Kural 745 · கொளற்கரிதாய்க் கொண்டகூழ்த் தாகி அகத்தார்

மலைக் கோட்டையின் தானியக் குழிகள்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை. தென்னாட்டில் ஒரு மலைக் கோட்டை இருந்தது. அதன் உச்சியில் ஒரு சிறிய சிவன் கோயிலும் நூறு குடும்பங்களும் வாழ்ந்தனர். கோட்டையின் காவல் தலைவன் பெரியசாமி என்ற முதிய வீரன். அவன் இளமையில் பல முற்றுகைகளைக் கண்டவன். ஒவ்வொரு ஆண்டும் அறுவடைக் காலத்தில் அவன் தானியம் சேர்க்கும் பணியை முதன்மையாகக் கருதினான்.

கோட்டையின் பாறையில் வெட்டப்பட்ட ஆழமான குழிகளில் நெல்லும் கேழ்வரகும் பாதுகாக்கப்பட்டன. மலை உச்சியில் இருந்த சுனையிலிருந்து நீர் எப்போதும் ஊறியது. மழைக்காலத்தில் பாறைத் தொட்டிகளிலும் நீர் சேமிக்கப்பட்டது. 'போருக்காக மட்டுமின்றி, பஞ்சத்துக்காகவும் நாம் சேமிக்கிறோம்' என்று அவன் இளைஞர்களிடம் சொல்வான்.

ஒரு ஆண்டு அண்டை நாட்டுப் படை திடீரென வந்து கோட்டையைச் சூழ்ந்தது. மலையின் உயரமும் செங்குத்தான பாதையும் அவர்களை நேரடியாகத் தாக்க விடவில்லை. அவர்கள் முற்றுகையிட்டு உள்ளிருப்பவர்கள் பசியால் சரணடைவார்கள் என்று காத்திருந்தனர். நாள்கள் மாதங்களாயின.

உள்ளே பெரியசாமி ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் அளவோடு உணவைப் பகிர்ந்தான். சுனை நீர் அனைவருக்கும் போதுமானதாக இருந்தது. குழந்தைகளுக்கும் முதியோருக்கும் முதலில் உணவு கிடைத்தது. எல்லோரும் ஒற்றுமையாக இருந்தனர். கோயிலில் தினமும் வழிபாடு நடந்தது; அதுவும் மக்களுக்கு நம்பிக்கை தந்தது.

ஐந்து மாதம் கழிந்தபின் வெளியிலிருந்த படையின் உணவு தீர்ந்தது. நோயும் சலிப்பும் அவர்களிடையே பரவின. இறுதியில் அவர்கள் முற்றுகையை நீக்கித் திரும்பிச் சென்றனர். பெரியசாமி சிரித்தபடி, 'நம் கோட்டையின் வலிமை சுவர்களில் இல்லை, குழிகளில் உள்ள தானியத்திலும் ஒன்றுபட்ட நம் மனங்களிலும் உள்ளது' என்றான்.

இக்கதை கொளற்கரிய கோட்டை, சேர்த்த கூழ், நிலைக்கெளிய அமைப்பு ஆகிய மூன்றையும் காட்டுகிறது. உள்ளிருந்தவர்கள் நிலைத்து நின்றதற்கு உணவும் நீரும் மட்டும் அல்ல, பகிர்ந்து கொள்ளும் அன்பும் காரணமாக இருந்தது.

மலைக் கோட்டைகளில் உள்ள பாறைத் தொட்டிகளும் தானியக் குழிகளும் தமிழ்நாட்டில் இன்றும் காணக்கிடைக்கின்றன. அவை நம் முன்னோர் நீண்ட முற்றுகைக்குத் தயாராக இருந்தனர் என்பதற்குச் சான்றுகள். அத்தகைய ஏற்பாடுகளை செய்தவர்கள் பெயர் தெரியாத சாதாரண மக்களும் பணியாளர்களுமே. அவர்களின் உழைப்பே அரணின் உண்மையான வலிமை. பெரியசாமியின் நேர்மையும் பகிர்ந்தளிக்கும் முறையும் அந்தக் கோட்டையின் உண்மையான சொத்தாக விளங்கின. அவன் வாழ்க்கை முழுதும் கற்றுக்கொண்ட இந்தப் பாடத்தை இளையோருக்கும் கற்பித்தான்; அதுவே அந்த மலைக் கோட்டையின் பாரம்பரியமாயிற்று.

The Grain Pits of a Hill Fort

This is an imagined tale. In the southern country there was a hill fort. At its summit were a small Shiva temple and a hundred families. The fort's guard chief was an old warrior, Periyasamy, who had seen many sieges in youth. Each year in harvest season he gave first priority to storing grain.

In deep pits cut in the rock of the fort, paddy and finger millet were kept. A spring at the hilltop always oozed water. In the rainy season water was also stored in rock cisterns. 'We store not only for war but for famine,' he told the youths.

One year an army from a neighbouring country suddenly came and surrounded the fort. The height of the hill and the steep path did not let them attack directly. They laid siege, waiting for those inside to surrender from hunger. Days became months.

Inside, Periyasamy shared food in measure with each family. The spring water was enough for all. Children and the elderly were fed first. All remained united. Worship went on daily in the temple, which also gave the people hope.

After five months the food of the besieging army ran out. Disease and weariness spread among them. In the end they lifted the siege and went away. Periyasamy said with a smile, 'The strength of our fort lies not in the walls but in the grain in the pits and in our united hearts.'

The story shows the three things: a fort hard to take, stored provisions, and a structure in which it is easy to stay. What kept those inside standing was not only food and water but also the love of sharing.