Kural 357 · ஓர்த்துள்ளம் உள்ளது உணரின் ஒருதலையாப் – Tamilone

Kural 357 · Truth-Conciousness · மெய்யுணர்தல்

ஓர்த்துள்ளம் உள்ளது உணரின் ஒருதலையாப்பேர்த்துள்ள வேண்டா பிறப்பு.

Orththullam Ulladhu Unarin Orudhalaiyaap / Perththulla Ventaa Pirappu

Verily those that have meditated upon and attained to the Truth need not think at all of future incarnations.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

மனம் ஆராய்ந்து, உள்ளபடி உள்ள மெய்ப்பொருளை உணர்ந்துவிட்டால், மீண்டும் பிறவி வருமோ என்று எண்ணவே வேண்டியதில்லை.

Meaning

If the mind, having reflected, realises what truly is, there will be no need to think again of future births.

சொற்பொருள் Word by word

ஓர்த்து: ஆராய்ந்து, சிந்தித்து
உள்ளம்: மனம்
உள்ளது: உள்ளபடி உள்ள மெய்ப்பொருள்
உணரின்: உணர்ந்தால்
ஒருதலையாப்: உறுதியாக
பேர்த்து: மீண்டும்
உள்ள வேண்டா: எண்ண வேண்டியதில்லை
பிறப்பு: பிறவி

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் மூன்று செயல்கள் வரிசையாக வருகின்றன: ஓர்தல், உள்ளது உணர்தல், பிறப்பைப் பற்றிய கவலையை விடுதல். 'ஓர்த்து' என்பது ஆழ்ந்து சிந்தித்தல்; அவசரமாக அல்ல, பல கோணங்களில் பார்த்து ஆராய்தல். அவ்வாறு ஆராய்ந்தபின் 'உள்ளது உணரின்' என்கிறார்; அதாவது உள்ளபடியே இருக்கும் உண்மையை உணர்ந்தால். இங்கே 'உள்ளது' என்பதே இந்த அதிகாரத்தின் இதயமான சொல். நம் ஆசைகளும் அச்சங்களும் உருவாக்கும் தோற்றங்களை அல்ல, உண்மையில் இருப்பதை.

குறளின் பிற்பகுதி, 'ஒருதலையாப் பேர்த்து உள்ள வேண்டா பிறப்பு' என்கிறது. இதன் பொருளை உரையாசிரியர்கள் சற்று வேறுபட்டு விளக்குவர். சிலர் 'மீண்டும் பிறக்கும் பிறவியைப் பற்றி எண்ண வேண்டா' என்கின்றனர்; வேறு சிலர் 'பிறவியைக் குறித்த அச்சத்தை எண்ண வேண்டா' என்கின்றனர். பொருள் எதுவாயினும், உண்மையை உணர்ந்தவர்க்கு எதிர்காலம் பற்றிய கவலை மறைகிறது என்பதே கருத்து.

இங்கே முக்கியமான பாடம், தெளிவு அச்சத்தைப் போக்குகிறது என்பது. நாம் அஞ்சுவது பெரும்பாலும் தெரியாததை நினைத்துத்தான். எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கற்பனைகள் நம் மனத்தைச் சுழற்றுகின்றன. உள்ளபடி உள்ளதை உணர்ந்தவர் இந்தச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபடுகிறார்.

இன்றைய வாழ்வில் வேலை, உடல்நலம், குடும்பம் குறித்த கவலைகள் நம்மைத் தூக்கமின்றி வைக்கும்போது, இக்குறள் ஒரு மருந்தாகும். நிலைமையை ஆராய்ந்து, உள்ளதை உள்ளபடி ஏற்று, செய்யக்கூடியதைச் செய்யும் மனம் அமைதியடைகிறது. எதிர்காலத்தை மறக்கச் சொல்லவில்லை; எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அச்சத்தால் இன்றைய அமைதியை இழக்க வேண்டாம் என்று சொல்கிறது.

