Kural 218 · இடனில் பருவத்தும் ஒப்புரவிற்கு ஒல்கார்

இளையான்குடி மாற நாயனார்

இது சேக்கிழாரின் பெரிய புராணத்தில் சொல்லப்படும் இளையான்குடி மாற நாயனாரின் கதை. சோழ நாட்டில் இளையான்குடி என்ற ஊரில் மாறனார் என்ற வேளாளர் வாழ்ந்தார். அவர் சிவபக்தர்; பெருஞ்செல்வம் உடையவர். சிவனடியார்கள் யார் வந்தாலும் அவர்களுக்கு உணவளித்து உபசரிப்பதை அவர் தன் வாழ்வின் கடமையாகக் கொண்டிருந்தார். அவர் இல்லத்தில் எப்போதும் அடியார் கூட்டம் இருக்கும்.

காலப்போக்கில் அவர் செல்வம் குறையத் தொடங்கியது. ஆயினும் அவர் அடியார்களுக்கு உணவளிப்பதை நிறுத்தவில்லை. கடன் வாங்கியும், தம் உடைமைகளை விற்றும் அதைத் தொடர்ந்தார். இறுதியில் அவர் முழுமையான வறுமையை அடைந்தார். ஆனால் 'வறுமை வந்தாலும் அடியார் சேவையைக் கைவிட மாட்டேன்' என்ற உறுதி அவரிடம் குறையவில்லை.

ஒரு நாள் இரவு பெருமழை பொழிந்தது. கண்ணுக்கு எட்டியவரை இருள். அந்த நேரத்தில் சிவபெருமான் ஒரு முதிய அடியார் வடிவில் மாறனாரின் வீட்டு வாசலுக்கு வந்து நின்றார். மழையில் நனைந்து பசியோடு இருந்தார். மாறனார் அவரை அன்புடன் வரவேற்று உள்ளே அமர்த்தினார். ஆனால் வீட்டில் அரிசி இல்லை; உணவுப் பொருள் எதுவும் இல்லை; விறகு இல்லை; விளக்கு இல்லை.

மாறனார் தம் மனைவியிடம் கூறினார்: "அடியார் பசியோடு காத்திருக்கிறார். என்ன செய்வது?" மனைவி, "இன்று பகலில் நீங்கள் வயலில் விதைத்த நெல் மழைநீரில் மிதந்து வரப்பில் ஒதுங்கியிருக்கும். அதைச் சேகரித்து வாருங்கள்" என்றாள். மாறனார் இருட்டில் மழையில் நனைந்தவாறு வயலுக்குச் சென்று விதை நெல்லை அள்ளி வந்தார். மனைவி அதை வறுத்து அரிசியாக்கினாள். விறகுக்கு வழியில்லாததால் வீட்டின் கூரைக் கட்டைகளை இழுத்து எரித்தாள். தோட்டத்தில் இருந்த கீரையைப் பறித்துச் சமைத்தாள்.

உணவு தயாரானதும் மாறனார் அடியாரை அழைக்கச் சென்றார். ஆனால் அடியார் அங்கு இல்லை. திடீரென வானில் ஒளி பரவியது. சிவபெருமான் உமையம்மையோடு விடைமேல் காட்சி தந்தார். "உன் அடியார் பக்தி வறுமையிலும் குறையாதது" என்று கூறி, மாறனாரையும் அவர் மனைவியையும் தம் திருவடி நிழலில் சேர்த்துக்கொண்டார்.

அந்த இரவில் மாறனாரும் அவர் மனைவியும் சிரிப்போடு வேலை செய்தனர் என்று புராணம் குறிப்பிடுகிறது. வறுமையைக் குறையாக எண்ணாமல், அடியாருக்குச் செய்யும் அரிய வாய்ப்பாக அவர்கள் கருதினர். இந்த மனநிலையே 'கடனறி காட்சி'.

செல்வம் இல்லாத காலத்திலும் ஒப்புரவு செய்வதில் தளராத மாறனாரின் வாழ்க்கை 'இடனில் பருவத்தும் ஒப்புரவிற்கு ஒல்கார் கடனறி காட்சியவர்' என்ற குறளுக்கு மிகச் சிறந்த சான்று.

Ilayankudi Maranar

This is the story of Ilayankudi Maranar told in Sekkizhar's Periya Puranam. In Ilayankudi in the Chola country lived a farmer named Maranar. He was a devotee of Shiva and a man of great wealth. Feeding and honouring any devotee of Shiva who came he held to be the duty of his life. In his house there was always a gathering of devotees.

In the course of time his wealth began to decline. Yet he did not stop feeding devotees. He continued by borrowing and selling his possessions, and reached complete poverty. But his resolve, "Even in poverty I will not abandon service to devotees", did not diminish.

One night it rained heavily. At that time Lord Shiva came in the form of an aged devotee and stood at Maranar's doorstep. He was wet from the rain and hungry. Maranar welcomed him and seated him inside. But the house had no rice, no food, no firewood, no lamp.

Maranar told his wife, "The devotee waits hungry. What shall we do?" His wife said, "The paddy you sowed in the field today must have floated in the rainwater and gathered by the bund. Go and bring it." Maranar went in the dark and rain to the field and gathered the seed paddy. His wife roasted it into rice. With no way to get firewood, she pulled out the roof rafters of the house and burned them. She plucked greens from the garden and cooked.

When the food was ready Maranar went to call the devotee. But the devotee was not there. Suddenly light spread in the sky. Lord Shiva appeared on his bull with Uma. "Your devotion to my devotees does not diminish even in poverty," he said, and took Maranar and his wife into the shade of his feet.

The life of Maranar, who did not falter in oppuravu even when without wealth, is the best witness to the verse.