தEN
Read the Kural
Kural 250 · Compassion · அருளுடைமை

Kural 250 · வலியார்முன் தன்னை நினைக்கதான் தன்னின்

வலியார்முன் தன்னை நினைக்கதான் தன்னின்மெலியார்மேல் செல்லு மிடத்து.

Valiyaarmun Thannai Ninaikka Thaan / Thannin Meliyaarmel Sellu Mitaththu

When thou art tempted to oppress the weak, consider how it would be for thee to tremble before a stronger.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தன்னைவிட மெலிந்தவர்மேல் தன் வலிமையைச் செலுத்தப் போகும்போது, தான் வலியவர் முன் எவ்வாறு இருந்தோம் என்பதை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

Meaning

When going to act upon those weaker than oneself, let one think of oneself as one stands before the strong.

சொற்பொருள் Word by word

வலியார்முன்
before the strong
தன்னை
oneself
நினைக
let one think of
தான்
he
தன்னின்
than himself
மெலியார்மேல்
upon the weak
செல்லும் இடத்து
when going (to act against)

விளக்கம்

இது அருளுடைமை அதிகாரத்தின் முடிவுக் குறள்; அருளை வளர்த்துக்கொள்ளும் ஒரு எளிய, நடைமுறை வழியைச் சொல்கிறது. நம்மைவிட வலிமையுள்ளவர் முன் நாம் நின்றால் அச்சம் ஏற்படுகிறது; அவர் நம்மை என்ன செய்வாரோ என்று நடுங்குகிறோம். அதே நிலையில் நமக்குக் கீழ் உள்ளவர்கள் நம் முன் நிற்கும்போது அவர்களும் அவ்வாறே அஞ்சுகிறார்கள் என்பதை உணர வேண்டும். இது இக்குறளின் மையம்.

இக்குறளில் வள்ளுவர் தன் அறிவுரையை ஒரு கட்டளையாக அல்லாமல், சிந்தனைப் பயிற்சியாகத் தருகிறார். 'நினைக' என்ற சொல் நினைத்துப் பார்க்கச் சொல்கிறது; கட்டாயப்படுத்தவில்லை. நாமே நம் மனத்தில் ஓர் ஒப்புமையை உருவாக்கிக்கொண்டு, அதன் மூலம் இரக்கத்தை அடைவது இங்கே நோக்கம்.

'வலியார்முன் தன்னை நினைக' என்பதை நிதானமாகப் படிக்க வேண்டும். 'தன்னை நினைக' என்றால் தன்னைப் பற்றி எண்ணிப் பார்க்க என்று பொருள். மெலியார்மேல் செல்லும் இடத்தில், அதாவது அவர்களை வருத்தத் தொடங்கும் நிலையில், அந்த எண்ணம் நம்மைத் தடுக்கும். 'தான் தன்னின்' என்பதில் இருமுறை வரும் 'தன்' சொல்லும் ஒவ்வொருவரும் தம்மையே கண்ணாடியில் காண வேண்டும் என்ற அழுத்தத்தைத் தருகிறது.

இந்தப் பயிற்சியின் அழகு, அது எவ்விதக் கோட்பாடும் தேவைப்படாதது. ஒவ்வொரு மனிதனும் வாழ்வில் எப்போதாவது ஆசிரியர், அதிகாரி, மூத்தவர், அரசு அலுவலர் முன் அச்சத்தோடு நின்றிருக்கிறான். அந்த அனுபவத்தை நினைவு கூர்ந்தாலே பணியாளர், மாணவர், குழந்தை, விலங்கு ஆகியோரிடம் நாம் நடந்துகொள்ளும் முறை மென்மையாகும்.

இன்று நமக்கு அதிகாரமும் வாய்ப்பும் இருக்கும் இடங்களில் இந்த நினைவு மிகவும் தேவை. நம்மைவிட நிலையில் தாழ்ந்தவர்களிடம் பேசும் முன் ஒரு கணம் நின்று, 'இதே நிலையில் நான் இருந்தால் எப்படி உணர்வேன்?' என்று கேட்பது அருளின் தொடக்கம்.

சிறுவர்களிடமும் இந்தப் பயிற்சியைக் கற்றுத் தரலாம். தங்களைவிடச் சிறியவர்களிடம் வலிமை காட்டும் குழந்தைகளிடம், 'உன்னைவிடப் பெரிய ஒருவர் இப்படி நடந்தால் உனக்கு எப்படி இருக்கும்?' என்று கேட்பது அருளின் முதல் பாடமாகும்.

Explanation

This is the closing couplet of the chapter on compassion, and it offers a simple, practical way to grow it. When we stand before someone stronger than ourselves, fear arises, and we tremble to think what he may do. Valluvar asks us to realise that when those beneath us stand before us, they feel just the same. That is the centre of the verse.

'Valiyaarmun thannai ninaika' should be read slowly. 'Thannai ninaika' means to think of oneself. At the place of going against the weaker, when about to start hurting them, that thought will restrain us. The doubled 'than... thannin' stresses that each of us must see ourselves in the mirror.

The beauty of this practice is that it needs no doctrine. Every human being has at some time stood in fear before a teacher, an officer, an elder, a government clerk. Merely recalling that experience softens how we treat servants, students, children and animals.

Today this memory is needed most in places where we have power and opportunity. Before speaking to someone lower in station, to pause a moment and ask 'How would I feel in his place?' is the beginning of compassion. Valluvar gives this advice as a practice of thought rather than a command: 'ninaika' asks us to think and does not compel. The aim is for us to build the comparison in our own minds and reach compassion through it.