இதற்கு ஒரு சிறு பயிற்சி உண்டு. கவலை வரும்போது மூன்று கேள்விகளைக் கேட்கலாம்: நடந்தது என்ன, என் கையில் உள்ளது என்ன, மற்றவை யார் கையில். இவ்வாறு ஆராய்ந்தபின் மனம் தெளிவடைகிறது. அந்தத் தெளிவே 'உள்ளது உணர்தல்' என்பதன் அன்றாட வடிவம். பயம் குறையக் குறைய, செய்யவேண்டிய செயல் தெளிவாகத் தெரியும்.

Explanation

Three acts come in sequence in this verse: reflecting, realising what is, and letting go of worry about birth. 'Orthu' means deep reflection: not hurried thought but looking from many angles and examining. After such examination he says 'ullathu unarin', if one realises what is, the reality as it actually stands. 'Ullathu', that which is, is the very heart of this chapter. It means not the appearances our desires and fears create but what truly exists.

The second half says that one need not 'think again of birth'. Commentators explain it slightly differently. Some take it as 'need not think of future births', and others as 'need not entertain the fear about birth'. Whatever the reading, the idea is that for one who has realised the truth, concern about the future fades.

An important lesson here is that clarity removes fear. What we fear is mostly something unknown. Imaginings about the future set the mind spinning, and one who has realised what is as it is steps out of that spin.

In today's life, when worries over work, health and family keep us awake, this verse can serve as a remedy. A mind that examines the situation, accepts what is as it is, and does what can be done grows calm. The verse does not ask us to forget the future. It asks us not to lose today's peace to a fear of tomorrow. When we have thought a matter through honestly and taken the step available to us, the rest is not ours to carry through the night. In that sense, 'ullathu unarin' is not a great philosophy kept for sages but a plain habit of the clear-minded.

கதை

பிரகலாதனின் உறுதி

பாகவத புராணம், விஷ்ணு புராணம் ஆகியவற்றில் பிரகலாதனின் கதை புகழ்பெற்றது. அசுர அரசன் இரணியகசிபு தன்னையே கடவுள் என்று நினைத்து, யாரும் திருமாலை வழிபடலாகாது என்று தடை செய்தான். ஆனால் அவன் மகன் பிரகலாதன் சிறு வயதிலிருந்தே திருமாலை வணங்கும் பக்தனாக இருந்தான். கருவில் இருந்தபோதே நாரதரின் உபதேசம் அவனுக்குக் கிடைத்ததாக மரபு சொல்கிறது.

ஆசிரியர்கள் பிரகலாதனுக்கு அரசியல் பாடங்களைக் கற்பித்தனர். ஆனால் அவன் எல்லா நேரமும் இறைவனைப் பற்றியே பேசினான். சினந்த தந்தை, 'உன் இறைவன் எங்கே இருக்கிறான்?' என்று கேட்டான். 'எங்கும் இருக்கிறான், இந்தத் தூணிலும் இருக்கிறான்' என்றான் பிரகலாதன். சினம் கொண்ட இரணியன் தூணை உடைத்தான்.

அப்போது தூணிலிருந்து நரசிம்ம வடிவில் திருமால் தோன்றினார் என்று புராணம் கூறுகிறது. இது மனிதனும் அல்ல, மிருகமும் அல்ல; பகலும் அல்ல, இரவும் அல்ல என்ற நேரத்தில், வீட்டுக்கு உள்ளும் வெளியும் அல்லாத வாசற்படியில், தம் மடியில் வைத்து இரணியனை அழித்தார். பிரகலாதனின் நம்பிக்கை உண்மையாயிற்று.

