Kural 425 · உலகம் தழீஇய தொட்பம் மலர்தலும்

இராமனின் முகம்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் ஒரு புகழ்பெற்ற காட்சி உள்ளது. தசரத மன்னன் இராமனுக்கு முடிசூட்டத் தீர்மானித்தான். நகரம் முழுவதும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தது. வசிஷ்டர் இராமனை அழைத்து நாளை முடிசூட்டு என்று தெரிவித்தார். இராமன் அதைக் கேட்டு பணிவுடன் ஏற்றுக்கொண்டான். ஆனால் அவன் முகத்தில் வியப்பையோ செருக்கையோ யாரும் காணவில்லை.

அதே இரவில் மந்தரையின் சூழ்ச்சியால் கைகேயி இரு வரங்களைக் கேட்டாள். இராமனை அழைத்து, தசரதன் அவளுக்கு அளித்த வரங்களின்படி அவன் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசம் செல்லவேண்டும் என்றும், பரதன் அரசனாக வேண்டும் என்றும் கூறினாள். தசரதன் துயரத்தில் மூழ்கிப் பேசவும் இயலாமல் நின்றார். அந்த அவையில் அனைவரும் துக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

இராமனோ அமைதியாக இருந்தான். அவன் முகம் முடிசூட்டும் செய்தி கேட்டபோது எவ்வாறு இருந்ததோ அவ்வாறே வனவாசச் செய்தி கேட்டபோதும் இருந்தது என்று வால்மீகி எழுதுகிறார். முடிசூட்டு செய்தியில் மலரவும் இல்லை; வனவாசச் செய்தியில் கூம்பவும் இல்லை. 'அப்படியே ஆகட்டும். தந்தையின் சொல்லைக் காப்பேன்' என்று அமைதியாகக் கூறினான்.

பின்னர் அவன் தன் தாய் கௌசல்யாவிடம் சென்று, மெல்லிய குரலில் நடந்ததைச் சொன்னான். கௌசல்யா அழுதாள். இலக்குவன் சினமுற்றான். இராமனோ அனைவருக்கும் ஆறுதல் கூறினான். 'இது தெய்வத்தின் செயல். துயரத்தால் எதுவும் மாறாது' என்றான்.

இராமனின் இந்தச் சமநிலை எளிதானதல்ல. அது ஆண்டுக்கணக்கான பயிற்சியின் விளைவு. அவன் உலகை நன்கு அறிந்தவன். இன்பமும் துன்பமும் மாறி மாறி வருவன என்பதை உணர்ந்தவன். அதனால் அவன் மனம் எந்த மாற்றத்திலும் நிலையாக நின்றது.

இத்தகைய அறிவுடையவனுக்கு உலகம் முழுவதும் தமது என்று தோன்றும். அவன் தந்தையின் வார்த்தைக்காக அரசைத் துறந்து சென்ற அந்தக் காட்சி இன்றும் எடுத்துக்காட்டாகப் போற்றப்படுகிறது.

இராமனின் இந்தப் பண்பு இராமாயணம் முழுதும் தொடர்கிறது. வனத்தில் சீதையைப் பிரிந்தபோது அவன் அழுதான்; அது மனிதத் தன்மை. ஆனால் அந்த அழுகையில் கூட அவன் தன் அறத்தைக் கைவிடவில்லை. வெற்றியில் அவன் செருக்கவில்லை; தோல்வியில் ஊக்கம் இழக்கவில்லை. இராவணனை வென்ற பின்னும் விபீஷணனுக்கு அரசு அளித்து, தான் அயோத்தி திரும்பினான். இவ்வாறு சமநிலையே அவன் ஆட்சியின் அடித்தளமாயிற்று. குறள் கூறும் மலர்தலும் கூம்பலும் இல்லாத அறிவு இராமனிடம் நடைமுறையில் தெரிகிறது.

The Face of Rama

In the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana there is a famous scene. King Dasharatha decided to crown Rama. The whole city was steeped in joy. Vasishtha called Rama and told him that the coronation would be tomorrow. Rama heard and accepted it humbly. But no one saw surprise or pride on his face.

The same night, by Manthara's scheme, Kaikeyi asked for her two boons. She called Rama and said that by the boons Dasharatha had given her, he must go to the forest for fourteen years and Bharata must be king. Dasharatha sank in grief and stood unable even to speak. All in that hall were plunged in sorrow.

Rama was calm. Valmiki writes that his face was just as it had been on hearing of the coronation. It did not bloom at the coronation news, and it did not close at the news of exile. 'So be it. I shall keep my father's word,' he said quietly.

Then he went to his mother Kausalya and told her what had happened in a gentle voice. Kausalya wept. Lakshmana was angry. Rama comforted all. 'This is the act of fate. Nothing changes by grief,' he said.

Rama's balance was not easy. It was the fruit of years of practice. He knew the world well. He understood that joy and sorrow come in turn. So his mind stood steady in any change.

To such a wise man the whole world seems his own. The sight of him leaving a kingdom for his father's word is still honoured as an example.