கதை

பீமனும் அனுமனும்

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் வரும் நிகழ்ச்சி இது. பாண்டவர்கள் காட்டில் வாழ்ந்தபோது திரௌபதி ஒரு நாள் காற்றில் மிதந்து வந்த அழகிய சௌகந்திக மலரைக் கண்டாள். அதைப் போன்ற மேலும் மலர்கள் வேண்டும் என்று பீமனிடம் கேட்டாள். பீமன் மலரின் மணத்தைப் பின்தொடர்ந்து வடக்கு நோக்கிப் புறப்பட்டான். தன் பலத்தில் அவனுக்குப் பெரிய பெருமிதம் இருந்தது; காடுகளையும் மலைகளையும் அவன் அஞ்சாமல் கடந்தான்.

கதலி வனத்தின் வழியில் ஒரு குறுகிய பாதையை ஒரு முதிய குரங்கு தன் வாலைப் போட்டுத் தடுத்துக்கொண்டிருந்தது. பீமன் அதைக் கண்டு, 'வழியை விடு, குரங்கே' என்று அதட்டினான். அந்தக் குரங்கு மெல்லச் சொன்னது: 'நான் முதியவன், உடல் நலமில்லை. என் வாலைத் தூக்கி ஒதுக்கிப் போ.' பீமன் அலட்சியமாக வாலைத் தூக்க முயன்றான். அவன் எவ்வளவு முயன்றும் அது அசையவில்லை. இரு கைகளாலும், பின் தன் முழு பலத்தாலும் முயன்றான். வியர்வை வழிந்தது; ஆயினும் அந்த வாலைச் சிறிதும் நகர்த்த முடியவில்லை.

அவன் பெருமை அடங்கியது. மலை போன்ற வலிமை கொண்ட தன்னால் ஒரு வாலைக்கூட நகர்த்த முடியவில்லையே என்று திகைத்தான். பணிவோடு கைகூப்பி, 'ஐயா, நீங்கள் யார்? சாதாரணக் குரங்கல்ல என்று புரிகிறது. என் அகந்தையைப் பொறுத்தருள்க' என்றான். அப்போது அந்தக் குரங்கு தன் உண்மை உருவை எடுத்தது. அது இராமாயணத்தின் அனுமன்; பீமனின் அண்ணனும் வாயுபுத்திரனுமான அனுமன்.

பீமன் தன் பலத்தில் கொண்ட அகந்தை, அவன் தம்பியர் நால்வரும் ஒருபோதும் காணாத ஒரு பக்கம். ஆனால் இந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பின் அவன் எளியவர்களிடம் மட்டுமின்றி, எதிரிகளிடமும் அளவறிந்து நடக்கத் தொடங்கினான் என்று கதை முடிகிறது.

அனுமன் பீமனைத் தழுவி அன்பு காட்டினார். 'தம்பி, பலம் இருக்கலாம்; ஆனால் அதைப் பிறரிடம் காட்டும் முன் தன்னைவிட வலியவர் உண்டு என்பதை நினைக்க வேண்டும்' என்று அறிவுறுத்தினார். பீமனுக்கு ஒரு வரம் அளித்தார்: போர்க்களத்தில் அர்ச்சுனனின் கொடியில் அமர்ந்து முழக்கமிட்டுத் துணை நிற்பதாக உறுதியளித்தார்.

பீமன் அன்று கற்ற பாடம் வாழ்நாள் முழுவதும் அவனுடன் இருந்தது. வலியவர் முன் தான் எவ்வாறு நடுங்கினோம் என்ற நினைவு, எளியவரிடம் அவனை மென்மையாக்கியது. அந்த நினைவே 'வலியார்முன் தன்னை நினைக' என்ற குறளின் உட்பொருள்.

நம் வாழ்விலும் ஒருவரின் அதிகாரம் உயரும்போது, அவர் முன்பு எவ்வளவு எளியவராக இருந்தார் என்பதை நினைவில் கொள்வது அவரை மென்மையாக வைத்திருக்கும் ஒரு ஒப்பற்ற வழி.

A story

Bhima and Hanuman

This incident is from the Vana Parva of the Mahabharata. While the Pandavas lived in the forest, Draupadi one day saw a beautiful Saugandhika flower carried by the wind. She asked Bhima to bring more like it. Bhima followed the scent northward. He was very proud of his strength and crossed forests and mountains without fear.

On the path through the plantain forest an old monkey lay with his tail stretched across a narrow track. Bhima saw him and shouted, 'Make way, monkey!' The monkey said softly, 'I am old and unwell. Lift my tail aside and pass.' Bhima carelessly tried to lift the tail. However hard he tried, it would not move. With both hands, then with all his strength, he tried. Sweat poured from him, yet he could not shift the tail at all.

His pride was subdued. He was bewildered that he, strong as a mountain, could not move even a tail. With folded hands he said humbly, 'Sir, who are you? I see you are no ordinary monkey. Forgive my arrogance.' The monkey then took his true form. He was Hanuman of the Ramayana, Bhima's elder brother as a son of the wind god.

Hanuman embraced Bhima affectionately. 'Brother, you may have strength, but before showing it to others, remember that there are stronger than you.' He gave Bhima a boon, promising to abide on Arjuna's banner in the war and roar to give the Pandavas strength.

The lesson Bhima learned that day stayed with him all his life. The memory of how he had trembled before the strong made him gentle with the weak. That memory is the inner meaning of 'valiyaarmun thannai ninaika'.

சிந்தனைக்கு

இன்று யார்மேல் உங்களுக்கு அதிகாரம் உள்ளது, அவர் இடத்தில் நீங்கள் நின்றால் எவ்வாறு நடத்தப்பட விரும்புவீர்கள்?

To reflect on

Where do you hold power over someone today, and how would you want to be treated if you stood in their place?