Kural 747 · முற்றியும் முற்றா தெறிந்தும் அறைப்படுத்தும்

Kural 747 · The Fortification · அரண்

முற்றியும் முற்றா தெறிந்தும் அறைப்படுத்தும்பற்றற் கரியது அரண்.

Mutriyum Mutraa Therindhum Araippatuththum / Patrar Kariyadhu Aran

That is the veritable fortress which cannot be reduced whether by a regular siege or by storm or even by mining.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

முற்றுகையிட்டாலும், முற்றுகையின்றித் தாக்கினாலும், உள்ளிருப்போரைப் பிரித்துச் சிதைத்தாலும் கைப்பற்றுவதற்கு அரியதே அரண்.

Meaning

A fortress is one hard to seize whether by siege, by assault without siege, or by breaching it from within.

சொற்பொருள் Word by word

முற்றியும்: by siege
முற்றாது எறிந்தும்: by assault without siege
அறைப்படுத்தும்: by breaching or betrayal from within
பற்றற்கு அரியது: hard to seize
அரண்: a fortress

விளக்கம்

இந்தக் குறள் பகைவர் கோட்டையைக் கைப்பற்ற மேற்கொள்ளும் மூன்று வழிகளைச் சொல்கிறது, அவற்றில் எதிலும் வெல்ல முடியாத அரண் சிறந்தது என்கிறது. முதலாவது 'முற்றல்': கோட்டையைச் சூழ்ந்து பசியால் பணிய வைக்கும் முற்றுகை. இரண்டாவது 'முற்றாது எறிதல்': முற்றுகையின்றி நேரடியாகத் தாக்கிக் கைப்பற்ற முயல்தல்.

மூன்றாவது 'அறைப்படுத்தல்'. இதற்கு உரையாசிரியர்களிடையே இரு விளக்கங்கள் உண்டு. பரிமேலழகர் முதலியோர் இதனை உள்ளிருப்பவர்களுள் சிலரைப் பிளவுபடுத்தி, அல்லது உள்ளிருந்து சுரங்கம் அமைத்துக் கோட்டையைச் சிதைத்தல் என்று கொள்கின்றனர். வேறு சிலர், 'அறைபோதல்' என்பது நம்பிக்கைத் துரோகம் என்பதால், உள்ளிருப்போரில் சிலரைக் கையூட்டால் மயக்கி உள்ளிருந்து கதவைத் திறக்கச் செய்தல் என்று விளக்குகின்றனர். இரண்டிலும் உள்ளிருந்து உடைக்கும் முயற்சியே கருத்து.

இந்த மூன்று வழிகளையும் தாங்கும் அரண் எல்லா வகையிலும் வலிமையுடையது. வெளிப்புறத் தாக்குதலைத் தடுப்பது ஒரு பகுதி; உள்ளே நேர்மையையும் ஒற்றுமையையும் காப்பது இன்னொரு பகுதி. இதிலிருந்து அரணுக்கு வெளிவலிமையைவிட உள்ளொற்றுமை முக்கியம் என்று தெரிகிறது.

இன்றைய உலகிலும் கணினிப் பாதுகாப்பு, நிறுவனப் பாதுகாப்பு போன்றவற்றில் வெளியிலிருந்து வரும் தாக்குதலைவிட உள்ளிருப்பவர் மூலம் வரும் ஆபத்தே அடிக்கடி பெரிதாக இருக்கிறது. நம்பிக்கையும் விழிப்பும் ஒன்றாக வேண்டும் என்பது இக்குறளின் இன்றைய பாடம். இக்குறளின் மூன்றாம் வழி உட்பகையைப் பற்றியது என்பதால், 'உட்பகை' அதிகாரத்துடன் இது ஒப்புமை கொண்டது. வெளியிலிருந்து வரும் வலிமையை எதிர்க்கத் தயாராக இருக்கும் அளவுக்கு உள்ளிருந்து வரும் பிளவுக்கும் தயாராக இருப்பதே சிறந்த அரணின் தன்மை. அதற்கு ஆட்சியின் நேர்மையும் மக்களிடையே நம்பிக்கையும் முக்கியம். பல தலைமுறைகளாக நாட்டை ஆண்டவர்கள் இந்த மூன்று ஆபத்துகளையும் எண்ணிப் பார்த்துக் கோட்டை கட்டினர் என்பது வள்ளுவர் காலத்து அறிவு; அதைக் குறள் ஒரு வரியில் சொல்லிவிடுகிறது. ஆகவே முற்றுகை, தாக்குதல், உட்சிதைவு என்ற மூன்றையும் தாங்கும் அரணே உண்மையான அரண் என்பதே குறளின் முடிவு.

Explanation

This couplet names three ways an enemy tries to take a fort, and says the best fort cannot be won by any of them. The first is 'mutral': a siege that surrounds the fort and forces surrender by hunger. The second is 'mutraadhu erindhu': trying to capture it by direct assault without siege.

The third is 'araippaduththal'. Commentators have two explanations. Parimelazhagar and others take it as dividing some of those inside, or tunnelling from within, to break up the fort. Others explain that since 'araipodhal' means breach of trust, it means seducing some of those inside by bribes so that they open the gate from within. In both, the idea is breaking it from within.

A fort that withstands all three is strong in every way. Preventing external attack is one part; keeping honesty and unity within is another. This shows that for a fort inner unity matters more than outer strength.

In today's world too, in computer security and corporate security, the danger from insiders is often bigger than the attack from outside. The lesson now is that trust and vigilance must go together. Since the third way in this couplet concerns enmity from within, it relates to the chapter on 'Utpakai'. Being as ready for a split from within as for strength from outside is the nature of a good fort, and for that honest rule and trust among the people are vital. A fort whose gates are open to treachery is no fort at all.

