Kural 423 · எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்

Kural 423 · The Possession of Knowledge · அறிவுடைமை

எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு.

Epporul Yaaryaarvaaik Ketpinum Apporul / Meypporul Kaanpa Tharivu

To separate the true from the false in every utterance, whoever it be that speaketh, that is the part of a wise understanding.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

எந்தப் பொருளை யார் யார் வாயிலாகக் கேட்டாலும், அந்தப் பொருளின் உண்மைப் பொருளைக் காண்பதே அறிவு.

Meaning

Whatever matter one hears from whomever, to see the true meaning of that matter is wisdom.

சொற்பொருள் Word by word

எப்பொருள்: எந்தப் பொருளையும்
யார்யார்வாய்: யார் யார் வாய்மொழியாலும்
கேட்பினும்: கேட்டாலும்
அப்பொருள்: அந்தப் பொருளின்
மெய்ப்பொருள்: உண்மைப் பொருள்
காண்பது: காண்பது
அறிவு: அறிவு

விளக்கம்

இந்தக் குறள் அறிவின் இரண்டு பண்புகளைக் கூறுகிறது. ஒன்று, யார் சொன்னாலும் கேட்கும் திறந்த மனம். இரண்டு, கேட்டவற்றில் உண்மைப் பொருளைக் காணும் பகுத்தறிவு. 'எப்பொருள் யார்யார் வாய்க் கேட்பினும்' என்பது எந்தச் செய்தியாயினும், எவரிடமிருந்தாயினும் கேட்பதைக் குறிக்கிறது. சொல்பவரின் குலம், செல்வம், வயது, பதவி ஆகியவற்றைக் கொண்டு அவர் சொல்லை மதிப்பிடாமல் செய்தியின் உண்மையை நோக்குவதே இதன் சிறப்பு.

'மெய்ப்பொருள் காண்பது' என்பது உண்மையைப் பிரித்தறிவது. ஒரு செய்தியில் பல அடுக்குகள் இருக்கலாம்: சொல்பவரின் நோக்கம், மிகை, குறை, சார்பு, உண்மை. இவற்றுள் உண்மையான சாரத்தை எடுத்துக்கொள்வது அறிவு. இது எளிதான செயல் அன்று. சில சொற்கள் இனிமையாக இருக்கும் ஆனால் பொய்யாக இருக்கும்; சில சொற்கள் கசப்பாக இருக்கும் ஆனால் உண்மையாக இருக்கும்.

இந்தக் குறள் இரு தவறுகளிலிருந்து நம்மைக் காக்கிறது. ஒன்று, எளியவர் சொன்னதைப் புறக்கணிப்பது. மற்றொன்று, பெரியவர் சொன்னதை ஆராயாமல் ஏற்பது. இரண்டும் அறிவுக்குப் புறம்பானவை. வள்ளுவர் கூறுவது, யாரிடமிருந்தும் கற்கத் தயாராக இரு; ஆனால் எதையும் சிந்தித்தபின்னரே உண்மையென ஏற்றுக்கொள்.

சில உரையாசிரியர்கள் இதை 'யாரிடமிருந்தாயினும் உண்மையை ஏற்கும் பண்பு' என்றும், மற்றும் சிலர் 'எந்தச் செய்தியின் உட்கருத்தையும் ஆராய்ந்தறிதல்' என்றும் கொள்வர். இரண்டும் இணைந்தே அறிவு.

இன்றைய வாழ்வில் செய்திகளும் வதந்திகளும் ஆயிரம் வழிகளில் நம்மை வந்தடைகின்றன. யார் சொன்னார் என்பதைவிட, என்ன சொல்லப்பட்டது, அதன் ஆதாரம் என்ன என்று கேட்கும் பழக்கமே இந்தக் குறளின் பாடம்.

உண்மையை எவரிடமிருந்தும் ஏற்பவர்களுக்கு ஒரு சிக்கலும் உண்டு: எல்லாவற்றையும் ஏற்கும் மனம் ஏமாற்றுக்கும் எளிதாக உட்படலாம். அதனால் தான் வள்ளுவர் 'கேட்பதோடு' நிற்காமல் 'மெய்ப்பொருள் காண்பது' என்கிறார். ஏற்கும் முன் ஆராய்தல் வேண்டும். திறந்த மனமும் தெளிந்த சிந்தனையும் இணைந்தபோதே இந்த அறிவு முழுமை பெறுகிறது. இவ்விரண்டில் ஒன்று குறைந்தாலும் அறிவு பயனற்றது.

Explanation

This verse tells two qualities of wisdom. One is an open mind that listens to whoever speaks. The other is the discernment to see the true meaning in what is heard. 'Epporul yaaryaar vaay ketpinum' refers to hearing any matter from anyone at all. Its special merit is to look at the truth of the matter without judging the word by the speaker's birth, wealth, age or rank.

'Meypporul kaanpathu' is to separate out the truth. A piece of news may have many layers: the speaker's intent, exaggeration, omission, bias, truth. To take the true essence among them is wisdom. It is not easy. Some words are sweet but false; some are bitter but true.

The verse guards us against two errors. One is to neglect what the humble have said. The other is to accept without examination what the great have said. Both are against wisdom. What Valluvar says is: be ready to learn from anyone, but accept anything as true only after thinking.

Some commentators take it as the quality of accepting truth from anyone, and others as examining and knowing the inner meaning of any matter. Both together make wisdom.

In life today, news and rumours reach us by a thousand ways. The lesson of this verse is the habit of asking not only who said it but what was said and what its basis is.

