Kural 357 · ஓர்த்துள்ளம் உள்ளது உணரின் ஒருதலையாப்

பிரகலாதனின் உறுதி

பாகவத புராணம், விஷ்ணு புராணம் ஆகியவற்றில் பிரகலாதனின் கதை புகழ்பெற்றது. அசுர அரசன் இரணியகசிபு தன்னையே கடவுள் என்று நினைத்து, யாரும் திருமாலை வழிபடலாகாது என்று தடை செய்தான். ஆனால் அவன் மகன் பிரகலாதன் சிறு வயதிலிருந்தே திருமாலை வணங்கும் பக்தனாக இருந்தான். கருவில் இருந்தபோதே நாரதரின் உபதேசம் அவனுக்குக் கிடைத்ததாக மரபு சொல்கிறது.

ஆசிரியர்கள் பிரகலாதனுக்கு அரசியல் பாடங்களைக் கற்பித்தனர். ஆனால் அவன் எல்லா நேரமும் இறைவனைப் பற்றியே பேசினான். சினந்த தந்தை, 'உன் இறைவன் எங்கே இருக்கிறான்?' என்று கேட்டான். 'எங்கும் இருக்கிறான், இந்தத் தூணிலும் இருக்கிறான்' என்றான் பிரகலாதன். சினம் கொண்ட இரணியன் தூணை உடைத்தான்.

அப்போது தூணிலிருந்து நரசிம்ம வடிவில் திருமால் தோன்றினார் என்று புராணம் கூறுகிறது. இது மனிதனும் அல்ல, மிருகமும் அல்ல; பகலும் அல்ல, இரவும் அல்ல என்ற நேரத்தில், வீட்டுக்கு உள்ளும் வெளியும் அல்லாத வாசற்படியில், தம் மடியில் வைத்து இரணியனை அழித்தார். பிரகலாதனின் நம்பிக்கை உண்மையாயிற்று.

இக்கதையில் நமக்குக் கவனிக்க வேண்டியது, பிரகலாதனின் உறுதி. அவன் மலைமேல் இருந்து தள்ளப்பட்டான்; யானை காலின் கீழ் இடப்பட்டான்; நஞ்சு கொடுக்கப்பட்டான் என்று பல துன்பங்களைக் கடந்தான். ஆனாலும் அவன் முகத்தில் அச்சம் இல்லை. ஏனெனில் எல்லாவற்றிலும் இறைவன் இருக்கிறான் என்ற உண்மையை அவன் உணர்ந்திருந்தான். அவன் கண்ட 'உள்ளது' மாறாதது.

அந்த உண்மையை உணர்ந்தவனுக்கு எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அச்சம் இல்லை. இறப்பு அவனை மிரட்டவில்லை, ஏனெனில் அவன் தன்னை உடலுக்கு மட்டும் உரியவனாக நினைக்கவில்லை. இதுவே வள்ளுவர் சொல்லும் 'பேர்த்து உள்ள வேண்டா பிறப்பு'.

பிரகலாதன் இரணியனை வெறுக்கவில்லை; தந்தையிடம் அன்புடனும் பணிவுடனும் தான் பேசினான். உண்மையை உணர்ந்தவன் தன்னைத் துன்புறுத்துபவரிடமும் வெறுப்பைக் காட்டுவதில்லை என்பதும் இக்கதை உணர்த்தும் மற்றொரு பாடம்.

நாமும் பிரகலாதனின் அந்த அமைதியான உறுதியைப் பழக விரும்பலாம்.

பிரகலாதனின் கதையைக் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லும்போது, அவனுடைய துணிவு அவர்களுக்கு ஊக்கம் தருகிறது. இறைவனுக்கு அஞ்சுவதைவிட, உண்மைக்கு அஞ்சாமல் இருப்பதே அவன் கற்பிக்கும் பாடம். இன்றும் ஹோலிகா தகனம் போன்ற விழாக்கள் அவன் நினைவோடு தொடர்புடையவை என்றும் சொல்வர். தீமையின் மேல் நன்மை வெல்லும் என்ற நம்பிக்கையை அந்த நாட்கள் புதுப்பிக்கின்றன.

Prahlada's Steadiness

The story of Prahlada is famous in the Bhagavata and Vishnu Puranas. The asura king Hiranyakashipu, believing himself to be god, forbade anyone from worshipping Vishnu. But his son Prahlada had been a devotee of Vishnu from a young age. Tradition says that he received the teaching of Narada even while in the womb.

The teachers instructed Prahlada in statecraft, yet he spoke of the Lord at every turn. His angry father asked, 'Where is this God of yours?' 'He is everywhere. He is in this pillar too,' said Prahlada. In rage Hiranyakashipu struck the pillar.

Then, says the Purana, Vishnu emerged from the pillar in the form of Narasimha. At a time that was neither day nor night, in a place neither inside nor outside the house, on the threshold, being neither man nor beast, he placed Hiranyakashipu on his lap and destroyed him. Prahlada's faith proved true.

What matters for us is Prahlada's steadiness. He was thrown from a mountain, trampled under an elephant and given poison, we are told, and passed through all these trials. Yet there was no fear in his face, because he had realised that the Lord is in everything. The 'what is' that he saw did not change.

For one who has realised that, there is no fear of the future. Death did not threaten him, since he did not think of himself as belonging to the body alone. This is what Valluvar means by 'no need to think again of birth'.

Prahlada did not hate Hiranyakashipu. He spoke to his father with love and respect. That one who has realised the truth does not show hatred even to those who torment him is another lesson of the story.

We too may wish to practise that quiet steadiness of Prahlada.