Kural 741 · ஆற்று பவர்க்கும் அரண்பொருள் அஞ்சித்தற்

துவாரகை நகர் உருவான கதை

பாகவத புராணமும் ஹரிவம்சமும் துவாரகை உருவான கதையைக் கூறுகின்றன. கிருஷ்ணன் மதுரா நகரத்தில் தம் மாமன் கம்சனை வீழ்த்திய பின், கம்சனின் மாமனாரான மகத நாட்டு அரசன் ஜராசந்தன் பழி வாங்க முயன்றான். அவன் பெரும் படையுடன் மதுராவை பலமுறை முற்றுகையிட்டான் என்று புராணம் சொல்கிறது. ஒவ்வொரு முறையும் கிருஷ்ணனும் பலராமனும் யாதவ வீரர்களோடு அவனைத் தோற்கடித்தனர்.

ஆனால் ஜராசந்தன் மீண்டும் மீண்டும் வந்தான். மதுராவின் மக்கள் ஒவ்வொரு முறையும் அச்சத்தில் வாழ்ந்தனர். இதற்கிடையில் காலயவனன் என்ற இன்னொரு பகைவனும் மதுராவை நோக்கி வந்தான். கிருஷ்ணன் இரு பகைவரையும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொள்ளாமல், மக்களின் பாதுகாப்பை முதன்மையாகக் கருதினார்.

அவர் கடலின் நடுவில் ஒரு புதிய நகரத்தை அமைக்க முடிவு செய்தார். அதுவே துவாரகை. தேவர்களின் சிற்பியான விஸ்வகர்மா கடலுக்கு நடுவில் அழகிய நகரத்தை அமைத்தான் என்று புராணம் கூறுகிறது. அங்கே உயர்ந்த மதில்கள், பல வாயில்கள், அகன்ற வீதிகள், பூங்காக்கள், கோயில்கள் இருந்தன. கடலே அதன் அகழி போல் காத்தது.

கிருஷ்ணன் யாதவர்களை மதுராவிலிருந்து துவாரகைக்குக் கொண்டுவந்தார். போரில் வெல்லும் வல்லமை அவரிடம் இருந்தும், மக்களை மீண்டும் மீண்டும் போரில் சிக்க வைக்காமல் காக்க ஓர் அரணை உருவாக்கினார். வலியவரான கிருஷ்ணனும், எளியவரான சாதாரண யாதவ குடிகளும் ஒரே அரணின் பயனைப் பெற்றனர்.

இது 'ஆற்றுபவர்க்கும் அரண்பொருள் அஞ்சித்தற் போற்றுபவர்க்கும் பொருள்' என்ற குறளுக்கு அழகிய எடுத்துக்காட்டு. போரிடும் ஆற்றல் உடையவனுக்கும், அச்சம் கொண்ட குடிகளுக்கும் கோட்டை பயன்படுகிறது. துவாரகை தன் செல்வத்தாலும் பாதுகாப்பாலும் பல ஆண்டுகள் சிறந்தது.

ஜராசந்தனை கிருஷ்ணன் ஒருவரே அழிக்க முடியாதவர் அல்லர். ஆனால் அவன் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கி மக்களைத் துன்புறுத்தியதால், அரசு மக்களின் நலத்தை எண்ணி இடம் மாறுவதே சிறந்த வழி என்று கிருஷ்ணன் கருதினார். அது தோல்வியின் அடையாளம் அல்ல; முன்னோக்குப் பார்வையின் அடையாளம். புராணம் துவாரகையை மிகச் செழிப்பான நகரமாகக் காட்டுவது, அரண் அமைப்பதால் வாழ்வின் வளமும் பெருகும் என்பதையும் உணர்த்துகிறது. துவாரகை அன்று முதல் யாதவர்களின் தலைநகராகவும் வணிக மையமாகவும் விளங்கியது என்பதும் புராணத்தின் குறிப்பு. அவ்வாறு அரண் அமைத்தது யாதவ மக்களின் நிம்மதிக்கும் முன்னேற்றத்துக்கும் வழிவகுத்தது; இதுவே நல்ல தலைவனின் கடமை.

The Founding of Dvaraka

The Bhagavata Purana and the Harivamsa tell how Dvaraka came to be. After Krishna defeated his uncle Kamsa at Mathura, Kamsa's father-in-law Jarasandha, king of Magadha, sought revenge. The Purana says he besieged Mathura many times with great armies. Each time Krishna and Balarama with the Yadava warriors defeated him.

But Jarasandha came again and again. The people of Mathura lived in fear each time. Meanwhile another enemy, Kalayavana, came toward Mathura. Rather than face both enemies at once, Krishna put the safety of the people first.

He decided to raise a new city in the midst of the sea. That was Dvaraka. The Purana says Vishvakarma, the divine architect, built a beautiful city in the middle of the sea. It had high walls, many gates, broad streets, parks and temples, and the sea guarded it like a moat.

Krishna brought the Yadavas from Mathura to Dvaraka. Though he had the power to win in battle, he created a fort to protect the people instead of letting them be caught in war again and again. The mighty Krishna and the ordinary Yadava subjects alike gained the benefit of one fortress.

It is a fine example of the couplet 'a fort is useful to those who can fight and to those who fear and protect themselves'. For the one who has the power to fight and for fearful subjects, the fort serves. Dvaraka thrived for many years through its wealth and security.