Kural 301 · செல்லிடத்துக் காப்பான் சினங்காப்பான் அல்லிடத்துக்

இலக்குவனைத் தணித்த இராமன்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் ஒரு காட்சி வருகிறது. இராமனுக்கு முடிசூட்டும் நாள் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. கைகேயியின் வரங்களால் அது தடைபட்டு, இராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனம் செல்ல நேர்ந்தது. இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் இலக்குவன் கொதித்தெழுந்தான். அவன் இராமனின் தம்பி; வீரன், அம்பு எய்வதில் சிறந்தவன்.

இலக்குவன் சினத்துடன் பேசினான்: 'தந்தை வயதானவர்; கைகேயியின் சொல்லைக் கேட்டு மயங்கிவிட்டார். அவரது சொல்லை நாம் ஏன் மதிக்க வேண்டும்? என் அம்புகளால் அயோத்தியை அடக்கி உனக்கு முடிசூட்டுவேன். யார் தடுத்தாலும் அவர்களை அழிப்பேன்.' அவன் கண்கள் சிவந்தன. அவன் அப்படிச் செய்யக்கூடிய ஆற்றலும் உடையவன்.

இராமன் அமைதியாகக் கேட்டான். அவனுக்கு இலக்குவனைவிடச் சினம் கொள்ளக் காரணம் அதிகம் இருந்தது; அவனே அரசுரிமையை இழந்தவன். இராமனுக்கும் இலக்குவனைப் போலவே ஆற்றல் இருந்தது; தேவைப்பட்டால் அயோத்தியையே அடக்கியிருக்க முடியும். ஆனால் அவன் இலக்குவனை அன்புடன் தடுத்தான்: 'தம்பீ, தந்தையின் சொல்லைக் காப்பதே அறம். விதியின் ஆட்டத்தை எதிர்த்துச் சினம் கொள்வதால் பயன் இல்லை. உன் சினத்தைத் தணித்துக்கொள்.' அவன் சொல்லில் அதிகாரம் இல்லை, அன்பு இருந்தது.

இலக்குவன் சிறிது நேரத்தில் தணிந்தான். தன் தவறை உணர்ந்து, இராமனுடன் வனம் செல்ல முடிவு செய்தான். அங்கே அவன் பதினான்கு ஆண்டுகள் உறங்காமல் இராமனையும் சீதையையும் காத்தான் என்று மரபு கூறுகிறது.

'செல்லிடத்துக் காப்பான் சினங்காப்பான்' என்பதன் உயிருள்ள சான்று இராமன். அவனிடம் வலிமையும் காரணமும் இருந்தன; ஆனால் அவன் சினத்தை நீக்கி அறத்தைத் தேர்ந்தான். சக்தி இருக்கும்போது அதை அடக்கி ஆள்வதே அவனுக்கு உயர்வு தந்தது. அதுவே அவனை மக்களின் மனத்தில் தெய்வமாக்கியது.

இராமனின் இந்த அணுகுமுறை அவன் வாழ்வு முழுவதும் தொடர்ந்தது. வனவாசத்தில் பல துன்பங்கள் வந்தபோதும், இராவணன் சீதையைக் கவர்ந்தபோதும் அவன் சினத்தில் கட்டுப்பாட்டை இழக்கவில்லை. போரிலும் எதிரி சரண் அடைந்தால் ஏற்கும் மனம் அவனிடம் இருந்தது. வலிமை இருந்தபோதும் அவன் அதைத் தன் சினத்துக்குப் பயன்படுத்தாமல் அறத்துக்குப் பயன்படுத்தினான்; அதனால் அவன் அதிகாரம் மக்களுக்குப் பாதுகாப்பாகத் தோன்றியது, அச்சமாக அல்ல.

இதிலிருந்து நாம் நம் குடும்பத்திலும் பணியிலும் நம் ஆற்றல் இருக்கும் இடங்களில் மென்மையாக நடக்கப் பழகலாம்.

Rama Calms Lakshmana

In the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana there is a scene. The day of Rama's coronation had been announced. Kaikeyi's boons blocked it, and Rama had to go to the forest for fourteen years. On hearing this, Lakshmana boiled over. He was Rama's brother, a warrior and a master archer.

Lakshmana spoke in anger: "Father is old and has been deluded by Kaikeyi's words. Why should we honour them? With my arrows I will subdue Ayodhya and crown you. Whoever stops me I will destroy." His eyes reddened, and he was fully capable of doing it.

Rama listened calmly. He had more reason to be angry than Lakshmana, for he was the one who had lost the kingdom. Rama had as much power as Lakshmana and could have subdued Ayodhya if needed. But he lovingly stopped his brother: "Brother, keeping father's word is dharma. There is no use in being angry against the play of fate. Calm your anger." There was no command in his words, only love.

In a little while Lakshmana quieted. Realising his error, he decided to go to the forest with Rama. There, tradition says, he guarded Rama and Sita for fourteen years without sleeping.

Rama is a living proof of "He who guards anger where it can take effect is the true guardian." He had strength and reason, yet he put anger aside and chose dharma. Governing power by restraint when he had it raised him, and made him a god in the hearts of the people.