Kural 304 · நகையும் உவகையும் கொல்லும் சினத்தின்

கைகேயியின் கோபக்கூடம்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் அயோத்தி முழுவதும் மகிழ்ச்சியில் மூழ்கி இருக்கிறது. இராமனுக்கு முடிசூட்டுவிழா நடக்க இருக்கிறது. தெருக்களில் மலர் மாலைகள், வீடுகளில் தோரணங்கள், மக்களின் முகங்களில் புன்னகை. தசரதன் மன்னன் தன் மூத்த மகனுக்கு அரசை ஒப்படைக்க ஆவலுடன் இருந்தான்.

இந்தச் செய்தியை முதலில் கேட்ட கைகேயி மகிழ்ச்சி அடைந்தாள். செய்தி கொண்டு வந்த கூனி மந்தரைக்கே அணிகலனைப் பரிசாகக் கொடுத்தாள். ஆனால் அதே மந்தரை அவள் மனத்தில் ஐயத்தை விதைத்தாள்: 'இராமன் அரசனானால் உன் மகன் பரதன் அடிமையாவான்; நீ கௌசல்யையின் பணிப்பெண்ணாவாய்.' கைகேயியின் உள்ளம் மெல்ல மெல்லச் சினமாக மாறியது.

அவள் தன் அணிகலன்களை எறிந்து, அழுக்கு உடையுடன் கோபக்கூடம் என்னும் தனி அறையில் தரையில் வீழ்ந்து கிடந்தாள். தசரதன் மகிழ்ச்சியோடு அவளைக் காண வந்தபோது, அவள் சினம் பொங்கும் குரலில் முன்பு தரப்பட்ட இரு வரங்களை நினைவூட்டி, பரதனுக்கு அரசும் இராமனுக்கு வனவாசமும் கேட்டாள்.

அந்த நொடியில் அயோத்தியின் மகிழ்ச்சி அணைந்தது. தசரதன் துயரத்தில் மயங்கிவிழுந்தான். நகரம் முழுவதும் புன்னகை மறைந்து கண்ணீர் நிறைந்தது. சில நாளில் தசரதனும் மகன் பிரிவுத் துயரில் உயிர் நீத்தான். கைகேயி எதிர்பார்த்த மகிழ்ச்சி அவளுக்கும் கிடைக்கவில்லை. பரதன் அவளைக் கடுமையாக நொந்தான்; அவள் வாழ்வு தனிமையும் வருத்தமும் நிறைந்ததாகியது.

'நகையும் உவகையும் கொல்லும் சினத்தின் பகையும் உளவோ பிற' என்ற குறள் இங்கே உயிர் பெறுகிறது. ஒரு தாயின் சினம் ஒரு நகரத்தின் புன்னகையையும் தன் மகிழ்ச்சியையும் ஒரே நாளில் கொன்றுவிட்டது. வெளிப்புறப் பகையன்றி உள்ளத்தின் சினமே அவளுடைய மிகப் பெரிய பகையாக மாறியது.

கைகேயி முதலில் அன்பான தாய் என்று வால்மீகி காட்டுகிறார். இராமனை அவள் தன் மகனைப்போலவே நேசித்தாள். மந்தரையின் சொற்கள் அவள் அன்பையும் மகிழ்ச்சியையும் சினமாக மாற்றின. இந்த மாற்றம் ஒரு நாளுக்குள் நடந்தது என்பது சினத்தின் வேகத்தைக் காட்டுகிறது. தன் நகையையும் உவகையையும் இழந்த பின்னரே அவள் தன் தவற்றை உணர்ந்தாள். அப்போது நகரம் முழுவதும் அவளை வெறுத்தது. அவள் சினம் அவளுக்கு அன்பையும் கொன்றது.

இக்கதையிலிருந்து நாம் ஒரு எச்சரிக்கை பெறலாம்: பிறர் ஏற்படுத்தும் ஐயத்தை நம் சினமாக்கிக் கொள்ளும் முன் உண்மையை நிதானமாகச் சோதிக்க வேண்டும்.

Kaikeyi in the Chamber of Anger

In the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana, the whole of Ayodhya is immersed in joy. Rama's coronation is about to take place. There are garlands of flowers in the streets, festoons in the houses, and smiles on people's faces. King Dasharatha eagerly awaited handing over the kingdom to his eldest son.

Kaikeyi, who first heard the news, was happy. She even gave an ornament as a gift to the hunchbacked maid Manthara who brought it. But the same Manthara sowed doubt in her mind: "If Rama becomes king, your son Bharata will be a servant, and you will be Kausalya's maid." Slowly Kaikeyi's heart turned to anger.

She flung away her jewels, and in a soiled garment lay on the floor of a separate room called the kopa-griha, the chamber of anger. When Dasharatha came gladly to see her, she in a voice boiling with anger reminded him of two boons promised earlier and asked the kingdom for Bharata and exile for Rama.

In that instant the joy of Ayodhya went out. Dasharatha collapsed in grief. Smiles vanished from the whole city, replaced by tears. Within a few days Dasharatha too died of grief at his son's separation. The happiness Kaikeyi expected did not come to her either. Bharata reproached her bitterly, and her life became one of loneliness and sorrow.

The couplet "Are there other enemies worse than anger, which kills smile and joy?" comes alive here. One mother's anger killed the smile of a city and her own joy in a single day. Not an external enemy but the anger in her own heart became her greatest foe.