Kural 750 · எனைமாட்சித் தாகியக் கண்ணும் வினைமாட்சி

இலங்கையின் வீழ்ச்சி

வால்மீகி இராமாயணம் இலங்கை நகரத்தின் வலிமையையும் அதன் வீழ்ச்சியையும் ஒருங்கே சொல்கிறது. இலங்கை கடலால் சூழப்பட்டது, திரிகூட மலையின் மேல் அமைந்தது, உயர்ந்த மதில்களும் வாயில்களும் உடையது. பொன் மாளிகைகள் நிறைந்த செல்வம் மிக்க நகரம். எல்லா வகை அரண்களும் அதற்கு இருந்தன.

ஆயினும் இராமரின் படை இலங்கைக்குள் நுழைந்தது. வானரர்கள் கடலில் பாலம் கட்டிக் கடந்தனர் என்று இராமாயணம் கூறுகிறது. கடல் என்ற இயற்கை அரண் தகர்ந்தது. மலைக் கோட்டை முற்றுகைக்கு உள்ளானது. காரணம், இலங்கை அரசன் இராவணன் அறம் மீறி சீதையைக் கவர்ந்து வந்திருந்தான்.

இராவணனின் அவையில் விபீடணன், மண்டோதரி, மாலியவான் போன்றோர் அறிவுரை சொன்னார்கள். 'சீதையை இராமரிடம் திருப்பிக் கொடுத்தால் போர் தவிர்க்கப்படும்' என்றார்கள். இராவணன் அவற்றைக் கேட்கவில்லை. அவன் செருக்கும் தன் கோட்டை மீதான நம்பிக்கையும் அவன் செவிகளை அடைத்தன.

போர் தொடங்கியபோது அவனது வீரர்கள் பலர் வீரத்துடன் போரிட்டனர். ஆனால் தவறான நோக்கத்துக்காகப் போரிடுவதால் அவர்களிடையே ஒற்றுமையும் உறுதியும் குலைந்தன. விபீடணன் இராமரிடம் சென்று சேர்ந்தான். கும்பகர்ணனும் இந்திரஜித்தும் இராவணனும் வீழ்ந்தனர். வலிய அரண் அவர்களை காக்கவில்லை.

இக்கதை 'எனைமாட்சித்தாகியக் கண்ணும் வினைமாட்சி இல்லார்கண் இல்லது அரண்' என்ற குறளை வலுவாக விளக்குகிறது. இலங்கையின் அரண்கள் எல்லாம் இருந்தன; ஆனால் அவற்றைக் காக்கும் அரசனுக்கு அறம் இல்லை, நல்ல ஆலோசனையைக் கேட்கும் பணிவும் இல்லை. கோட்டை இருந்தும் இல்லாததாயிற்று.

இராவணனின் வீழ்ச்சியை வால்மீகி மட்டுமின்றித் தமிழில் கம்பரும் விரிவாகப் பாடியுள்ளார். இலங்கையின் வலிமை எவ்வளவு உயர்வாகச் சொல்லப்படுகிறதோ அவ்வளவு தெளிவாகவே அதன் வீழ்ச்சியின் காரணமும் சொல்லப்படுகிறது. அது அரணின் குறையல்ல, அரசனின் அறம் குறைந்ததே. விபீடணனின் நல்ல வார்த்தை கேட்கப்பட்டிருந்தால் இலங்கை நிலைத்திருக்கும் என்று மரபு கூறுகிறது. இவ்வாறு இலங்கையின் வீழ்ச்சி அரணின் வலிமையை மட்டும் நம்புவோருக்கு ஒரு பெரிய எச்சரிக்கையாக நிற்கிறது. வள்ளுவர் அரண் அதிகாரத்தை முடிக்கும் இடத்தில் இதையே வலியுறுத்துகிறார். மதில் இருந்தும் மனம் தளர்ந்தால் பயனில்லை; நல்லோரின் சொல்லைக் கேட்கும் பணிவும் அறிவும் இன்றி எந்த அரசும் நிலைக்காது. இக்கதை அந்த உண்மையை நமக்கு நினைவுறுத்துகிறது. இதுவே அரணின் இறுதிப் பாடம்.

The Fall of Lanka

Valmiki's Ramayana tells both the strength and the fall of the city of Lanka. Lanka was surrounded by the sea, set on Mount Trikuta, with high walls and gates. It was a rich city full of golden mansions. It had every kind of fort.

Yet Rama's army entered Lanka. The Ramayana says the vanaras crossed the sea by building a bridge. The natural fort of the sea was broken, and the mountain fort came under siege. The reason was that Ravana, king of Lanka, had violated dharma and abducted Sita.

In Ravana's court, Vibhishana, Mandodari, Malyavan and others gave counsel. They said that returning Sita to Rama would avert war. Ravana did not listen. His arrogance and his trust in his fort shut his ears.

When the war began, many of his warriors fought bravely. But fighting for a wrong cause broke their unity and firmness. Vibhishana went and joined Rama. Kumbhakarna, Indrajit and Ravana fell. The strong fort did not protect them.

This story strongly illustrates the couplet 'however excellent, a fort is nothing in those who lack excellence in action'. Lanka had all the forts, but the king who guarded them lacked dharma and lacked the humility to listen to good counsel. Though the fort existed, it ceased to exist. The lesson reaches every reader. This was the warning to all who rely on walls alone.