Kural 243 · அருள்சேர்ந்த நெஞ்சினார்க் கில்லை இருள்சேர்ந்த

Kural 243 · Compassion · அருளுடைமை

அருள்சேர்ந்த நெஞ்சினார்க் கில்லை இருள்சேர்ந்தஇன்னா உலகம் புகல்.

Arulserndha Nenjinaark Killai Irulserndha / Innaa Ulakam Pukal

They enter not into the dark and bitter world whose heart is joined unto mercy.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

அருளோடு பொருந்திய நெஞ்சம் உடையவர்களுக்கு, இருள் நிறைந்த துன்ப உலகத்தில் புகுதல் இல்லை.

Meaning

Those whose hearts are joined with compassion have no entering into the dark world of suffering.

சொற்பொருள் Word by word

அருள்சேர்ந்த: joined with compassion
நெஞ்சினார்க்கு: for those of heart
இல்லை: there is not
இருள்சேர்ந்த: filled with darkness
இன்னா உலகம்: world of suffering
புகல்: entering

விளக்கம்

இந்தக் குறள் ஒரு நம்பிக்கையான வாக்குறுதியைத் தருகிறது: அருள் நிறைந்த நெஞ்சம் உடையவர்கள் இருள் நிறைந்த துன்ப உலகத்தில் புக மாட்டார்கள். 'இருள் சேர்ந்த இன்னா உலகம்' என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் மறுமையில் உள்ள நரகம் என்றே பெரும்பாலும் பொருள் கொள்கின்றனர். பரிமேலழகர் உள்ளிட்ட சிலர் அவ்வாறு விளக்குகின்றனர். சிலர் இதை இம்மையிலேயே உள்ள அறியாமை, அச்சம், துயரம் ஆகியவை நிறைந்த மனநிலை என்றும் கொள்வர்.

எவ்வாறு பார்த்தாலும் இங்கே 'இருள்' என்பது அறியாமையையும் துயரையும் குறிக்கும் குறியீடு. அருளுடையவரின் நெஞ்சில் ஒளி இருக்கிறது; அவர் எங்குச் சென்றாலும் அவ்வொளி அவருடன் செல்கிறது. அதனால் அவர் இருளுக்குள் நுழைய வேண்டிய தேவை இல்லை. ஒளி உள்ளவனுக்கு இருட்டு அறையும் வழியாகிவிடுகிறது.

இந்தக் குறளை 'அருள்சேர்ந்த நெஞ்சு' என்ற தொடரின் அழகோடும் காணலாம். அருள் வெளியில் இருந்து வந்து நெஞ்சோடு சேர்கிறது என்று அது சொல்கிறது. அதாவது இது பிறவிக் குணம் மட்டும் அன்று; இறையருளும் நல்லோர் தொடர்பும் பயிற்சியும் சேர்ந்து நெஞ்சுக்குள் நிலைபெறும் ஒன்று. நாம் முயன்றால் அது நம்மிலும் சேரும் என்ற நம்பிக்கை இதில் தொனிக்கிறது.

அருளுடையவர் ஏன் இருளை அடையமாட்டார் என்பதற்கான உளவியல் காரணமும் உண்டு. பிறருக்குத் துன்பம் தரும் எண்ணம் இல்லாத மனம், அச்சமும் குற்ற உணர்வும் இல்லாமல் இருக்கிறது. அந்த அமைதியே ஒரு வகையில் இவ்வுலகிலேயே ஒளிமயமான வாழ்வு. இரக்கம் உடையவரைச் சுற்றி நல்லவர்கள் சேர்கிறார்கள்; அவர் வாழ்வு நட்பு, நம்பிக்கை ஆகியவற்றால் நிறைகிறது.

இந்தக் குறளை நாம் நம் துன்பத்தின் காலங்களில் நினைவில் கொள்ளலாம். இருளுக்கு மத்தியில் ஒரு சிறு விளக்கு போல, சிறு நற்செயலைச் செய்தாலும் அது நம் உள்ளத்தில் ஒளியேற்றும்.

வீட்டிலும் அலுவலகத்திலும் தெருவிலும் நாம் சந்திக்கும் சிறு சிறு சூழ்நிலைகளில் இரக்கமாக நடந்துகொள்வதே இருளிலிருந்து விலகும் வழி. கோபத்தை விழுங்கி இனிய சொல் சொல்வது, கடிந்து பேச வேண்டிய இடத்தில் மென்மையாகப் பேசுவது போன்றவை சிறிய விளக்குகளே.

Explanation

This couplet offers a hopeful promise: those with a heart joined to compassion will not enter the dark world of suffering. Most commentators, Parimelazhagar among them, take 'irul sernda innaa ulagam' to mean the hell of the next world. Some take it to be a state of mind here and now, filled with ignorance, fear and sorrow.

Seen either way, 'darkness' here is a symbol of ignorance and pain. The compassionate person has a light in the heart, and it goes with him wherever he goes. So he has no need to enter the dark. For one who carries a lamp, even a dark room becomes a path.

There is also a psychological reason why the compassionate do not reach darkness. A mind that has no intent to hurt others is free from fear and guilt. That peace is itself, in a way, a luminous life even in this world. Around a compassionate person good people gather, and his life fills with friendship and trust.

We can remember this couplet in times of our own distress. Like a small lamp in the midst of gloom, even a small kind act lights the heart. This is the quiet confidence that Valluvar hopes to give.

