குகனை உடன்பிறந்தவனாக ஏற்ற இராமன்
இராமாயணத்திலிருந்து: காட்டுக்குச் செல்லும் வழியில் இராமன், சீதை, இலக்குவன் ஆகியோர் கங்கைக் கரையை அடைந்தனர். அங்கே ஸ்ருங்கிபேரம் என்னும் ஊரில் ஆட்சி செய்த வேடர் தலைவன் குகன் இருந்தான். இராமன் வருகையை அறிந்ததும் அவன் தேனும் மீனும் கனிகளும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடோடி வந்து வணங்கினான். அவன் நெஞ்சம் அன்பால் நிறைந்தது.
குகன் வேடர் குலத்தவன். அரசகுமாரன் முன் தான் தகுதியில்லாதவன் என்ற எண்ணம் அவனுக்கு இருந்தது. அவன் தந்த உணவைத் தொடுவதா இல்லையா என்று பலர் தயங்கக் கூடும். ஆனால் இராமன் குகனை நோக்கிய பார்வை முழுவதும் அன்பு நிறைந்ததாக இருந்தது. 'நீ என் தம்பியர் மூவரோடு நான்காவது தம்பி' என்று சொல்லி அவனைத் தழுவிக்கொண்டான். குலம், பிறப்பு, அதிகாரம் என்ற எந்தத் தடையும் இராமன் மனத்தில் தோன்றவில்லை.
குகன் தன் படகோட்டிகளோடு இராமனையும் சீதையையும் இலக்குவனையும் கங்கையைக் கடக்க உதவினான். அவன் தன் படையைக் காவலுக்கு நிறுத்தினான். இரவு முழுவதும் இராமன் உறங்கிய மரத்தடியில் இலக்குவன் அருகே நின்று, வில்லோடு காவல் காத்தான் என்றும் குகன் பற்றிய கதையில் வருகிறது. பின்னாளில் பரதன் சேனையோடு வந்தபோது குகன் அதை அச்சம்கொண்டு தடுக்க முயன்றான்; ஆனால் பரதனின் கண்ணீரையும் அன்பையும் கண்டதும் மனம் தெளிந்து வழிகாட்டினான்.
இராமனின் வாழ்வில் குகனுக்கு ஓர் இடம் இருந்தது; அந்த இடம் பதவியால் வந்ததன்று, இராமனின் கனிவான பார்வையால் வந்தது. அதுவே இந்தப் புராணக் கதையை அழிவில்லாத நட்புக் கதையாக்கியது.
குகன் இராமனுக்கு உதவிய பல செயல்களில் எதுவும் கட்டாயமாக இருக்கவில்லை. இராமன் அவனிடம் எதையும் கேட்கவில்லை. இருவரிடையே இருந்தது அன்பால் மலர்ந்த உறவு. அதனால்தான் காவியத்தில் குகனுக்கும் ஓர் அழியாத இடம் கிடைத்தது.
உலகம் நடைபெறுவது இத்தகைய உறவுகளால்தான் என்பதே வள்ளுவர் கருத்து. கனிவு உள்ளவன் உலகுக்குத் துணை; இல்லாதவன் சுமை.
குகனைத் தம்பியாக ஏற்றுக்கொண்ட இராமனின் சொற்கள் தமிழ் மரபில் நட்பின் உச்சமாகப் போற்றப்படுகின்றன; அந்த உறவின் பெருமையை இக்காட்சி இன்றும் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
பிறப்பால் வேடனாக இருந்தாலும் இராமனுடன் உறவு கொள்ளும் தகுதியை, குகனின் அன்பு அவனுக்குத் தந்தது.
அதனால் குகனின் பெயர் இன்றும் அன்பின் அடையாளமாக நிற்கிறது.