்டான். தன் அலகாலும் நகங்களாலும் இராவணனைத் தாக்கினான். இராவணனின் தேரை உடைத்தான்; கழுதைகளைக் கொன்றான்; வில்லை முறித்தான்; சில வெற்றிகளையும் பெற்றான். ஆனால் இறுதியில் இராவணன் தன் வாளால் ஜடாயுவின் இறக்கைகளை வெட்டினான். ஜடாயு குருதி சிந்தி தரையில் விழுந்தான்.

இராமனும் இலக்குவனும் சீதையைத் தேடிவந்தபோது குற்றுயிராகக் கிடந்த ஜடாயுவைக் கண்டனர். அவன் இராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து தென்திசை நோக்கிச் சென்றதைச் சொல்லி உயிர் துறந்தான். இராமன் தன் தந்தையின் நண்பனுக்குத் தானே மகனைப் போல இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்தான். ஒரு பறவைக்கு இத்தகைய சடங்குகளைச் செய்தது ராமாயணத்தின் சிறப்பு.

ஜடாயு பற்றிய இன்னொரு சிறப்பு, அவர் தம் தோல்வி உறுதி என அறிந்தும் போரிட்டதே. வெற்றி கிடைக்குமா என்று பார்த்து அறம் செய்வதில்லை; செய்ய வேண்டியது என்பதால் செய்கிறார். அந்தத் தெளிவே 'ஒத்தது அறிவான்' என்பதன் பொருள்.

இராமன் ஜடாயுவை 'தந்தை' என்று அழைத்து, "என் தந்தை தசரதன் எனக்கு எவ்வளவு உரியவரோ, அவ்வளவு நீங்களும் எனக்குரியவர்" என்றான் என்று கம்பர் கூறுகிறார். ஒரு பறவையின் வீரத்தை ஒரு இளவரசன் தன் தந்தையாக ஏற்றுப் போற்றியது, ஒப்புரவுக்கு உயிர் தந்தவனுக்கு உலகம் தரும் மதிப்பைக் காட்டுகிறது.

ஜடாயு தன் உயிரைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. தனக்கு எந்த நன்மையும் இல்லாத ஒரு சண்டையில் அறத்துக்காக ஈடுபட்டான். அவன் வாழ்வு குறுகிய காலமானதாக இருந்தாலும், பொருள் நிறைந்தது. பிறருக்காக உயிர் வாழ்ந்தவன் இறந்தபின்னும் புகழோடு வாழ்கிறான். 'ஒத்தது அறிவான் உயிர் வாழ்வான்' என்ற குறளுக்கு ஜடாயு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

The Sacrifice of Jatayu

This is the story of Jatayu told in the Aranya Kanda of Valmiki's Ramayana. Jatayu was king of birds in vulture form, son of Aruna and younger brother of Sampati. He was a friend of Dasharatha. When he met Rama in the Dandaka forest and learned he was Dasharatha's son, he mingled with great affection. "When you go out, I shall stay here to protect Sita," he said. Even in old age he did not forget that resolve.

When Ravana carried off Sita, her cry broke Jatayu's sleep. Seeing Ravana's Pushpaka chariot in the sky, he stood before him and asked, "Ravana, taking another's wife is not dharma. Let her go. Otherwise you must fight me." Ravana was young and strong; Jatayu very old. Jatayu knew his defeat in battle was certain.

Yet he fought. He attacked Ravana with beak and talons. He broke Ravana's chariot, killed his mules, broke his bow, and won some successes. But in the end Ravana cut off Jatayu's wings with his sword. Jatayu fell bleeding to the ground.

When Rama and Lakshmana came searching for Sita, they found Jatayu barely alive. He told them that Ravana had carried Sita toward the south and gave up his life. Rama himself performed the last rites like a son for his father's friend. That he performed such rites for a bird is the distinction of the Ramayana.

Jatayu did not worry about his life. He entered a fight that held no benefit for himself, for the sake of dharma. Though his life span was short, it was meaningful. One who lived for others lives on in fame after death. Jatayu is an excellent example for the verse: he who knows what is fitting truly lives.