Kural 241 · அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம் பொருட்செல்வம்

ரந்திதேவனின் பசி

பாகவத புராணத்தில் ரந்திதேவன் என்னும் மன்னனின் கதை வருகிறது. அவன் தன் செல்வம் முழுவதையும் இரப்பவர்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டான். குடும்பத்துடன் காட்டுக்குச் சென்று நாற்பத்தெட்டு நாள் பசியால் வாடினான். நாற்பத்தொன்பதாம் நாள் காலை அவனுக்குச் சிறிது நெய்யும் பாயசமும் கோதுமை அடையும் கிடைத்தன. அவன் அவற்றை உண்ணத் தொடங்கும்போது, ஓர் அந்தணர் வந்து பசி என்று கேட்டார். ரந்திதேவன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் பங்கிலிருந்து அவருக்கு உணவு கொடுத்தான்.

மீதமிருந்ததைக் குடும்பத்தினர் பகிர்ந்து உண்ணத் தொடங்கியபோது ஒரு சூத்திரர் வந்து உணவு கேட்டார். அவருக்கும் கொடுத்தனர். அடுத்து நாய்களுடன் ஒருவன் வந்து, 'எங்களுக்குப் பசி' என்றான். மீதமிருந்த உணவையும் அவனுக்கே கொடுத்தனர். இப்போது ரந்திதேவனிடம் கொஞ்சம் குடிநீர் மட்டும் இருந்தது. அதை அருந்தப் போகும்போது தாகத்தால் வாடும் ஒரு புலையன் வந்து தண்ணீர் கேட்டான். அவன் குரல் தளர்ந்திருந்தது.

அந்த நிலையிலும் ரந்திதேவன் தன் நீரை அவனுக்குக் கொடுத்தான். அவன் சொன்ன சொல் பாகவதத்தில் உள்ளது: 'எட்டு வகை சித்திகளையும் வீடுபேற்றையும் நான் இறைவனிடம் வேண்டேன். எல்லா உயிர்களின் துன்பங்களையும் நான் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும்; அவர்கள் துன்பமின்றி இருக்க வேண்டும்.' இதைக் கேட்டதும் மும்மூர்த்திகளும் அவன் முன் தோன்றினர். அவர்கள்தான் உணவு கேட்டு வந்தவர்கள் போல வேடமிட்டிருந்தனர் என்று புராணம் சொல்கிறது. அவர்கள் அவனுக்கு அருள் புரிந்தனர்; ஆனால் அவனோ பற்றின்றி அவர்களை வணங்கினான்.

ரந்திதேவன் தானே பசித்திருந்தும் ஒவ்வொரு விருந்தாளியையும் வரவேற்ற விதம், அருள் என்பது மிச்சத்தைக் கொடுப்பது அல்ல, தன் தேவையையே பகிர்வது என்பதைக் காட்டுகிறது. அவன் முகத்தில் தயக்கமோ வருத்தமோ இல்லை என்பதே இக்கதையின் அழகு.

இந்தக் கதையில் ரந்திதேவனிடம் இறுதியில் ஒரு கோப்பை நீர் மட்டுமே இருந்தது. ஆனால் அந்த ஒரு கோப்பை நீரைக் கொடுத்தபோதுதான் அவன் செல்வங்களிலேயே பெரிய செல்வத்தைப் பெற்றான். அவன் அரசைக் காப்பாற்றினானா என்பது அல்ல, அவன் அருளைக் காப்பாற்றினான் என்பதுதான் மக்களின் நினைவில் நிற்கிறது.

நாமும் நம் வாழ்வில் ஒரு நாளாவது நமக்கான உணவில் ஒரு பகுதியைப் பசித்த ஒருவருக்குக் கொடுத்துப் பார்த்தால், செல்வத்தின் உண்மை மதிப்பு விளங்கும்.

ரந்திதேவனின் வழிவந்த மரபில் இன்றும் அன்னதானம் புனிதச் செயலாகக் கருதப்படுகிறது. திருக்கோயில்களில் உச்சிக்காலப் பூசைக்குப் பின் பசித்தவருக்கு உணவளிக்கும் வழக்கமும் இந்த அருள் மரபின் தொடர்ச்சியே.

Rantideva's Hunger

The Bhagavata Purana tells of King Rantideva, who gave away all his wealth to those who asked. He went into the forest with his family and suffered hunger for forty-eight days. On the morning of the forty-ninth day some ghee, payasam and wheat cakes came to him. As he was about to eat, a brahmin came begging for food. Rantideva gladly gave him a share.

When the family began to share what remained, another visitor came and asked for food, and they gave to him as well. Next came a man with his dogs, saying, 'We are hungry.' The remaining food too was given to him. Now Rantideva had only a little drinking water. As he lifted it, a thirsting outcaste came and begged for water, his voice weak.

Even then Rantideva gave away his water. The words he spoke are recorded in the Bhagavata: 'I do not ask the Lord for the eight powers or for liberation. Let me bear the sufferings of all beings, so that they may be free from pain.' At this the three great gods appeared before him; it was they who had come in the guise of those who begged, says the Purana. They bestowed grace upon him, but he bowed to them without attachment.

In this tale, Rantideva had in the end only a cup of water. Yet in giving it he gained the greatest wealth of all. People remember not whether he saved his kingdom but that he kept his compassion.

If, even for one day, we give a part of our own meal to someone hungry, the true worth of wealth becomes clear to us.