Kural 307 · சினத்தைப் பொருளென்று கொண்டவன் கேடு

அந்தணப் பெண்ணும் கீரியும்

பஞ்சதந்திரமும் ஹிதோபதேசமும் சினத்தின் விளைவை உணர்த்தும் ஒரு கதையைச் சொல்கின்றன. ஒரு ஊரில் தேவசர்மன் என்ற அந்தணன் தன் மனைவியுடன் வாழ்ந்தான். அவர்களுக்கு ஒரு குழந்தை பிறந்தது. அதே வீட்டில் அவர்கள் ஒரு கீரிப்பிள்ளையையும் தம் பிள்ளைபோல அன்புடன் வளர்த்தனர். கீரி குழந்தையுடன் விளையாடியது; வீட்டைக் காத்தது.

ஒருநாள் அந்தணனின் மனைவி குழந்தையைக் கீரியின் கண்காணிப்பில் விட்டுவிட்டு நீர் எடுக்கச் சென்றாள். அந்த நேரத்தில் ஒரு கருநாகம் வீட்டுக்குள் நுழைந்து குழந்தையை நோக்கிச் சென்றது. கீரி பாய்ந்து சென்று அந்தப் பாம்பைக் கடித்துக் கொன்றது. அதன் வாய் முழுவதும் இரத்தம் படிந்தது.

அந்தணனின் மனைவி வீடு திரும்பியபோது, வாசலில் கீரி மகிழ்ச்சியுடன் ஓடி வந்து அவளை வரவேற்றது. அதன் வாயில் இரத்தம் இருப்பதைக் கண்டதும் அவள் மனம் பதறியது. 'என் குழந்தையை இது கொன்றுவிட்டது' என்று எண்ணி, ஒரு கணமும் சிந்திக்காமல் தன் தலையில் இருந்த குடத்தை கீரியின் மீது எறிந்தாள். கீரி உடனே இறந்தது.

அவள் ஓடிச் சென்று பார்த்தபோது குழந்தை பாதுகாப்பாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தது. அருகே இறந்த கருநாகம் கிடந்தது. தன் தவறை உணர்ந்த அவள் மார்பில் அடித்துக்கொண்டு அழுதாள். அந்தணனும் வந்து இந்தக் காட்சியைக் கண்டு துயரில் ஆழ்ந்தான். தங்களைக் காத்த உண்மையான நண்பனைத் தங்கள் சினத்தால் இழந்துவிட்டனர்.

'சினத்தைப் பொருளென்று கொண்டவன் கேடு நிலத்தறைந்தான் கைபிழையா தற்று' என்ற குறளை இக்கதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஒரு கணச் சினம் அவளுக்கு எந்தப் பயனையும் தரவில்லை; வாழ்நாள் வருத்தத்தையே தந்தது. அவள் அறைந்தது கீரியை அல்ல, தன் மனசாட்சியையே. அந்தக் காயம் ஆறவில்லை.

இந்தக் கதையின் இறுதியில் நாம் ஒரு முக்கியப் பாடத்தைக் காண்கிறோம்: ஐயம் வந்தால் சோதித்தபின் செயல்பட வேண்டும் என்பது. கீரி நம்பிக்கைக்குரிய நண்பன்; ஆனால் அந்தணனின் மனைவி அந்த நம்பிக்கையை ஒரு கணத்தில் மறந்துவிட்டாள். சினம் அறிவையும் நினைவையும் மறைக்கிறது. அவள் குடத்தை எறிந்த அந்தக் கணத்துக்கு முன் ஒரே ஒரு முறை குழந்தையை நோக்கியிருந்தால் உண்மை தெரிந்திருக்கும்.

பஞ்சதந்திரம் இத்தகைய கதைகளால் விளைவை எண்ணிச் செயல்படும் பழக்கத்தை அரசகுமாரர்களுக்குக் கற்பிக்கிறது; அதனால் இது இன்றும் பாடமாகிறது.

The Brahmani and the Mongoose

The Panchatantra and the Hitopadesha tell a story that shows the consequence of anger. In a certain town a Brahmin named Devasharman lived with his wife. A child was born to them. In the same house they had also lovingly raised a mongoose as their own child. The mongoose played with the baby and guarded the home.

One day the Brahmin's wife left the baby in the mongoose's care and went to fetch water. At that time a black cobra slid into the house and moved toward the baby. The mongoose leapt at it, bit it and killed it. Its mouth was covered in blood.

When the Brahmin's wife came back, the mongoose ran happily to greet her at the door. Seeing blood on its mouth, her heart trembled. "It has killed my child," she thought, and without stopping to think she hurled the pot she carried on her head at the mongoose. The mongoose died at once.

She ran in and found the baby sleeping safely. Near it lay the dead cobra. Realising her mistake, she beat her chest and wept. The Brahmin came and, seeing the scene, sank into grief. They had lost, through their anger, a true friend who had saved them.

This story illustrates the couplet "One who values anger as worthwhile is like one whose hand strikes the ground." A moment's anger brought her no benefit, only lifelong sorrow. What she struck was not the mongoose but her own conscience, and that wound did not heal.