மகாபாரதம், வன பர்வம்சிபி மன்னனும் புறாவும்
மகாபாரதம், வன பர்வத்திலிருந்து. ஒருநாள் ஒரு புறா பயந்து நடுங்கி மன்னன் சிபியின் மடியில் விழுந்தது. அதைத் துரத்தி வந்த ஒரு பருந்து, “அது என் இரை; என் பசிக்கு நியாயம் கொடு” என்றது.
சரணடைந்த உயிரைக் கைவிட முடியாது, பசித்த பருந்தையும் புறக்கணிக்க முடியாது. சிபி, “புறாவின் எடைக்குச் சமமான என் சதையைத் தருகிறேன்” என்றான். தராசில் புறாவை வைத்து, தன் சதையை அறுத்து வைத்தான். எவ்வளவு வைத்தாலும் புறாவின் பக்கமே கனத்தது. இறுதியில் தானே தராசில் ஏறி அமர்ந்தான்.
அப்போது பருந்து இந்திரனாகவும், புறா அக்னியாகவும் தம் வடிவில் தோன்றி, மன்னனைச் சோதிக்க வந்ததாகச் சொன்னார்கள். அவன் உடலை முன்போல் ஆக்கி வாழ்த்தினர். எல்லா உயிருக்கும் நியாயம் செய்ய முயன்ற அவனே ஒப்புரவின் வடிவம்.
Mahabharata, Vana ParvaKing Shibi and the Dove
From the Mahabharata, Vana Parva. One day a dove, trembling with fear, fell into the lap of King Shibi. A hawk chasing it said, "That is my prey. Give my hunger its due."
He could not abandon a creature that had sought his protection, nor ignore a hungry hawk. Shibi said, "I will give you my own flesh, equal to the dove's weight." He placed the dove on a scale and cut flesh from his body to set against it. However much he added, the dove's side stayed heavier. At last he sat on the scale himself.
Then the hawk revealed himself as Indra and the dove as Agni, saying they had come to test the king. They made his body whole again and blessed him. Shibi, who sought to do justice to every creature, is oppuravu in living form.
