Kural 247 · அருளில்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை பொருளில்லார்க்கு

கீரியும் மாவும்

மகாபாரதத்தின் ஆசுவமேதிக பர்வத்தில் வரும் கதை இது. யுதிஷ்டிரன் பெரிய அசுவமேத வேள்வியை நடத்தி முடித்தபோது, வேள்விக்கு வந்த எல்லோரும் அவன் கொடையைப் போற்றினர். அப்போது ஒரு கீரி அங்கு வந்தது. அதன் உடலில் பாதி பொன்னிறமாக மின்னியது; மறுபாதி சாதாரண நிறத்தில் இருந்தது. அது வேள்விச் சாலையில் புரண்டு பார்த்து, 'இது ஒரு வேள்வியா? ஓர் ஏழை அந்தணன் செய்த தானத்துக்கு இது நிகரில்லை' என்று சொல்லிவிட்டது.

அதிர்ந்த அனைவரும் காரணம் கேட்டனர். கீரி தன் கதையைச் சொன்னது. 'குருக்ஷேத்திரத்தில் ஓர் ஏழை அந்தணன் குடும்பம் வாழ்ந்தது. வயல்களில் உதிர்ந்த தானியங்களைப் பொறுக்கி உண்பதே அவர்கள் வாழ்க்கை. ஒருமுறை கொடிய பஞ்சம் வந்தது. பல நாள் தேடிப் பிடித்த சிறிது தானியத்தை மாவாக்கி, நான்கு பங்காகப் பிரித்து உண்ணத் தொடங்கினர்.'

'அப்போது ஓர் அந்தணர் விருந்தினராக வந்து பசி என்றார். அந்தணர் தன் பங்கைக் கொடுத்தார். விருந்தினர் உண்டும் பசி தீரவில்லை. மனைவி தன் பங்கைக் கொடுத்தாள். மகன் தன் பங்கைக் கொடுத்தான். மருமகளும் தன் பங்கைக் கொடுத்தாள். நால்வரும் பட்டினியாக நின்றனர். விருந்தினர் மகிழ்ந்து தம் உண்மை வடிவை, அறக்கடவுள் வடிவை, வெளிப்படுத்தினார். அவர்கள் நால்வரும் விண்ணுலகம் ஏகினர்.'

இந்தக் கதையில் கீரி பல வேள்விகளுக்குச் சென்று தன் மறுபாதியையும் பொன்னாக்க முயன்றது. ஆனால் மிகப்பெரிய வேள்வியிலும் அது நடக்கவில்லை. அந்த உண்மையை யுதிஷ்டிரனும் ஏற்றுக்கொண்டு மனம் தாழ்த்தினான் என்று மரபு கூறுகிறது.

'அவர்கள் சென்ற பின் நான் அந்த இடத்தில் மிச்சமிருந்த மாவில் புரண்டேன். என் உடலில் பாதி பொன்னானது. மறுபாதியும் பொன்னாக வேண்டும் என்று பல வேள்விகளுக்குச் சென்று புரண்டு பார்த்தேன். ஆனால் இந்த வேள்வியிலும் அது நடக்கவில்லை' என்று கீரி கூறிவிட்டுச் சென்றது.

கதையின் கருத்து: பெருஞ்செல்வம் கொடுப்பதைவிட, இல்லாத நிலையிலும் அருளோடு பகிர்வதே பெரிய அறம். அருளில் வடிவு பெறும் அறத்துக்கே இவ்வுலகிலும் மேலுலகிலும் பயன்.

இந்தக் கதையில் அந்தணக் குடும்பத்துக்குப் பொருள் இல்லை, ஆனால் மறுமை இனிது கிட்டியது. அதுவே 'அருளில்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை' என்பதன் மறுபக்கம்: அருள் உள்ளவர்க்கு இரு உலகும் உண்டு.

பகிர்வதற்கு நம்மிடம் எவ்வளவு இருக்கிறது என்பதை அல்ல, நம் உள்ளம் எவ்வளவு அகன்றது என்பதையே இக்கதை அளவிடுகிறது.

The Mongoose and the Flour

This story comes from the Ashvamedhika Parva of the Mahabharata. When Yudhishthira completed his great horse sacrifice, everyone who had come praised his gifts. Just then a mongoose appeared. Half its body shone golden; the other half was of ordinary colour. It rolled on the ground of the sacrificial hall and said, 'Is this a sacrifice? It does not equal the gift of one poor brahmin.'

All were shocked and asked why. The mongoose told its story. 'A poor brahmin family lived at Kurukshetra, living on grains left in the fields. Once a dreadful famine came. After many days they found a little grain, ground it into flour, divided it into four portions, and began to eat.'

'Then a guest, a brahmin, came and said he was hungry. The brahmin gave his own share. The guest ate but was not satisfied. The wife gave her share. The son gave his. The daughter-in-law gave hers. All four stood hungry. The guest, pleased, revealed his true form, the god of dharma, and the four ascended to heaven.'

'After they went, I rolled in the bit of flour left at that place, and half my body turned golden. To make the other half golden too I have gone to many sacrifices and rolled there. But it has not happened even in this sacrifice,' said the mongoose, and left.

The meaning: more than giving great wealth, sharing with compassion when one has nothing is the greater virtue. Only dharma that takes shape in compassion bears fruit in this world and the next.

In the tale the brahmin family had no possessions, yet the next world was sweet to them. That is the reverse of 'arulillaarkku avvulagam illai': for the compassionate both worlds exist.