Kural 578 · கருமம் சிதையாமல் கண்ணோட வல்லார்க்கு

இராமனும் விபீஷணனும்

இராமாயணத்திலிருந்து: இலங்கைப் போருக்கு முன் இராமனின் படை கடற்கரையில் தங்கியிருந்தது. அப்போது இராவணனின் தம்பி விபீஷணன் நான்கு அமைச்சர்களோடு வான்வழியே வந்து, 'இராமனிடம் அடைக்கலம் புக வந்தேன்' என்று கூவினான். வானரத் தலைவர்கள் பதறினர். இராவணனின் தம்பியை எப்படி நம்புவது? இது எதிரியின் சூழ்ச்சியாகவும் இருக்கலாம் என்றனர்.

சுக்ரீவன் தெளிவாக எச்சரித்தான்: 'இராமா, எதிரியின் தம்பியை நாம் ஏற்றால் ஆபத்து; இவனை இங்கேயே பிடித்து வைப்பது நல்லது.' மற்றவர்களும் பல்வேறு கருத்துக்களைச் சொன்னார்கள். இராமன் எல்லோருடைய கருத்தையும் கவனமாகக் கேட்டான். அவன் அவசரப்படவில்லை. படைத்தலைவர்களின் அச்சத்தையும் புறக்கணிக்கவில்லை; அதே நேரத்தில் தன்னிடம் அடைக்கலம் தேடி வந்த ஒருவனை மறுக்கும் எண்ணமும் அவனுக்கு இல்லை.

இறுதியில் இராமன் சொன்னான்: 'என்னிடம் சரண் என்று வந்தவனை நான் எந்த நிலையிலும் கைவிடேன். அவன் எதிரியே ஆயினும், ஒருமுறை அடைக்கலம் கேட்டவனுக்கு அபயம் தருவது என் விரதம்.' ஆனால் அவன் இதை ஆராயாமல் செய்யவில்லை. அனுமனிடம் விபீஷணனின் பேச்சையும் நடத்தையையும் பற்றிக் கருத்துக் கேட்டான். அனுமன் அவனுடைய உண்மையைச் சான்று கூறினான். அதன் பிறகே இராமன் விபீஷணனை ஏற்றான்.

இதில் இராமன் கடமையையும் கனிவையும் ஒருங்கே காத்தான். போர் வியூகம், படைக்காப்பு ஆகிய அரசக் கடமைகளை அவன் புறக்கணிக்கவில்லை; ஆலோசனையும் சோதனையும் செய்தான். அதே சமயம் அடைக்கலம் தேடி வந்தவனுக்குத் தன் கனிவான பார்வையையும் தந்தான். அவன் முடிவு போரில் பெரும் நன்மை பயந்தது. விபீஷணன் இராவணனின் மறைவிடங்களை அறிந்தவன்; அவன் வழிகாட்டுதல் வெற்றியில் பங்கு வகித்தது. போருக்குப் பின் இலங்கையின் அரசனாகவும் ஆனான்.

இராமனின் இந்தச் சமநிலை பின்னாளில் இராமராஜ்யத்தின் அடையாளமாயிற்று. எதிரியின் தம்பியையும் ஏற்கும் பெருந்தன்மையும், ஏற்பதற்கு முன் ஆராயும் எச்சரிக்கையும் ஒரே அரசனிடம் காணப்பட்டன. ஆட்சியாளன் அன்பு காட்டும்போது அறிவை இழக்கக் கூடாது; அறிவைப் பயன்படுத்தும்போது அன்பை இழக்கக் கூடாது என்பதை இந்நிகழ்ச்சி காட்டுகிறது. வானரத் தலைவர்களும் தம் ஐயங்களைச் சொல்ல வாய்ப்பு பெற்றனர்; அதனால் அவர்களும் முடிவை மனதார ஏற்றனர். இவ்வாறு ஆலோசனையும் கனிவும் இணைந்ததால் அந்த முடிவு எல்லோருக்கும் நன்மை செய்தது.

இராமனுக்கு இவ்வுலகம் உரிமையாக ஆனது என்பதை இராமராஜ்யம் என்ற சொல்லே கூறுகிறது. கடமை சிதையாமல் கனிவு காட்டிய அவன் ஆட்சியை மக்கள் இன்றும் நினைவு கூர்கின்றனர்.

Rama and Vibhishana

From the Ramayana: before the war on Lanka, Rama's army was camped on the seashore. Then Ravana's younger brother Vibhishana came through the air with four ministers and cried, 'I have come to take refuge with Rama.' The vanara leaders were alarmed. How could the brother of Ravana be trusted? It might be an enemy's trick, they said.

Sugriva warned clearly, 'Rama, it is dangerous to accept the enemy's brother. It is better to hold him here.' Others also gave various opinions. Rama listened carefully to everyone. He did not hurry. He did not ignore the fears of the commanders; yet he had no thought of turning away one who had sought refuge with him.

At last Rama said, 'One who has come to me saying "I surrender" I shall not abandon in any state. Even if he is an enemy, to give protection to one who has asked it once is my vow.' But he did not do this without inquiry. He asked Hanuman's view of Vibhishana's words and conduct. Hanuman bore witness to his sincerity. Only after that did Rama accept Vibhishana.

Here Rama protected duty and kindness together. He did not neglect the royal duties of battle strategy and protecting the army; he took counsel and tested. At the same time he gave his kindly regard to the one who came seeking refuge. His decision brought great benefit in the war. Vibhishana knew Ravana's secret places, and his guidance had a share in the victory. After the war he also became king of Lanka.

The very word Ramarajya says that the world became Rama's own. People still remember his rule, in which kindness was shown without damage to duty.