கதை

யுதிஷ்டிரனும் நாயும்

மகாபாரதத்தின் மகாப்பிரஸ்தானிக பர்வத்தில் வரும் கதை இது. குருக்ஷேத்திரப் போருக்குப் பிறகு பாண்டவர்கள் நீண்ட காலம் அரசாண்டனர். கண்ணனின் மறைவுக்குப் பின் உலக வாழ்வில் பற்றற்று, திரௌபதியுடன் சேர்ந்து இமயமலையை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். அவர்களுடன் ஒரு நாயும் தொடர்ந்தது. வழியில் திரௌபதி, சகாதேவன், நகுலன், அர்ச்சுனன், பீமன் ஒவ்வொருவராக வீழ்ந்தனர். யுதிஷ்டிரன் மட்டும் நாயுடன் மேலே சென்றான்.

மலையின் உச்சியில் இந்திரன் தேரோடு வந்து, 'யுதிஷ்டிரா, உன் அறத்தால் நீ உடலோடு சொர்க்கத்துக்கு வரலாம். தேரில் ஏறு' என்றான். யுதிஷ்டிரன் தன் தம்பிகளும் மனைவியும் என்ன ஆனார்கள் என்று கேட்டான். அவர்கள் ஏற்கனவே சொர்க்கம் சேர்ந்துவிட்டனர் என்று இந்திரன் கூறினான். பிறகு நாயைச் சுட்டிக்காட்டி, 'இந்த நாய் சொர்க்கத்துக்கு வர முடியாது. இதை விட்டுவிட்டு ஏறு' என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் மறுத்துவிட்டான். 'என்னை நம்பி இதுவரை தொடர்ந்து வந்த இந்த உயிரை நான் கைவிடமாட்டேன். அதைக் கைவிட்டுப் பெறும் சொர்க்கம் எனக்கு வேண்டாம்' என்றான். இந்திரன் மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்தியும் அவன் அசையவில்லை. 'அன்பு செய்யும் உயிரைக் கைவிடுவது அறமன்று' என்பதே அவன் பதில்.

இந்திரன் சொர்க்கத்தின் இன்பங்களைச் சொல்லிக் காட்டியும் யுதிஷ்டிரன் அசையாதது அவன் இரக்கத்தின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது. நாய் என்பது அன்றைய சமூகத்தில் தாழ்வாகக் கருதப்பட்டது; ஆனாலும் அவன் அதை உயிராகவே கண்டான்.

அந்த நொடியில் நாய் தன் உண்மை வடிவை எடுத்தது. அது அறக்கடவுளான யமதர்மராஜன்; யுதிஷ்டிரனின் தந்தை. அவன் தன் மகனின் அருளை மெச்சி, 'நீ பலமுறை சோதிக்கப்பட்டாய்; இறுதியாக இந்த இரக்கச் சோதனையிலும் வென்றாய். சொர்க்கம் உனக்கே உரியது' என்றார்.

இங்கே யுதிஷ்டிரன் எதைக் கண்டும் அஞ்சவில்லை. அவன் தருமத்தின் மீது கொண்ட பற்றும் ஒரு நாய் மீது கொண்ட அருளும் அவனுக்கு ஒளி மிக்க உலகத்தின் வாசலைத் திறந்தன. 'அருள்சேர்ந்த நெஞ்சினார்க்கு இல்லை இருள்சேர்ந்த இன்னா உலகம் புகல்' என்பதற்கு இதுவே நேரடிச் சான்று.

நம் வாழ்விலும் ஒரு சிறு உயிரைக் கைவிடாமல் காக்கும்போது, நாம் நம் உள்ளத்தின் ஒளிக்கு வழி விடுகிறோம்.

கதையை நாம் கேட்கும்போது யுதிஷ்டிரன் கீழ்ப்படிந்த பாசம் காரணமாக அவ்வாறு செய்தான் என்று மட்டும் எண்ணிவிடக் கூடாது. தருமத்தின் மிக நுட்பமான வடிவம் இரக்கம் என்பதை உணர்ந்ததாலேயே அவன் அவ்வாறு செய்தான்.

A story

Yudhishthira and the Dog

This story is told in the Mahaprasthanika Parva of the Mahabharata. After the war at Kurukshetra the Pandavas ruled for a long time. After Krishna's departure they lost their attachment to worldly life and set out with Draupadi towards the Himalayas. A dog followed them. On the way Draupadi, Sahadeva, Nakula, Arjuna and Bhima fell one by one. Only Yudhishthira went on with the dog.

At the mountain's summit Indra arrived with his chariot. 'Yudhishthira, by your righteousness you may come to heaven in your own body. Get into the chariot.' Yudhishthira asked what had become of his brothers and his wife. Indra said they had already reached heaven. Then, pointing to the dog, he said, 'This dog cannot enter heaven. Leave it and mount.'

Yudhishthira refused. 'I will not abandon this creature that has followed me so far in trust. I do not want a heaven won by forsaking it.' Indra pressed him again and again, but he did not move. 'To abandon a being that loves you is not dharma,' he said.

At that moment the dog took its true form. It was Yama Dharmaraja, the god of dharma, Yudhishthira's own father. Praising his son's compassion he said, 'You have been tested many times, and now you have won this test of mercy as well. Heaven is rightly yours.'

Yudhishthira feared nothing here. His devotion to dharma and his mercy for a dog opened to him the gate of a world full of light. For 'there is no entering the dark world for the compassionate' this is direct evidence.

In our own lives, when we protect even one small creature rather than abandon it, we make way for the light in our hearts.

சிந்தனைக்கு

யாரையாவது அல்லது எதையாவது விட்டுவிட்டுச் செல்ல நேரிடும் என்பதால் ஓர் எளிய வழியை நீங்கள் கடைசியாக எப்போது மறுத்தீர்கள்?

To reflect on

When did you last refuse an easier path because it would have meant leaving someone, or something, behind?