Kural 248 · பொருளற்றார் பூப்பர் ஒருகால் அருளற்றார்

குசேலனும் கண்ணனும்

பாகவத புராணத்தில் குசேலனின் கதை வருகிறது. குசேலன் என்பவன் ஓர் ஏழை அந்தணன். அவன் மனைவி சுசீலை. வறுமை காரணமாக அவர்களுக்கு உணவு கிடைப்பதே அரிதாக இருந்தது. குழந்தைகள் பசியால் அழுதன. ஒருநாள் சுசீலை தன் கணவரிடம், 'உங்கள் இளமைக்கால நண்பர் கண்ணன் துவாரகையில் அரசராக இருக்கிறாராம். அவரிடம் சென்று உதவி கேளுங்கள்' என்று வேண்டினாள்.

குசேலன் முதலில் தயங்கினான். நண்பனிடம் கையேந்துவது அவனுக்கு வெட்கமாக இருந்தது. ஆனால் மனைவியின் வற்புறுத்தலால் புறப்பட்டான். கண்ணனுக்குக் கொடுக்கும் பரிசாக அண்டை வீட்டில் வாங்கிய ஒரு பிடி அவலை ஒரு கந்தல் துணியில் முடிந்துகொண்டான். துவாரகையின் அரண்மனை வாயிலில் அவன் நின்றபோது, அவன் கோலத்தைக் கண்டு காவலர் தடுத்தனர்.

செய்தி கேட்டதும் கண்ணன் ஓடி வந்து குசேலனைக் கட்டித் தழுவினான். தன் அரியணையில் அவனை அமர்த்தி, அவன் கால்களைத் தன் கையால் கழுவினான். சாந்தீபனி ஆசிரமத்தில் இருவரும் ஒன்றாகப் படித்த நாட்களை நினைவுகூர்ந்தனர். 'எனக்கு என்ன கொண்டு வந்தீர்கள்?' என்று கண்ணன் கேட்டபோது, குசேலன் அவலைக் கொடுக்க வெட்கப்பட்டான். கண்ணனோ அவன் மூட்டையைப் பறித்துத் தானே பிரித்து, ஒரு பிடி அவலை அன்போடு வாயில் போட்டுக்கொண்டான். இரண்டாம் பிடி எடுக்கும்போது ருக்மிணி தடுத்தாள் என்று சொல்லப்படுகிறது.

குசேலன் கண்ணனிடம் தன் வறுமையைச் சொல்லாமல் வந்தான்; கண்ணன் அதை அவனுடைய கண்களிலிருந்தே படித்துக்கொண்டான். உண்மையான அருள் கேட்காமலே அறிந்து கொடுக்கும் என்பதை இது காட்டுகிறது.

குசேலன் தன் தேவையை ஒரு சொல்லும் கேட்கவில்லை. சில நாள் தங்கி விடைபெற்றான். ஊர் திரும்பியபோது தன் குடிசை இருந்த இடத்தில் அழகிய மாளிகை நின்றது. சுசீலை செல்வச் செழிப்பில் அவனை வரவேற்றாள். ஆயினும் அவன் எளிமையை மறக்கவில்லை.

கண்ணனின் அருளும் குசேலனின் பணிவும் இந்தக் கதையை இனிமையாக்குகின்றன. ஏழ்மை நிலையில் இருந்தவன் ஒருநாள் செழித்தான் என்பது 'பொருளற்றார் பூப்பர் ஒருகால்' என்பதன் சான்று. அருளுடைய நண்பனும் அருளுடைய இதயமும் இருந்ததால் அது நிகழ்ந்தது.

இன்றும் வைணவ மரபில் அவல் நிவேதனம் செய்து இக்கதையை நினைவுகூர்கின்றனர். ஏழ்மையிலும் அன்பு குறையாதவர்களை இறைவன் மறப்பதில்லை என்பதே இக்கதையின் சாரம். அத்தகைய எளிய நட்பே அருளின் உயிர்நாடி.

Kuchela and Krishna

The story of Kuchela is told in the Bhagavata Purana. Kuchela was a poor brahmin and his wife was Susheela. Because of poverty they found food hard to get, and their children cried with hunger. One day Susheela pleaded with her husband, 'Your boyhood friend Krishna is now king in Dwaraka. Go to him and ask for help.'

Kuchela hesitated at first; he was ashamed to stretch out his hand to a friend. But at his wife's urging he set out. As a gift for Krishna he tied a handful of beaten rice, borrowed from a neighbour, in a ragged cloth. When he stood at the palace gate of Dwaraka, the guards stopped him, seeing his appearance.

Hearing the news, Krishna ran out and embraced Kuchela. He seated him on his own throne and washed his feet with his own hands. They recalled their days of study together in the hermitage of Sandipani. 'What have you brought for me?' Krishna asked. Kuchela was ashamed to give the rice, but Krishna seized the bundle, opened it himself, and lovingly put a handful in his mouth. As he took a second handful, Rukmini, it is said, held his hand.

Kuchela did not utter a word about his need. After staying a few days he took leave. When he reached home, in the place of his hut stood a beautiful mansion. Susheela greeted him amid prosperity. Yet he did not forget his simplicity.

Krishna's grace and Kuchela's humility make this tale sweet. One who was poor flourished one day, which proves 'porulatraar poopar orukaal'. It happened because there was a compassionate friend and a heart that was compassionate.