Kural 306 · சினமென்னும் சேர்ந்தாரைக் கொல்லி இனமென்னும்

துர்வாசரின் சாபம்

மகாகவி காளிதாசர் தம் 'அபிஞான சாகுந்தலம்' நாடகத்தில் ஒரு காட்சியை அமைத்துள்ளார். இது காளிதாசரின் கற்பனை வளத்தால் மகாபாரதக் கதையிலிருந்து விரிக்கப்பட்ட பகுதி. கண்வ முனிவரின் ஆசிரமத்தில் சகுந்தலை, துஷ்யந்தனை மணந்து, அவன் தலைநகர் சென்ற பின் அவன் நினைவிலேயே ஆழ்ந்திருந்தாள். அவளுடைய தோழிகள் அனசூயையும் பிரியம்வதையும் அவளுடன் இருந்தனர்.

ஒருநாள் துர்வாச முனிவர் ஆசிரமத்துக்கு வந்து, 'விருந்தினர் வந்துள்ளேன்' என்று குரல் கொடுத்தார். சகுந்தலை தன் எண்ணத்தில் மூழ்கியிருந்ததால் அவர் குரலைக் கேட்கவில்லை. துர்வாசர் அதை அவமதிப்பாக எண்ணி உடனே சினம் கொண்டார். 'நீ யாரை நினைத்து என்னை மறந்தாயோ, அவன் உன்னை மறந்துவிடுவான்' என்று சாபம் இட்டார்.

தோழிகள் பதறி முனிவரின் காலில் விழுந்து சாப விமோசனம் கேட்டனர். சினம் சற்றுத் தணிந்த முனிவர், 'அடையாளமாக அவன் தந்த ஏதேனும் ஆபரணத்தைக் கண்டால் அவன் நினைவு திரும்பும்' என்றார். ஆனால் அந்தச் சாபம் ஏற்கெனவே செயல்படத் தொடங்கிவிட்டது. பின்னாளில் சகுந்தலை அரசவைக்குச் சென்றபோது வழியில் அந்த மோதிரம் ஆற்றில் தவறி விழுந்தது. அரசன் அவளை அடையாளம் காணவில்லை. அவள் அவமானத்திலும் துயரத்திலும் நொந்தாள்.

நாடகத்தின் பிற்பகுதியில் ஒரு மீனவன் மீனின் வயிற்றில் அந்த மோதிரத்தைக் கண்டு அரசனுக்குக் கொடுத்தான். மோதிரத்தைக் கண்டதும் துஷ்யந்தனுக்கு நினைவு திரும்பியது. அவன் மனம் வருந்தியது. பல ஆண்டுகள் பிரிவுத் துயரத்துக்குப் பின்னரே இருவரும் மீண்டும் இணைந்தனர்.

'சினமென்னும் சேர்ந்தாரைக் கொல்லி இனமென்னும் ஏமப் புணையைச் சுடும்' என்ற குறளின் கருத்தை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. ஒரு கணச் சினச் சாபம் சகுந்தலையின் இல்வாழ்க்கையையே எரித்தது. அவளுக்கும் துஷ்யந்தனுக்குமான அன்புத் தெப்பம் சில ஆண்டுகள் எரிந்தது. சினம் முனிவரையும் விட்டு வைக்காது; அதன் தீ அருகிலிருந்த அப்பாவியையும் தொடும்.

காளிதாசர் இந்தக் கதையைச் சொல்லும்போது துர்வாசரை வெறும் தீயவராகக் காட்டவில்லை. அவர் தவத்தால் உயர்ந்தவர்; ஆனால் சினத்தால் தம் தவத்தின் நற்பயனைச் சுருக்கிக்கொண்டார். அவர் சாபம் கொடுத்த பின் சிறிது தணிந்து சாப விமோசனம் சொன்னார் என்பது அவருடைய மனம் முற்றிலும் கொடியதல்ல என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆனால் அந்த விமோசனம் வந்த போதும், சகுந்தலை அனுபவித்த துயரம் மாறவில்லை. சொல்லப்பட்ட சொல்லைத் திரும்பப் பெற முடியாது என்பதே இங்கே நாம் கற்கும் பாடம்.

நாம் நம் வாழ்வில் ஒரு சினச் சொல்லைச் சொல்லுமுன் அது யாரைத் தொடும் என்பதை எண்ணிப் பார்ப்பது நல்லது.

Durvasa's Curse on Shakuntala

The great poet Kalidasa built a scene in his play Abhijnanasakuntalam. It is a part elaborated from the Mahabharata tale by Kalidasa's rich imagination. In the hermitage of the sage Kanva, Shakuntala, having married Dushyanta, was absorbed in thoughts of him after he left for his capital. Her friends Anasuya and Priyamvada were with her.

One day the sage Durvasa came to the hermitage and called out, "A guest has come." Shakuntala, lost in her thoughts, did not hear his voice. Durvasa took it as an insult and was angry at once. "He for whom you forgot me will forget you," he cursed her.

The friends were alarmed, fell at the sage's feet and begged for relief. His anger slightly calmed, he said, "If he sees some ornament he gave as a token, his memory will return." But the curse had already begun to work. Later, when Shakuntala went to the court, the ring slipped into the river on the way. The king did not recognise her. She suffered in shame and grief.

Later in the play a fisherman found the ring in a fish's belly and gave it to the king. On seeing it Dushyanta's memory returned. He was filled with remorse. Only after years of the pain of separation were they reunited.

The story shows the meaning of "Anger, killer of those who come near, burns the raft of kinship." A single moment of angry cursing burned Shakuntala's married life. The raft of love between her and Dushyanta burned for years. Anger spares not even a sage; its fire touches the innocent near it.