கதை

துவாரகையை முற்றுகையிட்ட சால்வன்

மகாபாரதத்தின் வன பர்வம் சௌப வதம் என்ற நிகழ்வைக் கூறுகிறது. சிசுபாலனின் நண்பனான சால்வ மன்னன் சிசுபாலன் கிருஷ்ணனால் வீழ்த்தப்பட்டதற்குப் பழி வாங்க விரும்பினான். சிவனை வணங்கி வரம் பெற்று, வானில் பறந்து செல்லும் சௌபம் என்ற நகரத்தைப் பெற்றான் என்று பாரதம் கூறுகிறது. அதனைக் கொண்டு அவன் துவாரகையைத் தாக்கினான்.

அப்போது கிருஷ்ணன் இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் இருந்தார். துவாரகையில் இருந்த யாதவ வீரர்கள் நகரைக் காத்தனர். சால்வன் வானிலிருந்து அம்புமழை பொழிந்தான். சுவர்களையும் வாயில்களையும் தாக்கினான். நகர மக்கள் அச்சம் கொண்டனர். ஆனால் கிருஷ்ணனின் மகன் பிரத்யும்னன் யாதவப் படைத் தலைவர்களை ஒன்று திரட்டி அரணைக் காத்தான்.

சால்வன் முற்றுகையிட்டும் நேரடியாகத் தாக்கியும் பார்த்தான். துவாரகையின் வாயில்கள் உறுதியாக நின்றன. நகருக்குள் எவரும் துரோகம் செய்யவில்லை. யாதவ வீரர்கள் தங்கள் இடங்களை விட்டு நகரவில்லை. சால்வனின் எல்லா முயற்சியும் பயனற்றுப் போனது.

கிருஷ்ணன் செய்தி அறிந்து துவாரகை திரும்பினார். அவர் சால்வனை எதிர்கொண்டு பெரும் போர் செய்து அவனை வீழ்த்தினார் என்று பாரதம் கூறுகிறது. சௌப நகரம் அழிந்தது.

இந்தக் கதை முற்றுகை, தாக்குதல், உள்ளிருந்து உடைத்தல் ஆகிய மூன்று முறைகளிலும் வெல்ல முடியாத அரணுக்கு எடுத்துக்காட்டு. துவாரகை வலிய அமைப்பால் மட்டுமின்றி, உள்ளிருப்போரின் ஒற்றுமையாலும் நிலைத்தது. தலைவன் இல்லாத நேரத்திலும் நகரம் நிற்க முடிந்ததற்கு காரணம் பிரத்யும்னன் போன்ற வீரர்களின் விழிப்பே.

இந்தக் கதையில் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், துவாரகை தன் தலைவன் இல்லாத நேரத்திலும் நிலைத்தது என்பதே. நகரத்தின் அரணைக் காப்பது ஒருவர் அல்ல, ஒரு பெரிய கூட்டம் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. அத்தகைய கூட்டுச் செயல்தான் உள்ளிருந்து ஆபத்து வராதபடி காக்கும். தலைவனும் குடிகளும் தத்தம் இடத்தைக் காத்துக்கொண்டால் எந்த முற்றுகையும் வீணாகும். இவ்வாறு யாரும் துரோகம் செய்யாமல், ஒவ்வொருவரும் தம் கடமையை விழிப்புடன் செய்தால் எந்தப் பெரிய தாக்குதலும் வீணாகும். சால்வனின் தோல்வியில் துவாரகையின் அரணுக்கும் அதன் வீரர்களின் உறுதிக்கும் பங்கு உண்டு. நகரின் மக்களும் அச்சத்தை வென்று தம் தலைவர்களை நம்பினர். துவாரகையின் மக்கள் ஒருவரையொருவர் நம்பியதே நகரத்தின் உண்மையான வலிமை என்பதும் கதையின் சாரம். இதனால் அவன் தந்தையைப் போலவே கிருஷ்ணன் மகனும் தர்மத்தைக் காத்தான் என்று பாராட்டப்பட்டான்.

A story

Shalva Attacks Dvaraka

The Vana Parva of the Mahabharata tells of the Saubha Vadha. King Shalva, a friend of Shishupala, wished to avenge Shishupala's fall at Krishna's hands. The Mahabharata says that by worshipping Shiva he gained a boon and obtained a flying city called Saubha, with which he attacked Dvaraka.

At that time Krishna was at Indraprastha. The Yadava warriors in Dvaraka defended the city. Shalva rained arrows from the sky and attacked the walls and gates. The townspeople were afraid. But Krishna's son Pradyumna gathered the Yadava commanders and guarded the fort.

Shalva tried both siege and direct assault. The gates of Dvaraka stood firm. No one inside betrayed the city. The Yadava warriors did not leave their posts. All Shalva's efforts were in vain.

Learning the news, Krishna returned to Dvaraka. The Mahabharata says he faced Shalva in a great battle and brought him down. The city of Saubha was destroyed.

This story is an example of a fort that cannot be won by siege, assault or breaching from within. Dvaraka stood not only through strong construction but also through the unity of those inside. That the city could stand even in the absence of its chief was due to the vigilance of warriors like Pradyumna. Collective vigilance saved the city. The trust of the people held the city firm.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் குழுவில் நம்பிக்கை, ஒற்றுமை ஆகியவற்றை வலுப்படுத்த இன்று என்ன செய்யலாம்?

To reflect on

What could you do today to strengthen trust and unity in your group?