கதை

தர்மவியாதனும் கௌசிகனும்

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் மார்க்கண்டேய முனிவர் யுதிஷ்டிரனுக்கு ஒரு கதை சொல்கிறார். கௌசிகன் என்ற அந்தணன் கடுமையான தவம் செய்து வேதங்களை நன்கு கற்றவன். ஒருநாள் அவன் மரத்தடியில் அமர்ந்து வேதம் ஓதிக்கொண்டிருந்தபோது, மரத்திலிருந்த கொக்கு ஒன்று அவன்மீது எச்சமிட்டது. கோபமுற்ற கௌசிகன் அதைக் கோபத்தோடு நோக்கினான்; அந்தக் கொக்கு எரிந்து விழுந்து இறந்தது.

தன் தவ ஆற்றலில் அவன் பெருமிதம் கொண்டான். பின்னர் உணவு கேட்டு ஒரு வீட்டு வாயிலுக்குச் சென்றான். அங்கிருந்த இல்லத்தரசி தன் கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டிருந்ததால் அவனுக்கு உணவு தரத் தாமதமானது. கௌசிகன் கோபமாக நோக்கினான். அந்தப் பெண் அமைதியாக, 'நான் கொக்கு அல்லன், அந்தணரே. உங்கள் கோபத்துக்கு நான் அஞ்சமாட்டேன்' என்றாள். கௌசிகன் வியப்படைந்தான். கொக்கு நிகழ்ச்சியை அவள் எப்படி அறிந்தாள்?

அவள், 'நான் என் கடமையை உண்மையாகச் செய்வதால் இந்த அறிவு எனக்கு வந்தது. தர்மத்தை முழுமையாக அறிய விரும்பினால் மிதிலையில் வாழும் தர்மவியாதனிடம் செல்லுங்கள்' என்றாள். கௌசிகன் மிதிலைக்குச் சென்றான். அங்கே ஓர் இறைச்சிக் கடையில் அமர்ந்து இறைச்சி விற்கும் வியாதனைக் கண்டான். அவன் பிறப்பால் கசாப்புக்காரன்.

கௌசிகன் தயங்கினான். ஒரு பிராமணனாகிய தான் ஒரு கசாப்புக்காரனிடம் ஞானம் தேட வேண்டுமா என்று எண்ணினான். ஆனால் அவன் அறிவு அவனை நிறுத்தியது. யார் சொல்கிறார் என்பதை விட என்ன சொல்கிறார் என்பதே முக்கியம் என்று உணர்ந்தான். வியாதன் அவனை அன்போடு வரவேற்றான். 'அந்தப் பெண்ணே உங்களை அனுப்பினாள் என்பதை அறிவேன்' என்றான். பின்னர் வியாதன் அவனுக்குத் தர்மம், கர்மம், ஆன்மா, மனிதக் கடமைகள் ஆகியவற்றைப் பற்றி விரிவாக உபதேசித்தான். அந்த உரையாடல் 'வியாத கீதை' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தர்மவியாதன் தன் பெற்றோருக்குப் பணிவிடை செய்வதையே பெரிய தவம் என்று கருதியவன். அவர்களைத் தெய்வமாக வணங்கி, அவர்களுக்கு உணவளித்து, அவர்கள் சொல்லின்படி நடந்தான். கௌசிகன் தன் பெற்றோரை விட்டு வந்ததை உணர்ந்து வீடு திரும்பி அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தான் என்று கதை முடிகிறது.

யாரிடமிருந்து கேட்டாலும் உண்மைப் பொருளை ஏற்கும் அறிவு இந்தக் கதையில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒரு குடும்பப் பெண்ணிடமும் ஒரு கசாப்புக்காரனிடமும் அந்தணன் கற்றான். அது அவன் பணிவையும் அறிவையும் ஒருசேர உயர்த்தியது.

A story

Dharmavyadha and Kaushika

In the Vana Parva of the Mahabharata the sage Markandeya tells Yudhishthira a story. Kaushika was a Brahmin who had done severe austerity and learned the Vedas well. One day, as he sat under a tree reciting the Veda, a crane on the tree dropped its droppings on him. Angered, Kaushika gazed at it in anger; the crane burned and fell dead.

He grew proud of the power of his austerity. Later he went begging food at the door of a house. The housewife was serving her husband, so she was late in giving him food. Kaushika looked at her angrily. The woman said calmly, 'I am not the crane, Brahmin. I will not fear your anger.' Kaushika was amazed. How did she know of the crane incident?

She said, 'This knowledge came to me because I do my duty truly. If you wish to know dharma fully, go to Dharmavyadha who lives in Mithila.' Kaushika went to Mithila. There he found Vyadha sitting in a meat shop selling meat. By birth he was a butcher.

Kaushika hesitated. He wondered whether he, a Brahmin, should seek wisdom from a butcher. But his wisdom held him. He realised that what is said matters more than who says it. Vyadha welcomed him lovingly. 'I know that the lady sent you,' he said. Then Vyadha taught him at length about dharma, action, the soul and the duties of people. That talk is called the Vyadha Gita.

Dharmavyadha held service to his parents to be the greatest austerity. He worshipped them as gods, fed them and followed their word. Realising that he had left his own parents, Kaushika returned home and served them, the tale ends.

The wisdom that accepts the true meaning from whomever it is heard is clear in this story. A Brahmin learned from a housewife and from a butcher, and it raised his humility and wisdom together.

சிந்தனைக்கு

அவர்கள் யாராக இருக்கிறார்கள் என்பதற்காக யாருடைய சொற்களை எளிதில் ஒதுக்கிவிடுகிறீர்கள்? எதைத் தவறவிடக்கூடும்?

To reflect on

Whose words do you most easily dismiss because of who they are, and what might you be missing?