இக்கதையில் நமக்குக் கவனிக்க வேண்டியது, பிரகலாதனின் உறுதி. அவன் மலைமேல் இருந்து தள்ளப்பட்டான்; யானை காலின் கீழ் இடப்பட்டான்; நஞ்சு கொடுக்கப்பட்டான் என்று பல துன்பங்களைக் கடந்தான். ஆனாலும் அவன் முகத்தில் அச்சம் இல்லை. ஏனெனில் எல்லாவற்றிலும் இறைவன் இருக்கிறான் என்ற உண்மையை அவன் உணர்ந்திருந்தான். அவன் கண்ட 'உள்ளது' மாறாதது.

அந்த உண்மையை உணர்ந்தவனுக்கு எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அச்சம் இல்லை. இறப்பு அவனை மிரட்டவில்லை, ஏனெனில் அவன் தன்னை உடலுக்கு மட்டும் உரியவனாக நினைக்கவில்லை. இதுவே வள்ளுவர் சொல்லும் 'பேர்த்து உள்ள வேண்டா பிறப்பு'.

பிரகலாதன் இரணியனை வெறுக்கவில்லை; தந்தையிடம் அன்புடனும் பணிவுடனும் தான் பேசினான். உண்மையை உணர்ந்தவன் தன்னைத் துன்புறுத்துபவரிடமும் வெறுப்பைக் காட்டுவதில்லை என்பதும் இக்கதை உணர்த்தும் மற்றொரு பாடம்.

நாமும் பிரகலாதனின் அந்த அமைதியான உறுதியைப் பழக விரும்பலாம்.

பிரகலாதனின் கதையைக் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லும்போது, அவனுடைய துணிவு அவர்களுக்கு ஊக்கம் தருகிறது. இறைவனுக்கு அஞ்சுவதைவிட, உண்மைக்கு அஞ்சாமல் இருப்பதே அவன் கற்பிக்கும் பாடம். இன்றும் ஹோலிகா தகனம் போன்ற விழாக்கள் அவன் நினைவோடு தொடர்புடையவை என்றும் சொல்வர். தீமையின் மேல் நன்மை வெல்லும் என்ற நம்பிக்கையை அந்த நாட்கள் புதுப்பிக்கின்றன.

A story

Prahlada's Steadiness

The story of Prahlada is famous in the Bhagavata and Vishnu Puranas. The asura king Hiranyakashipu, believing himself to be god, forbade anyone from worshipping Vishnu. But his son Prahlada had been a devotee of Vishnu from a young age. Tradition says that he received the teaching of Narada even while in the womb.

The teachers instructed Prahlada in statecraft, yet he spoke of the Lord at every turn. His angry father asked, 'Where is this God of yours?' 'He is everywhere. He is in this pillar too,' said Prahlada. In rage Hiranyakashipu struck the pillar.

Then, says the Purana, Vishnu emerged from the pillar in the form of Narasimha. At a time that was neither day nor night, in a place neither inside nor outside the house, on the threshold, being neither man nor beast, he placed Hiranyakashipu on his lap and destroyed him. Prahlada's faith proved true.

What matters for us is Prahlada's steadiness. He was thrown from a mountain, trampled under an elephant and given poison, we are told, and passed through all these trials. Yet there was no fear in his face, because he had realised that the Lord is in everything. The 'what is' that he saw did not change.

For one who has realised that, there is no fear of the future. Death did not threaten him, since he did not think of himself as belonging to the body alone. This is what Valluvar means by 'no need to think again of birth'.

Prahlada did not hate Hiranyakashipu. He spoke to his father with love and respect. That one who has realised the truth does not show hatred even to those who torment him is another lesson of the story.

We too may wish to practise that quiet steadiness of Prahlada.

சிந்தனைக்கு

எதிர்காலம் பற்றிய எந்தக் கவலை இன்றைய அமைதியைத் திருடுகிறது? அதைத் தெளிவாகவும் அமைதியாகவும் பார்த்தால் என்ன செய்வீர்கள்?

To reflect on

What future worry keeps stealing today's peace, and what would you do about it if you saw it clearly and calmly?