Kural 744 · சிறுகாப்பிற் பேரிடத்த தாகி உறுபகை

ஜராசந்தனின் கிரிவ்ரஜம்

மகாபாரதத்தின் சபா பர்வம் மகத நாட்டு மன்னன் ஜராசந்தனின் தலைநகரான கிரிவ்ரஜத்தை விவரிக்கிறது. யுதிஷ்டிரர் ராஜசூய வேள்வி செய்ய விரும்பியபோது, ஜராசந்தன் ஒருவனே வலிய தடையாக இருந்தான் என்று கிருஷ்ணன் எடுத்துரைத்தார்.

கிரிவ்ரஜம் ஐந்து மலைகளால் சூழப்பட்ட நகரம் என்று பாரதம் கூறுகிறது. மலைகள் ஒரு பெரிய இயற்கை மதில் போல நகரத்தைச் சுற்றி நின்றன. மலைகளுக்கு இடையே சில இடைவெளிகள் மட்டுமே நகருக்குள் நுழையும் வழிகளாக இருந்தன. அந்த வழிகளைக் காவல் செய்தால் போதும்; ஆனால் உள்ளே பரந்த நகரமும் வயல்களும் இருந்தன.

இவ்வாறு சிறிய காவலால் பெரிய இடத்தைக் காக்கும் வாய்ப்பு அந்த நகரத்துக்கு இருந்தது. ஜராசந்தன் பல அரசர்களை வென்று சிறைபிடித்திருந்தான்; எவரும் அவன் அரணைத் தாக்கத் துணியவில்லை. அவன் படையும் அவன் மலைக் கோட்டையும் மற்ற மன்னர்களின் ஊக்கத்தை அழித்தன என்று சொல்லலாம்.

கிருஷ்ணனும் பீமனும் அர்ஜுனனும் அந்தணர் வேடத்தில் கிரிவ்ரஜத்துக்குச் சென்றனர் என்று பாரதம் கூறுகிறது. அவர்கள் வாயில் வழியாக அல்லாமல் வேறு வழியில் நுழைந்தனர் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. ஜராசந்தன் அவர்களை உபசரித்தபின், அவர்களின் உண்மை அடையாளத்தை அறிந்து பீமனுடன் மல்யுத்தம் செய்யச் சம்மதித்தான்.

பீமனுடன் நடந்த அந்த மல்யுத்தம் பல நாள்கள் நீடித்தது. இறுதியில் கிருஷ்ணனின் குறிப்பால் பீமன் ஜராசந்தனை இரண்டாகக் கிழித்து வீழ்த்தினான். சிறையிலிருந்த அரசர்கள் விடுதலை பெற்றனர்.

இந்தக் கதை அரணின் நான்காம் குறளின் இரு பக்கங்களையும் காட்டுகிறது. கிரிவ்ரஜம் சிறு காவலால் பெரிய இடத்தைக் காக்கும் வலிய அரணாக இருந்தது; பிற மன்னர்களின் ஊக்கத்தை அது அழித்தது. ஆனால் அரணை நம்பிய ஜராசந்தன் அறவழியில் செல்லவில்லை; அதனால் அவன் வீழ்ச்சி அவன் கோட்டையைச் சார்ந்ததாக இல்லை.

கிரிவ்ரஜத்தின் ஐந்து மலைகள் இன்றும் பீகாரில் ராஜகிரிக்கு அருகில் அடையாளம் காணப்படுகின்றன என்று மரபு சொல்கிறது. பல நூற்றாண்டுகளாக அம்மலைகளில் வாழ்ந்த முனிவர்களும் அரசர்களும் அதனைப் புனித இடமாகப் போற்றினர். இயற்கை அமைப்பை அரணாகப் பயன்படுத்தும் இந்த வழக்கம் இந்திய வரலாற்றில் பல இடங்களில் காணப்படுகிறது. மலைகளும் குன்றுகளும் நாட்டுக்குத் தரும் இத்தகைய இயற்கைக் கொடையை மதிப்பது நம் கடமை. அந்த நகரத்தின் அமைப்பே அதன் பாதுகாப்பாக இருந்தது என்பது பாரதம் காட்டும் சித்திரம்.

Jarasandha's Girivraja

The Sabha Parva of the Mahabharata describes Girivraja, the capital of Jarasandha, king of Magadha. When Yudhishthira wished to perform the Rajasuya sacrifice, Krishna pointed out that Jarasandha alone was a strong obstacle.

The Mahabharata says Girivraja was a city surrounded by five hills. The hills stood around the city like a great natural wall. Only a few gaps between the hills were the ways into the city. It was enough to guard those passes, yet inside were a spacious city and fields.

Thus the city had the advantage of guarding a large area with a small guard. Jarasandha had defeated and imprisoned many kings, and none dared attack his fort. It may be said that his army and his hill fort destroyed the spirit of other kings.

The Mahabharata says Krishna, Bhima and Arjuna went to Girivraja disguised as brahmins. It is also said they entered by a way other than the gate. After honouring them, Jarasandha learned their true identities and agreed to wrestle with Bhima.

The wrestling with Bhima lasted many days. In the end, at Krishna's hint, Bhima tore Jarasandha apart and felled him. The kings in prison were set free.

This story shows both sides of the fourth couplet of the chapter. Girivraja was a strong fort that guarded a large area with a small guard and destroyed the spirit of other kings. But Jarasandha, who relied on the fort, did not follow the path of dharma, and so his fall did not depend on his fortress.